Η ασάφεια προκαλεί και μπάχαλο και βία

Οι κύριες πολιτικές δυνάμεις καλλιεργούν, κάθε μία προς τη δική της πλευρά, την εντύπωση πως μπορούν να «χειριστούν», προφανώς με διαφορετική μέθοδο, τους μπαχαλάκηδες, αυτούς που, ευγενικά, αποκαλούν τα μίντια ως «ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο». Είτε οι τελευταίοι ασελγούν επί της πανεπιστημιακής ελευθερίας και γελοιοποιούν το ακαδημαϊκό άσυλο, είτε τινάζουν στον αέρα μιαν αθλητική διοργάνωση, είτε πυρπολούν λαϊκές συγκεντρώσεις.

Στη λεγόμενη Αριστερά κυριαρχεί η ασαφής πρακτική της ομάδας Τσίπρα που προσπαθεί να κρύψει κάποιους ανομολόγητους δεσμούς με «το μπάχαλο ως μορφή πάλης κόντρα στην κοινωνική αδικία». Ισως επειδή υπάρχουν πολλοί, μέσα στους «μηχανισμούς» που εξακολουθούν να υπολογίζουν στη χρησιμότητα των παιδιών με τις μολότοφ. Κάτι σαν mRNA των ιδεολογιών της αμφισβήτησης. Τα ταξί που εξυπηρέτησαν τους «Ρουβίκωνες» που χτύπησαν τη Βουλή των Ελλήνων είναι μια εξίσου γλαφυρή απεικόνιση του τρόμου που προκαλεί στους παλιούς αριστερούς μια ανοικτή, σταλινικού τύπου, εξάλειψη αυτών των μπαγάσηδων.

Στην πραγματική Δεξιά παρόμοια διλήμματα υπήρξαν επίσης. Τα συνέθλιψε όμως η αδιαπραγμάτευτη στάση του Αντώνη Σαμαρά, όταν συγκρούστηκε ανοικτά με τα σταγονίδια της Ακροδεξιάς, που είχαν στο μεταξύ γίνει τοξική βροχή της φασίζουσας ριζοσπαστικής κίνησης «αγανακτισμένων». Μόλις πρόσφατα, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε, τιμωρητικά, να καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να ανεχτεί «υπόγειες πιέσεις» από αυτόν τον χώρο.

Είναι χρήσιμο να αποδεχτούμε τη σκληρή αλήθεια. Οι μπαχαλάκηδες μάς έχουν, ένθεν κακείθεν, γραμμένους κανονικότατα. Ούτε ιδεολογία διαθέτουν, ούτε πολιτική τοποθέτηση υπερασπίζονται, ούτε σχέσεις με τον νομικό πολιτισμό επιθυμούν. Δεν μας αναγνωρίζουν, εμάς τους πολλούς, ούτε ως άτομα, ούτε, πολύ περισσότερο, ως πολίτες και νοικοκυραίους. Δεν θέλουν τη Δημοκρατία «μας» και τους θεσμούς της. Δεν επιδιώκουν συμμετοχή στα πράγματα. Δεν τους αρέσουν αυτά που μας αρέσουν. Δεν μας γουστάρουν βρε παιδί μου, σε τελευταία ανάλυση.

Είναι καιρός οι μετέχοντες της ημετέρας πολιτικής ζωής να τους δώσουμε να καταλάβουν πως «ούτε εμείς τους γουστάρουμε». Οτι δεν σκοπεύουμε να γεμίσουμε με καλοσύνη και ήπια εφαρμογή μαλθακών νομικών ρυθμίσεων το έρεβος που μας χωρίζει. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, χρειάζεται να ξέρουμε ποιος είναι με ποιον. Δύσκολο. Προσέξτε πόσο συχνά, σχεδόν σε κάθε εκδήλωση κοινωνικής αντίρρησης, σε κάθε λαϊκή κινητοποίηση, σε κάθε κομματική σύγκρουση, υπογράφοντες, διοργανωτές, μέλη και οπαδοί αποδέχονται, με πολλούς τρόπους, τη «συμπαράσταση» αρνητών της νομιμότητας, βίαιες στην πράξη εκδηλώσεις και στάσεις (ή αναρτήσεις!) υβριστικές της προσωπικότητας του αντιπάλου.

Εν συντομία, η βία, όταν εκδηλώνεται απροκάλυπτα αλλά και η κρυφή, υποβόσκουσα, απειλή βίας, όπως για παράδειγμα οι «επισκέψεις» του Ρουβίκωνα ή τα κηδειόχαρτα των αυτοδιαχειριζόμενων καταληψιών αλλά και οι βρώμικες φυλλάδες των «αποκαλύψεων», θα συνεχίσει να επιδεικνύει το φρικτό πρόσωπό της όσο κάποιοι πολιτικοί ελπίζουν να εκμεταλλευτούν προς όφελός τους, τη σύγχυση που προκαλεί κάθε μπάχαλο. Ιδίως αυτό που προκύπτει από την ασαφή πρόθεση του κυβερνήτη.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής
Νέας Δημοκρατίας