Το λάθος, οι προσκλήσεις και ο μεγάλος απών

Αυτή είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που ισχύει η αξιολόγηση του Ταλλεϋράνδου, κατά την οποία το λάθος είναι χειρότερο από το έγκλημα. Τέτοιου είδους λάθος ήταν το λογότυπο της ΝΔ στο σποτάκι για τα Ραφάλ. Ενα αχρείαστο, ένα αδικαιολόγητο λάθος, που έρχεται μάλιστα στο τέλος μιας δύσκολης διαδρομής, ίσα ίσα για να χαλάσει το «happy ending» της ιστορίας. (Της πρώτης φάσης της, τουλάχιστον, διότι έπονται ακόμη 18 Ραφάλ). Τον μόνο που εξυπηρετούσε η περιττή υπογραφή της ΝΔ στο σποτ ήταν τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή εκείνον που υπό άλλες  συνθήκες δεν θα έπρεπε να βγάζει άχνα τώρα, δεδομένου του ρόλου του στην απαξίωση των Ενόπλων Δυνάμεων κατά την προηγούμενη δεκαετία. Αν τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του λένε ό,τι τους κατεβαίνει στις καταγγελίες τους, λυπάμαι αλλά την ευκαιρία τους την έδωσε η ΝΔ στο πιάτο.

Στην ανακοίνωση των τομεαρχών του ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Δρίτσα και Γ. Τσίπρα, εκφράζονται παράπονα, επειδή στην τελετή προσκλήθηκαν μόνον τα μέλη της αρμοδίας κοινοβουλευτικής επιτροπής και όχι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που προφανώς θα ήθελε πολύ να πάει – και τον καταλαβαίνω, δεδομένου ότι συνέβαλε πολύ στην προμήθειά τους, με τον δικό του, αρνητικό τρόπο. Ειρωνεύομαι, αλλά εν μέρει· διότι, αν ο Τσίπρας δεν είχε αδιαφορήσει τόσο κατάφωρα για την άμυνα της χώρας, αν δεν είχε αφήσει ανεξόπλιστες της Ενοπλες Δυνάμεις να σαπίζουν, δεν θα μπορούσε τώρα ο Μητσοτάκης να εντυπωσιάζει με τον εκσυγχρονισμό Ναυτικού και Αεροπορίας. Η πρόοδος θα ήταν σταδιακή, ενώ τώρα γίνεται με ένα άλμα και την πιστώνεται ολόκληρη η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Δεν γνωρίζω αν ο Αλέξης Τσίπρας προσκλήθηκε και δεν ανταποκρίθηκε ή αν, πράγματι, αγνοήθηκε από τους οργανωτές της τελετής. Το βέβαιο είναι ότι στην τελετή δεν παρέστη ούτως ή άλλως κανένας από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν προσκληθεί ως μέλη της επιτροπής. Θα ένιωθε μοναξιά με όλους τους δεξιούς και τους «στραταίους», όπως αποκαλεί – χαϊδευτικά, υποθέτω – τους στρατιωτικούς.

Εχω και εγώ, όμως, ένα παράπονο σχετικό με την τελετή παραλαβής των Ραφάλ. Πραγματικά συμφωνώ με όσους εξήραν στις ομιλίες τους τον συμβολισμό της προμήθειας των Ραφάλ και μάλιστα μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της εξοπλιστικής πολιτικής της κυβέρνησης. Ο ερχομός τους σημειώνει μια κρίσιμη καμπή στην αμυντική πολιτική της χώρας, έπειτα από μια δεκαετία παρακμής και απαξίωσης. Επομένως, ποιο ήταν το πρόσωπο που θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί, στην πρώτη σειρά των καλεσμένων, για να τα θυμίζει όλα αυτά με την πρόσχαρη παρουσία του και το λαμπρό χαμόγελό του; Μα, φυσικά, ο Πάνος Καμμένος! Κρίμα, διότι τελευταία κάνει κάτι γκλάμ-ροκ εμφανίσεις με το κόκκινο βελούδινο σακάκι του και θα έδινε λίγο χρώμα στην εκδήλωση. Αυτός ήταν ο μεγάλος απών…

ΤΟ ΕΒΔΟΜΟ ΡΑΦΑΛ

Ησαν επτά τα Ραφάλ που ήλθαν στην Τανάγρα, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς. Το έβδομο, όμως, το πήρε ο Μητσοτάκης στο σπίτι του. Χωράει μια χαρά, σας βεβαιώ, διότι είναι ένα ομοίωμα, το οποίο, όπως καταλαβαίνω, πολλοί επίσημοι ζήλεψαν. Το πήρε όμως ο Κυριάκος στο σπίτι του. Ιδού λαμπρή ευκαιρία για την αντιπολίτευση και την «αποκαλυπτική» δημοσιογραφία!..

ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙ

Το «ιστορικό» ΚΚΕ είναι γνωστό ότι ποτέ δεν ψηφίζει τους εξοπλισμούς για την άμυνα ενός φρικαλέου, καταπιεστικού και απάνθρωπου πολιτικού συστήματος (και λίγα λέω…), του οποίου την ανατροπή επιδιώκει. Η χθεσινή ανακοίνωση, λοιπόν, του «ιστορικού», στην οποία το οικονομικό κόστος της πανδημίας συνδέεται με το κόστος εξοπλισμών, τους οποίους το ΚΚΕ θεωρεί επιθετικούς και ιμπεριαλιστικούς, δεν εκπλήσσει κανέναν ο οποίος έχει τη στοιχειώδη εξοικείωση με τη συγκεκριμένη θρησκεία. (Εγώ, παρεμπιπτόντως, δεν υποτιμώ το ΚΚΕ ούτε ως «cult», όπως ούτε ως αίρεση. Το αναγνωρίζω ως κανονική θρησκεία). Το αξιοσημείωτο, ωστόσο, είναι πόσο συμβατική, ρουτινιάρικη και «copy paste» είναι η ολιγόλογη ανακοίνωση του κόμματος. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε να σε κάνει να υποψιάζεσαι ότι ως και οι ίδιοι πια έχουν βαρεθεί τον εαυτό τους! Και τους καταλαβαίνω, η ζωή τους είναι ένα είδος ανοικτής φυλακής. Θα μου πείτε, μα τι τους παρακολουθείς αφού τόσο σε θλίβουν; Είναι ένας εθισμός, όπως τα κεμπάπ, το κάπνισμα ή ακόμη η μεταμεσονύκτια «trash tv» της δεκαετίας του 1990…