Με άλλη… σημαία

Η Βασιλεία Καραχάλιου είναι η τελευταία (χρονικά) ελληνίδα αθλήτρια που αποφασίζει να αλλάξει υπηκοότητα (στα πανιά της μόνο όπως η ίδια έχει δηλώσει) και να αγωνιστεί στους επόμενους μεγάλους διεθνείς αγώνες υπό τη σημαία άλλου κράτους.

Ομως η συγκεκριμένη τακτική ακολουθείται εδώ και χρόνια από αρκετούς αθλητές και αθλήτριες που είτε αγωνίζονται στην Ελλάδα, είτε έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν αλλά επιλέγουν το εξωτερικό.

Στο Τόκιο πέρυσι δεν πήγε η εθνική πόλο γυναικών, αλλά μια Ελληνίδα (από τις κορυφαίες ελληνίδες αθλήτριες που έχει βγάλει ποτέ το άθλημα) φόρεσε το χρυσό μετάλλιο στον λαιμό της αγωνιζόμενη με την ομάδα των ΗΠΑ.

Η Στεφανία Χαραλαμπίδη, η ταχύτερη ίσως πολίστρια αυτή τη στιγμή στον κόσμο και η μοναδική αριστερόχειρας της αμερικανικής ομάδας έγινε η πρώτη Ελληνίδα στην ιστορία που ενισχύει με την παρουσία της τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ομαδικό σπορ στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ κατέκτησε και το Γουόρλντ Λιγκ πέρυσι που φιλοξένησε η χώρα μας στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ.

Η 26χρονη Στεφανία, κόρη του κτηνιάτρου και πρώην πολίστα, Μπάμπη Χαραλαμπίδη και της Αμερικανίδας Τζάνετ σε ηλικία 17 ετών έφυγε από την Ελλάδα για την Αμερική μαζί με την αδελφή της Ιωάννα (η τρίτη αδελφή τους η Αναστασία δεν ασχολήθηκε με το πόλο) αρχικά για σπουδές αλλά παίζοντας και πόλο.

Η Στεφανία με το σκουφάκι της Εθνικής Ελλάδας στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης και κόσμου το 2011 και το 2012 αντίστοιχα με την Εθνική νεανίδων και ήταν «χρυσή» και με την Εθνική κάτω των 19 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Οστια (2014).

Ομως γνώριζε ότι με τις ΗΠΑ θα είχε μεγαλύτερες ευκαιρίες για διάκριση, αλλά και καλύτερες συνθήκες δουλειάς (ακόμα και επαγγελματικής αποκατάστασης) και έτσι εκμεταλλεύτηκε την υπηκοότητα της μητέρας της καθώς με τις αδελφές της έχουν διπλή υπηκοότητα και των δύο χωρών των γονιών τους.

Εκτός από το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στο Γουόρλντ Λιγκ πέρυσι, η Στεφανία αναδείχθηκε και παγκόσμια πρωταθλήτρια το 2019 όλα αυτά παρέα με την κορυφαία ίσως τερματοφύλακα στον κόσμο, την Ασλεϊ Τζόνσον που παλαιότερα έπαιξε στη Βουλιαγμένη και εφέτος ήρθε στον φιλόδοξο Εθνικό Πειραιά παρέα με τις αδελφές Χαραλαμπίδη που επέστρεψαν για διαμονή στην Ελλάδα αλλά όχι και για την εθνική μας ομάδα.

Οι τρίδυμες και η «Ολλανδέζα»

Οι τρίδυμες αδελφές Αλεξανδρή από τον Βόλο (Ειρήνη Μαρίνα, Αννα Μαρία και Βασιλική) επίσης εγκατέλειψαν την Ελλάδα σε νεαρή σχετικά ηλικία και αγωνίζονται με τη σημαία της Αυστρίας στην καλλιτεχνική κολύμβηση.

Είχαν συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, αλλά και σε αυτούς του Τόκιο όπου πήραν την 7η θέση (με τη Βασιλική να είναι η αναπληρωματική στο ντουέτο).

Εδώ η αποχώρησή τους ήταν λίγο πιο… επεισοδιακή σε σχέση με τις αδελφές Χαραλαμπίδη καθώς είχαν πολλά παράπονα από τη συμπεριφορά της ΚΟΕ (Ελληνική Κολυμβητική Ομοσπονδία) και ήταν λίγο οξύμωρο ότι σε διεθνείς αγώνες κοντράρονταν και ήταν αντίπαλες με συμπατριώτισσές τους (Ευαγγελία Πλατανιώτη και Εβελίνα Παπάζογλου). Μια ακόμα Ελληνίδα που «ντύθηκε» Ολλανδέζα, η πρώτη ιστιοπλόος μας που έφυγε ήταν η Αφροδίτη Κυρανάκου που πλέον ως Αφροδίτη Ζέγκερς μαζί με την Ανελόες Φαν Φέεν πήραν την 4η θέση στα 470 στο Ρίο (2016).

Η «μαύρη πέτρα» του Τασιάδη

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το πρώτο μετάλλιο από Ελληνα (πριν ανοίξουν λογαριασμό ο Στέφανος Ντούσκος, ο Μίλτος Τεντόγλου και ο Λευτέρης Πετρούνιας όπως και στο ομαδικό η Εθνική Πόλο) ήρθε από τον Σιδέρη Τασιάδη στο κανόε καγιάκ που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο και αυτό ήταν το δεύτερο στην καριέρα του μετά το ασημένιο πριν από εννέα χρόνια στο Λονδίνο.

«Κέρδισα το μετάλλιο για τη Γερμανία. Αυτή είναι η χώρα μου. Δεν αισθάνομαι Ελληνας. Η Ελλάδα δεν έχει κάνει τίποτα για εμένα» είχε πει τότε (2012) στη συνέντευξη Τύπου στη βρετανική πρωτεύουσα την ώρα που η γερμανική «Bild» σημείωνε: «Οταν το ελληνικό ταμπεραμέντο συναντά τη γερμανική πειθαρχία».

Γεννημένος στη Θράκη, στις 7 Μαΐου του 1990, με τον πατέρα του Τάσο να κατάγεται από τα Κόμαρα, ένα χωριό που βρίσκεται πιο πάνω ακόμα και από την Ορεστιάδα, και τη μητέρα του Μαρία από την περιοχή της Ζώνης, ελάχιστα χιλιόμετρα πιο νότια, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία.

Σε ηλικία 10 ετών τον πήραν και μετακόμισαν στη Γερμανία και ο ίδιος δεν ξανακοίταξε πίσω. Καθώς όπως έχει ο ίδιος πει ποτέ η Ελλάδα δεν του πρόσφερε τίποτε και αντιθέτως ανάγκασε τους γονείς του να ξενιτευτούν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Γερμανοί τον διόρισαν στην αστυνομία μετά από το πρώτο μετάλλιο, την ίδια ώρα που ο συμπατριώτης του Χρήστος Τσακμάκης (συμμετείχε με τα ελληνικά χρώματα) μετά τους Ολυμπιακούς ήταν άνεργος!