Τα πλούσια παιδιά του κατηχητικού

Οι περιπέτειες του Νόβακ Τζόκοβιτς στη μακρινή Αυστραλία βοηθάνε στο να θυμηθούμε κάτι: ότι από την αρχή της πανδημίας είναι ελάχιστοι οι αθλητές που έχουν μιλήσει υπέρ του εμβολιασμού κι έχουν παρακινήσει κόσμο να εμβολιαστεί αφήνοντας κατά μέρος τις φοβίες του. Κάποιοι το έκαναν περιστασιακά και δια μέσου ευχών: «Μακάρι να κάνουν όλοι αυτό που πρέπει για να ξεπεραστεί το πρόβλημα» είπε πρόσφατα ο Κριστιάνο Ρονάλντο που τη λέξη «εμβόλιο» δεν την ξεστόμισε. Μια μάλλον σπάνια εξαίρεση  είναι ο Ράφα Ναδάλ. Πέρυσι το καλοκαίρι όταν ο Στέφανος Τσιτσιπάς είχε πει ότι θα κάνει το εμβόλιο «μόνο αν γίνει υποχρεωτικό» ο Ναδάλ τον έψεξε δημόσια λέγοντας ότι το εμβόλιο είναι το μόνο όπλο της ανθρωπότητας για να νικήσει τον ιό. Αλλά ο Ισπανός είναι η εξαίρεση. Οι πιο πολλοί σταρ του τένις εμβολιάστηκαν για να πάνε στη Μελβούρνη – μέχρι τον Σεπτέμβριο εμβόλιο είχαν κάνει λίγοι. Και κανείς δεν μιλούσε.

Καμπάνια

Δεν θυμάμαι πουθενά στον κόσμο κάποια κυβέρνηση ή έστω κάποια ομάδα να έχει κάνει καμπάνια υπέρ του εμβολιασμού χρησιμοποιώντας τη δυνατή εικόνα των αθλητών. Οι κυβερνήσεις θα ήθελαν από αυτούς μια βοήθεια διότι οι αθλητές μπορούν να μιλάνε στους πολύ νέους, που μετά τους πάνω από 65 χρόνων ήταν οι πιο διστακτικοί. Οι ομάδες επίσης θα ήθελαν ένας αθλητής να απευθυνθεί στο κοινό τους, διότι όλες από το περασμένο καλοκαίρι ήξεραν πως η όποια πρόσβαση σε γήπεδα θα επιτραπεί αρχικά σε εμβολιασμένους: κι όμως δεν θυμάμαι καμία καμπάνια που να βασίζεται σε πρόσκληση αθλητών στους οπαδούς της ομάδας να εμβολιαστούν για να μπουν στο γήπεδο.

Τα «θέλω»

Γνωρίζω ότι η ελληνική κυβέρνηση (μέσω διάφορων που εκπροσώπησαν τα «θέλω» της χωρίς να εκτεθούν υπουργοί ή γιατροί) απευθύνθηκε σε σημαντικούς αθλητές για να βοηθήσουν την καμπάνια υπέρ των εμβολίων: όλοι αρνήθηκαν βρίσκοντας διάφορες δικαιολογίες. Είναι οι αθλητές κατά της φαρμακοληψίας; Ούτε κατά διάνοια: όλοι με τα φάρμακα έχουν την καλύτερη σχέση. Θα σας πω μια ιστορία που συνέβη πρόσφατα για να το καταλάβετε. Ενας παίκτης μεγάλης ομάδας, σοβαρός κι από αυτούς που ποτέ δεν θα υποπτευόσουν ότι έχει υπάρξει πρωταγωνιστής σε μια τέτοια ιστορία, πριν από ένα ματς ζήτησε από τον γιατρό του να του κάνει μια αναλγητική ένεση για να αγωνιστεί γιατί αισθανόταν βαρύ το πόδι του και φοβόταν ότι θα πάθει θλάση. Ο γιατρός του την έκανε το πρωί με βαριά καρδιά διότι δεν έβλεπε τον λόγο. Ο ίδιος παίκτης το απόγευμα, λίγο πριν από την έναρξη του ματς, ζήτησε και μια δεύτερη ένεση «για καθαρά ψυχολογικούς λόγους». Ο γιατρός με τα πολλά του έκανε το χατίρι, αλλά το είπε στον προπονητή. Λίγο πριν αρχίσει το ματς ο παίκτης ένιωσε όλο του το πόδι μουδιασμένο, δεν αισθανόταν τα παπούτσια που φορούσε, δεν πατούσε καλά και δεν μπορούσε να τρέξει. Εμεινε εκτός αγώνα και για τιμωρία δεν αγωνίστηκε και στον επόμενο! Αλλά για το εμβόλιο ήταν σκεπτικός: το έκανε με τα χίλια ζόρια κι αφού προηγουμένως ασθένησε και για μια εβδομάδα δεν είχε αναπνοές.

Σχέση

Πώς εξηγείται αυτή η συμπεριφορά; Στην Ελλάδα έχει να κάνει πολύ με την καλή σχέση των παικτών με τους οργανωμένους. Από τη στιγμή που τα μεγάλα κλαμπ των οργανωμένων οπαδών των ομάδων πήραν αποστάσεις από τον εμβολιασμό (σχεδόν όλες οι οργανωμένες θύρες κατάκριναν τη διάκριση σε εμβολιασμένους που μπορούν να μπουν στο γήπεδο και μη εμβολιασμένους που δεν μπορούν) οι αθλητές των ομαδικών σπορ προτίμησαν την ησυχία τους. Η συμπεριφορά τους μοιάζει πολύ με αυτή των εγχώριων καλλιτεχνών: όσο πιο «του έντεχνου» είναι κάποιος τόσο πιο πολύ σιωπά για να μην τον βρίζει μέρος της πελατείας του. Φυσικά στην περίπτωση των αθλητών παίζει ρόλο και το ότι πάρα πολλοί είναι και φανατικά θρήσκοι – αρκετοί έχουν πνευματικό, επισκέπτονται το Αγιο Ορος, φοράνε σταυρούς και χαϊμαλιά κ.λπ. Η λατρεία τους για τον Θεό οφείλεται πολύ και στην ανάγκη τους να νιώθουν ότι κάποιος τους προστατεύει. Το φαινόμενο δεν είναι φυσικά ελληνικό: ευδοκιμεί στα Βαλκάνια, στον ευρωπαϊκό Νότο αλλά και στη Λατινική Αμερική. Ο Τζοβάνι Τραπατόνι έριχνε αγιασμό στα αποδυτήρια – του τον προμήθευε η καλόγρια αδελφή του. Ο Τζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα ήθελε, όταν σταματήσει το ποδόσφαιρο, να γίνει παπάς. Για τον Τζόκοβιτς και την πίστη του τα έχει εξηγήσει υπέροχα η μαμά του. Τα είχα γράψει σε αυτή εδώ τη στήλη τον προηγούμενο Μάρτιο, όταν δεν γινόταν πουθενά συζήτηση για την άρνηση του Τζόκοβιτς να εμβολιαστεί. Είχα τότε δημοσιεύσει ένα απόσπασμα μιας συνέντευξής της στην οποία η μαμά εξηγούσε πως ο σταυρός και όχι το εμβόλιο θα προστατεύσουν τον κανακάρη της. Η μαμά Τζόκοβιτς ήταν βέβαιη πως πίσω από τις νίκες του γιου της βρίσκεται ο ίδιος ο Θεός. «Οταν ο Φέντερερ είχε δύο ματς πόιντ στον ημιτελικό του Γουίμπλεντον, άρπαξα τον σταυρό μου που πετάω κάθε χρόνο των Φώτων στον ποταμό Ντον. Με έχει σώσει σε δύσκολες στιγμές. Είπα στον εαυτό μου “Νόλε, μπορείς να το κάνεις, το έχεις κάνει δύο φορές, μπορείς να το ξανακάνεις γιατί είναι μαζί σου ο Θεός”. Κι ο Θεός τον έσωσε» είχε πει προσθέτοντας πως ο Νόβακ πιστεύει στον Θεό γιατί θεωρεί ότι είναι εκλεκτός του. «Φοράει τον σταυρό που του φέρνει ηρεμία και ευτυχία κι αυτός θα τον προστατέψει κι από τον ιό» είχε πει. Αν αυτά τα βρίσκετε υπερβολικά σας θυμίζω πως μιλάμε για την ίδια κυρία που μιλώντας στις κάμερες ισχυριζόταν ενώπιον όλου του πλανήτη πως οι Αυστραλοί έκαναν βασανιστήρια στον γιο της. Πάλι καλά που δεν είπε ότι τον έστειλαν στο Γκουαντάναμο.

Σπάνια

Ο κόσμος έχει μια σχεδόν στερεότυπη εικόνα για τους πρωταθλητές: θεωρεί ότι αυτοί ειδικά είναι τρομερά προικισμένα παιδιά, με σπάνια χαρίσματα, που δεν φοβούνται τίποτα. Οι βεβαιότητες αυτές δυναμώνουν και από το γεγονός ότι πολλοί αθλητές βγαίνουν μπροστά και παίρνουν θέσεις προοδευτικές απέναντι σε σημαντικά ζητήματα. Πρωταγωνιστούν σε καμπάνιες ενάντια στον ρατσισμό, γονατίζουν για τον αδικοχαμένο Φλόιντ, είναι υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης – μπορεί να διαδηλώσουν κιόλας. Αλλά αυτές οι θέσεις είναι μάλλον βολικές: το να πάρεις δημόσια θέση υπέρ του εμβολίου σημαίνει πως μπορεί να στεναχωρήσεις τον συμπαίκτη σου ή τον αρχηγό της εξέδρας ή κάποιον πολύ δικό σου άνθρωπο.

Αγάπη

Οι αθλητές θέλουν όλοι να τους αγαπούν. Για αυτό κυρίως τον λόγο μένουν παιδιά όσο πατάνε τους αγωνιστικούς χώρους. Οι πιο πολλοί είναι μάλιστα παιδιά του κατηχητικού. Με τον μπαμπά, τη μαμά κι όλη την οικογένεια δίπλα τους. Και με μια Παναγίτσα στο προσκεφάλι τους. Κι ένα γιατρό έτοιμο να τους κάνει ενέσεις. Οχι εμβόλια.