Τα κέρδη στη Λεωφόρο και ένα σερί

Blue Monday (λέει) η χθεσινή. Η πιο μελαγχολική ημέρα του χρόνου, με βάση το μαθηματικό μοντέλο του Κλιφ Ανάλ. Χρησιμοποίησε ο ψυχολόγος του πανεπιστημίου του Κάρντιφ για να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα μια σειρά από παραμέτρους: Το κρύο του Γενάρη, τα άδεια πορτοφόλια έπειτα από τις γιορτές, τα χαμηλά επίπεδα κινήτρων κ.λπ. Και τέλος πάντων αυτό τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η 3η Δευτέρα του νέου έτους πληροί τις προδιαγραφές για το ορόσημο τούτης της παράξενης «γιορτής». Τι παρέλειψε ειδικά για φέτος προκειμένου ο «τύπος» του να πέσει διάνα; Το ξύπνημα από το ντέρμπι Αιωνίων της Κυριακής. Λες και όσοι το είδαν βάλθηκαν να τα βάψουν μαύρα! Ή μάλλον… blue. Είναι έτσι; Προφανώς εξαρτάται από την οπτική γωνία. Και το μόνο βέβαιο είναι πως αυτή διαφέρει αν δεν παρακολουθείς απλά, αλλά συμμετέχεις στον πρωταθλητισμό. Δεν ήταν καλός ο Ολυμπιακός. Και δεν χρειάζεται να σκεφτείς κάτι παραπάνω στη σχετική επιχειρηματολογία από το γεγονός ότι δεν κατάφερε ούτε μια φορά να απειλήσει την αντίπαλη εστία. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως έφυγε από τη Λεωφόρο με άδεια χέρια. Κάθε άλλο. Σε αυτό το ντέρμπι κατοχύρωσε μια σειρά από πλεονεκτήματα, που αφορούν φυσικά τη μεγάλη εικόνα: Εκείνη των πραγματικών του στόχων.

Στο ταμείο…

Ο πρωταθλητής στις σκέψεις του πριν από το ντέρμπι (και πριν μπει στην εξίσωση το κάζο της ΑΕΚ με τον Παναιτωλικό) ήθελε να φύγει από τα λημέρια του αιωνίου αντιπάλου έχοντας διατηρήσει το +9: Πίστευε ότι θα χρειάζονταν μια νίκη για αυτό. Του προέκυψε με ισοπαλία. Παράλληλα; Διεύρυνε το αήττητό του στις 17 αγωνιστικές. Εβγαλε από το καλεντάρι του ένα ακόμη αήττητο ντέρμπι (το τέταρτο φετινό) και το σημαντικότερο; Αγόρασε χρόνο. Ισως το πιο πολύτιμο αγαθό αυτή την εποχή στον Ρέντη. Χρόνο για να απομακρυνθεί από το δεύτερο φετινό κύμα Covid που σάρωσε τα αποδυτήριά του – μια εβδομάδα πριν από τον Παναθηναϊκό είχε οκτώ κρούσματα σε ποδοσφαιριστές. Χρόνο αποκατάστασης για τον τραυματισμό του πολύτιμου Ανδρέα Μπουχαλάκη. Χρόνο που μετρά αντίστροφα για τους πέντε που απουσιάζουν ελέω του Κόπα Αφρικα. Το ότι οι Ερυθρόλευκοι δεν το «φωνάζουν» δεν σημαίνει ότι δεν έχουν και να διαχειριστούν μια σειρά από σημαντικά προβλήματα τούτη την εποχή.

Δίχως δημιουργούς

Εχει σχηματίσει ένα αγωνιστικό στυλ στη season 4 ο Πέδρο Μαρτίνς. Και σε ό,τι αφορά στη δημιουργία έχει επενδύσει σε μια… ευθεία στον άξονα από παίκτες που κάνουν πολύ περισσότερη δουλειά από ό,τι φαίνεται. Τρεις βασικές παραλλαγές από τις οποίες ο Ολυμπιακός παίρνει πράγματα στο χτίσιμο του παιχνιδιού του. Ο (δεξιοπόδαρος) Παπ Αμπού Σισέ και ο τρόπος που ξεκινά τις επιθέσεις του Ολυμπιακού με το αριστερό του πόδι παίζοντας είτε κάθετα είτε διαγώνια. Ο Ανδρέας Μπουχαλάκης που μπαίνοντας ανάμεσα στους στόπερ και παίζοντας στο «6» δίνει το build up με τις πολλές πάσες. Και βέβαια ο Αγκιμπού που με την ικανότητά του στο transition και στα ντουμπλαρίσματα των μαρκαρισμάτων ψηλά δημιουργεί μέσα από την πίεση που ασκεί στην μπάλα. Είναι μάλλον περιττό, ημέρα Τρίτη, να θυμίσουμε ότι κανείς δεν ήταν την Κυριακή στη Λεωφόρο. Και τέλος πάντων είναι άγνωστο και πότε θα επιστρέψουν.

Η ιδέα για παγίδα

Είχε λοιπόν ο Πέδρο Μαρτίνς να διαχειριστεί τα απόνερα του Covid. Είχε να διαχειριστεί και μια σειρά από απουσίες πρώτης γραμμής στη δημιουργία του, προσεγγίζοντας το ντέρμπι. Σκέφτηκε λοιπόν να επενδύσει σε ένα αγωνιστικό «τρικ» που θα μπορούσε και να του προσφέρει ασφάλεια ανασταλτικά αλλά και να φέρει τακτικά τον Ολυμπιακό σε θέση ισχύος. Να παίξει – έπειτα από 5,5 μήνες – με τρία στόπερ. Αφενός γιατί τα είχε (Μανωλάς, Σωκράτης, Μπα) και ήταν όλα πρώτης γραμμής. Αφετέρου γιατί με τη δική τους παρουσία θα μπορούσε να παρασύρει τον Παναθηναϊκό σε ένα εύκολο λάθος. Στο να προσπαθήσουν οι Πράσινοι με τους δύο wingers να βάλουν παραπάνω πίεση στις πρώτες τους πάσες. Αν το έκανε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς; Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις δύο πτέρυγες με παίκτη παραπάνω. Με τους δύο μπακ του Παναθηναϊκού να μένουν ανάμεσα στα μπακ και τους winger του Ολυμπιακού. Για αυτό είχε εντολή ο Τικίνιο να ξεκινά σταθερά από τον αριστερό διάδρομο. Για αυτό ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί ήρθε στο γήπεδο στο 46′ με την εντολή να μην αφήσει τον δεξιό διάδρομο. Δύο σέντερ φορ στα άκρα για τη μια υπεραριθμία στα «φτερά» που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά.

Εκ του αποτελέσματος; Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς αποδείχθηκε ότι δεν «τσίμπησε». Τα πίεσε τα στόπερ του Ολυμπιακού, αλλά με τους εσωτερικούς του χαφ, τον Μαουρίσιο και τον Βιγιαφάνιες που έκαναν πολύ καλή δουλειά σε αυτόν τον τομέα. Τα άκρα του δεν τα «πείραξε». Δεν τα άφησε ποτέ με παίκτη λιγότερο. Η επιλογή του προπονητή του Παναθηναϊκού ήταν που τελικά οδήγησε το παιχνίδι. Που δεν επέτρεψε στους Πειραιώτες να χτυπήσουν στην «κόντρα», αλλά και που προκάλεσε μια στατική εικόνα στο παιχνίδι. Ηταν καλός, λέει, ο Παναθηναϊκός; Πόσο καλός όμως είναι κάποιος που τελειώνει το ματς με… μισή ευκαιρία (την κεφαλιά του Μακέντα στο 41′). Και με την ευκαιρία; Το προχθεσινό ήταν το 6ο σερί ματς σε πρωτάθλημα και Κύπελλο που ο Ολυμπιακός δεν δέχεται γκολ. Το τελευταίο το δέχθηκε στο Βέλγιο από την Αντβέρπ (9/12). Κάπως έτσι ισοφάρισε την επίδοση που σχημάτισε ο ίδιος το καλοκαίρι του 2019 (23/7-24/8) στα προκριματικά του Champions League και στο ξεκίνημα της Super League. Αν το διατηρήσει και αύριο στον πρώτο προημιτελικό με τον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο (15:00), ισοφαρίζει με 7Χ7 την επίδοση που έτρεξε προ τετραετίας (17/12/2017-24/1/2018) με προπονητές τον Τάκη Λεμονή και τον Οσκαρ Γκαρθία. Σημειωτέον ότι για αυτό το ματς στο Αγρίνιο ο Πέδρο Μαρτίνς σκέφτεται πάρα πολλές αλλαγές…