Υμνος στη λέξη Ισως

Μικροκαμωμένη είσαι

μια στάλα λέξη Ίσως

κατάτι πιο ανεπτυγμένη

από την πλήρη άγνοια και μοιάζεις

με υπόσχεση μισοφαγωμένη.

Κι όμως εκπροσωπείς

του κάθε ανεξακρίβωτου

τη μυστηριώδη ύπαρξη

της κάθε αγωνίας

τ’αναπάντητα

της κάθε μιας ζωής

τις διαφορετικές και όμοιες

εκκρεμότητες που φεύγοντας αφήνει.

Δυο συλλαβές λέξη είσαι και τρέμει

η μάνα σου η γλώσσα

μη σε τσαλαπατήσουν οι πολυσύλλαβες

δυνάμεις

ποιαν, εσένα -αν είναι δυνατόν-

εσένα που κατέστησες της αβεβαιότητας

τη δυναστεία που κραταιή ακόμα…

Τα ναι και τα όχι δειλή σε θεωρούν

πως είσαι τσιράκι της υπεκφυγής

άθεο προπάντων επειδή

Ίσως υπάρχει Θεός

Ίσως υπάρχει κι άλλη ζωή μετά

από κείνη που τα όνειρα και ο έρωτας

δίνουν και παίρνουν.

Όχι άθεο δεν είσαι

απλώς ακράδαντα πιστεύεις στη μικρή

πιθανότητα

κι αυτή αμελητέα θεότης δεν είναι.

Τη χάρη της τιμάς και μένεις Ίσως

κεράκι αναμμένο μέρα νύχτα

στον ανήλικο τάφο της.

Ίσως λοιπόν και να μη μας έχουν

ολότελα ξεχάσει.