Παραδοξότητα

Η εκλογή της ήταν πανηγυρική – 458 από τους 705 ευρωβουλευτές τη διάλεξαν για πρόεδρό τους, καθιστώντας έτσι έναν δεύτερο γύρο στη διαδικασία ανάδειξης του επικεφαλής του Ευρωκοινοβουλίου αχρείαστο. Μέχρι τελευταία στιγμή, όμως, δεν ήταν δεδομένη. Ορισμένοι σοσιαλδημοκράτες δεν εμφανίζονταν και τόσο σίγουροι για τα αποτελέσματα του ντιλ που έκλεισε το κόμμα τους με το ΕΛΚ. Οχι μόνο γιατί θα παρέδιδαν ένα απ’ τα σημαντικά πόστα του ευρωοικοδομήματος στους αντιπάλους, την ώρα που αυτοί αυξάνουν τη δύναμή τους παντού κι οι συντηρητικοί τη χάνουν. Αλλά κι επειδή έβλεπαν στο πρόσωπό της μια τρανταχτή παραδοξότητα: η γυναίκα που θα ενσαρκώσει τον δημοκρατικότερο θεσμό της Ενωσης, εκείνον που υφίσταται για να εξασφαλίζει μέσω της νομοθέτησης πως όλοι οι πολίτες της ανεξαιρέτως θα έχουν ολοένα και περισσότερες ατομικές ελευθερίες, έχει δώσει τη μάχη της Καθολικής Εκκλησίας κατά του δικαιώματος στην άμβλωση – και μάλιστα με πολλή πίστη κι αφοσίωση στον σκοπό. Η Ρομπέρτα Μέτσολα δεν έχει απλά πλασαριστεί από την ευρωπαϊκή της οικογένεια σαν μια μαμά που κάνει και πολιτικό ακτιβισμό.

Κύρος

Δεν έχει απλώς γυρίσει προεκλογικά σποτάκια με σενάριο βασισμένο στα διαφημιστικά κλισέ άλλων εποχών – των εποχών που η ταυτότητα του φύλου της ήταν συνώνυμη της καλής νοικοκυράς, της μαγείρισσας για τέσσερις γιους και σύζυγο. Εχει γράψει στο κοινοβουλευτικό της βιογραφικό πολλές αρνητικές ψήφους σε κείμενα και ψηφίσματα υπέρ της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος. Μόλις τον περασμένο Ιούνιο, π.χ., είχε καταψηφίσει την έκθεση που χαρακτήριζε την έκτρωση «ανθρώπινο δικαίωμα». Και είχε σπεύσει να δηλώσει στα μίντια της πατρίδας της ότι «χωρίς την έγκριση του εθνικού μας κοινοβουλίου, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν μπορούν να επιβάλουν καμιά νομοθεσία στη Μάλτα πάνω σε αυτό το θέμα». Η νέα Πρόεδρος δηλαδή, παρότι αυτοσυστήνεται σαν βέρα ευρωπαΐστρια, έχει φροντίσει και να χαϊδέψει τα αφτιά της κοινής γνώμης της μοναδικής χώρας στην ΕΕ όπου η διακοπή κύησης είναι πλήρως παράνομη, παροτρύνοντας τους συμπατριώτες της να συνεχίσουν να αγνοούν τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αρχές. Εχουν, λοιπόν, άδικο όσοι αναρωτιούνται με πόσο ηθικό κύρος ακριβώς θα απαιτήσει από την Πολωνία ή την Ουγγαρία να ενστερνίζονται τις κοινές αξίες των Ευρωπαίων;