Μια ιστορία ανάμεσα {LF}σε 4.000

Μια γυναίκα ξυπνά σε ένα άγνωστο δωμάτιο. Είναι ακόμη ζαλισμένη από την προηγούμενη νύχτα, με αποτέλεσμα να της πάρει λίγη ώρα να καταλάβει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά. Το βλέμμα της αρχίζει σταδιακά να αποκωδικοποιεί τον χώρο. Μια ανδρική κάλτσα, μια βαλίτσα που δεν αναγνωρίζει, ένα κουτί με χάπια που δεν θα μπορούσαν να είναι δικά της, αυξάνουν τη σύγχυση της ανεξήγητης μέθης που προηγήθηκε.

Τα σημάδια πληθαίνουν και είναι αδύνατον πια να καθησυχάσει τους φόβους της. Στο πάτωμα βλέπει το εσώρουχό της – που ξέρει ότι δεν είχε λόγο να βγάλει – και ο άνθρωπος που ίσως γνωρίζει τι ακριβώς της συνέβη ακούγεται τρομοκρατημένος από την άλλη άκρη της γραμμής. Στη μνήμη της επανέρχονται σκόρπια καρέ από το προηγούμενο βράδυ. Πλέον είναι σίγουρη: Την έχουν βιάσει.

Καταγγελία. Η ιστορία της δεν είναι μοναδική, όσο κι αν αλλάζουν οι λεπτομέρειες. Κάθε χρόνο, εκτιμάται ότι περίπου 4.000 γυναίκες σε όλη τη χώρα ξυπνούν – ή κοιμούνται – με το ίδιο συναίσθημα σοκ, αηδίας και, το πιο άδικο, ντροπής. Ομως, εκείνη ανήκει στις περίπου 200 που βρίσκουν το θάρρος να καταγγείλουν τους βιαστές τους.

Πηγαίνει στο αστυνομικό τμήμα χωρίς να έχει συνέλθει ακόμη. Οχι μόνο ψυχικά, αυτό έτσι κι αλλιώς θα πάρει καιρό, αλλά ούτε και σωματικά. Ενώ περιγράφει ορισμένες από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της, αισθάνεται τα μάτια της να βαραίνουν. Δεν χρειάζεται να συμβουλευτεί το ένστικτό της για να καταλάβει πως τα χθεσινοβραδινά ποτά δεν ήταν τα «συνηθισμένα». Οι αστυνομικοί υπηρεσίας συμφωνούν μαζί της και την ενημερώνουν ότι θα υποβληθεί σε τοξικολογικές εξετάσεις, αιματολογικές και ουρολογικές και, φυσικά, θα δει άμεσα ιατροδικαστή.

Και πάλι ανήκει σε μια μειοψηφία. Αυτή τη φορά, σε εκείνες τις «τυχερές» που συμβαίνει να ζουν σε μια από τις 25 πόλεις της Ελλάδας που διαθέτουν ιατροδικαστική υπηρεσία. Δεν θα χρειαστεί να οδηγήσει δεκάδες χιλιόμετρα, να μπει στο ΚΤΕΛ ή να πληρώσει ιδιώτη.

Ομως, είναι Σάββατο, η ώρα έχει πάει 12 το βράδυ – κι είναι στο τμήμα από το μεσημέρι. Οι ιατροδικαστές, αν και αρκετοί στην Ελλάδα, σπανίζουν στον δημόσιο τομέα, συνεπώς εφημερία δεν υπάρχει. Θα χρειαστεί να περιμένει. Προς το παρόν, της παίρνουν δείγμα ούρων, της ζητούν να επιστρέψει την επόμενη ημέρα για να την παραπέμψουν, πια, σε ιατροδικαστική εξέταση… και την ενημερώνουν ότι μέχρι τότε δεν θα πρέπει να κάνει μπάνιο.

Απειλές. Τα πειστήρια είναι πιο σημαντικά από τη γαλήνη που θα μπορούσε να της προσφέρει το νερό κι έτσι συμμορφώνεται προς τις υποδείξεις των Αρχών. Ομως, κι η επόμενη ημέρα περνά χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά, θα εξεταστεί τη Δευτέρα, έχοντας περάσει τρία βασανιστικά 24ωρα, νιώθοντας ακόμη επάνω της εκείνη τη νύχτα – και ελπίζοντας ότι ο χρόνος δεν έχει σβήσει από το σώμα της τα ίχνη.

Οπως διαπίστωσαν και οι υπόλοιπες 200 πριν από αυτή, η δίκη των βιαστών της θα αργήσει ακόμη. Η δική της, όμως, με έναν τρόπο έχει ήδη ξεκινήσει. Από τις – αναγκαίες, αλλά σκληρές – ερωτήσεις του ιατροδικαστή. Από τις απειλές που δέχεται για να αποσύρει τις κατηγορίες. Από την υποχρέωσή της να επαναλαμβάνει όσες λεπτομέρειες μπορεί να επαναφέρει στον νου της, ξανά και ξανά, από τον έναν αρμόδιο στον επόμενο. Στον ανακριτή, ας πούμε, θα καταλήξει να παρουσιάζεται 14 ημέρες μετά, όταν το θέμα θα έχει ήδη λάβει διαστάσεις.

Κατηγορίες. Θέλει να βρει κάποια δικαίωση και θέλει να σταματήσει τους δράστες από το να επαναλάβουν το έγκλημά τους. Ως τότε, όμως, θα πρέπει να έχει αποδείξει τη δική της αθωότητα. Τι δουλειά είχε σε εκείνο το μέρος, εκείνη τη νύχτα; Πώς μπορεί να είναι σίγουρη ότι δεν είχε δώσει -λιπόθυμη – τη συναίνεσή της; Εκείνες τις φωτογραφίες στο Facebook, πριν από πέντε χρόνια, με ποιο σκοπό τις είχε ανεβάσει; Οταν το θέμα κοπάσει (τίποτα δεν απασχολεί για περισσότερες από μερικές ημέρες το δελτίο των 8.00), θα ενημερωθεί πως όλα θα λυθούν σε μια στιγμή με την αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα. Θα περάσουν χρόνια αναβολών, ταλαιπωρίας και δικαστικών εξόδων κι έπειτα θα ακούσει τους συνηγόρους υπεράσπισης να τη ρωτούν: Γιατί φορούσε ό,τι φορούσε εκείνο το βράδυ;

Την επόμενη μέρα, μια άλλη γυναίκα θα ξυπνήσει σε ένα άλλο δωμάτιο. Κι ίσως ο ιατροδικαστής να είναι ακόμη πιο μακριά, ακόμη πιο απασχολημένος, ίσως το φόρεμά της να ήταν ακόμη πιο κοντό, ίσως να ήταν σεξεργάτρια, ίσως την ώρα του βιασμού της να πάγωσε και μώλωπες να μην υπάρχουν – ή ίσως με τον βιαστή της να μοιράζεται το ίδιο επώνυμο. Ισως εκείνη να προστεθεί στις υπόλοιπες 3.800, που δεν ταιριάζουν στα ιδιαιτέρως λεπτομερή κριτήριά μας για το τέλειο θύμα.