NON PAPER

Εσώρουχα (και εσώψυχα) στα μανταλάκια

Το θέμα είναι στην πρώτη σειρά της ειδησεογραφίας εδώ και πέντε μέρες. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, εν μέσω περιοριστικών μέτρων λόγω κορωνοϊού. Τα ανοιχτά πάρτι αποκλείονται αλλά τα πριβέ κάνουν θραύση (σιγά το νέο!). Η παρέα πάει από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη – το λένε και «ξεκάρφωμα». Νοικιάζεται σουίτα σε ξενοδοχείο και προσκαλούνται «νέα κορίτσια για ευχάριστη συντροφιά» – με ό,τι αυτό συνεπάγεται. «Now the party is over I’m so tired» τραγουδά ο Μπράιαν Φέρι στο Avalon αλλά αυτό φαίνεται ότι ίσχυε μόνο για την 24χρονη Γεωργία που, την επόμενη μέρα, κατήγγειλε βιασμό. Και τέτοιου είδους πάρτι τελειώνουν όταν το αποφασίσει ο τελευταίος. Και ο πιο, από οιανδήποτε άποψη, ισχυρός. Η συνέχεια δόθηκε σε άλλη σουίτα όπου ξύπνησε το επόμενο πρωί το κορίτσι.

Η περιγραφή των γεγονότων έχει κάτι από παλιές ταινίες με την ένδειξη «ακατάλληλον δι’ ανηλίκους» ή από σίριαλ της πρώτης εποχής της ιδιωτικής τηλεόρασης. Σαν να ακούγονται κάποιες εκφράσεις από τα βάθη των δεκαετιών περί «σκεύους ηδονής» και άλλα τέτοια. Το τραγικό όμως είναι ότι ενώ η κοινωνία μας φαίνεται να έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα από τότε, αυτά φαίνεται ότι αφορούν μόνο τα παπούτσια μας. Οχι και τα πόδια μας. Τα σχήματα μένουν ίδια, τα πρόσωπα μόνο αλλάζουν. Εχει καμία σημασία αν αυτός που χαϊδεύει το γόνατο της κοπέλας και της ζητάει να είναι «καλή μαζί του» στο «πάρτι» είναι κάποιος γλοιώδης μεσήλικας ή ένας τρέντι νεαρός; Ουδεμία. Εξάλλου ο βιασμός δεν έχει να κάνει με το σεξ. Ούτε καν με το «παιχνίδι της αποπλάνησης» διότι δεν είναι παιχνίδι. Εχει να κάνει με τη στυγνή επιβολή. Που δεν ορρωδεί, όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα, προ ουδενός κινήματος.

Απο εδώ και πέρα βγαίνουν τα… μανταλάκια, σηκώνονται τα μανίκια κι αρχίζει το άπλωμα στα μπουγαδόσχοινα του Διαδικτύου. Και δεν εννοώ τα αμιγώς δημοσιογραφικά ρεπορτάζ. Πολύ καλώς δημοσιοποιήθηκε η περιπέτεια της Γεωργίας αφού, όπως λέγεται, θα μπορούσε να είχε κουκουλωθεί λόγω της επωνυμίας των εμπλεκομένων. Το σοσιαλμιντιακό κουβεντολόι όμως για τα ευρήματα ιατροδικαστικών εξετάσεων, σε ποιο σημείο ακριβώς του εσωτερικού των μηρών υπήρχαν κακώσεις, τι ήπιε, αν ήταν μεθυσμένη και πού βρέθηκε το εσώρουχό της, τι εξυπηρετούν;

Ναι, η δημοσιοποίηση των γεγονότων ήταν προφανώς υποστηρικτική για τη Γεωργία. Συσπείρωσε πάρα πολλούς στο πλευρό της. Εγινε η «αδελφή μας», η «κόρη μας», η «φίλη μας». Από ένα σημείο και μετά όμως θεωρώ ότι γίνεται καύσιμη ύλη για κουτσομπολιό και βούτυρο στο ψωμί του victim blaming.

Η Εντα Γκάμπλερ στο Διαδίκτυο

Στην «Εντα Γκάμπλερ», η τραγική ηρωίδα του Ιψεν λέει κάποια στιγμή: «Ο,τι αγγίζω το λερώνω». Ετσι νομίζω ότι λερώνουμε την ιστορία της Γεωργίας. Από τη μία αυτοί που της δίνουν μερίδιο ευθύνης (στην καλύτερη περίπτωση γιατί «δεν είχε τον νου της») και από την άλλη αυτοί που την υποστηρίζουν. Ακόμη και μέχρι εδώ καλά είναι. Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που σιγά σιγά η Γεωργία θαμπώνει, γίνεται, απλώς, η αφορμή. Και μένει μόνο η αντιπαράθεση των μεν με τους δε. Το μίσος για τις γυναίκες συγκρούεται με το μίσος για τους πλούσιους. Μίσος εναντίον μίσους και στη μέση ένα κορίτσι που έχασε πρόσφατα όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα. Και παραδίπλα ένας ινφλουένσερ – ακτιβιστής που έβγαλε στα μίντια την υπόθεση, αφού όμως την είχε δημοσιοποιήσει μία εφημερίδα, και μια ινφλουένσερ που πέρυσι την είχε κάνει αφίσα η Διεθνής Αμνηστία ως θύμα revenge porn αλλά φέτος τη βρίζει ο ινφλουένσερ – ακτιβιστής διότι, λέει, καλύπτει έναν δράστη που όμως δεν είναι δράστης διότι βρισκόταν εκτός Ελλάδας και… μπαμ!

Αν κάτι όμως θα έπρεπε να κρατήσουμε από την κατάθεση της Γεωργίας είναι ότι εξαρχής δεν περνούσε καλά στο πάρτι αλλά, πρωτοχρονιάτικα, δεν είχε πού να πάει, ήταν εντελώς μόνη της. Αυτό.