Τι άλλο θα δούμε;

Προ ημερών εμφανίστηκαν φωτογραφίες και βίντεο που δημοσιοποίησε εθελοντικά ο πρώην υπουργός Αμυνας και αρχηγός κόμματος Πάνος Καμμένος, συγκυβερνήτης της χώρας επί χρόνια μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα. Ηταν εκείνο το παράξενο ζευγάρι που σήμερα πια μοιάζει πολύ μακρινό – αυτό είναι το μόνο καλό της υπόθεσης. Ομως, ο πρώην υπουργός φαίνεται ότι θέλει να θυμίζει διαρκώς την παρουσία του και δεν αξιοποιεί τη δύναμη της λήθης, που θα ήταν τόσο ευνοϊκή για αυτόν και τα πεπραγμένα του. Ολα αυτά δεν θα ήταν πλέον καν άξια λόγου. Πλην όμως βρήκε τον τρόπο να τα κάνει: όχι όπως ίσως θα επιθυμούσε, αλλά, σίγουρα, αυτό το κατάφερε.

Το βίντεο Καμμένου λοιπόν, για όσους δεν έπεσε στην αντίληψή τους, είναι ένα είδος κουκλοθεάτρου (ναι, αυτό είναι) μεταξύ του ιδίου και του συμπαθούς σκύλου του. Ο Καμμένος κρατάει ένα κουκλάκι, κάτι σαν λύκο, δεν είναι απολύτως κατανοητό, και μιλάει στον σκύλο ράτσας pug ως να μιλούσε η κούκλα λέγοντάς του: «Είμαι ο ΓΑΠ, ο Γιώργος Παπανδρέου. Θέλω να γίνω ξανά πρωθυπουργός της Ελλάδας». Ε, ο σκύλος τσαντίζεται, πιθανότατα με όλα αυτά που υφίσταται και με το ότι αναγκάζεται να συμμετέχει σε αυτό το κυριολεκτικό και μεταφορικό καραγκιοζιλίκι και ορμάει στο κουκλάκι, με το αφεντικό του να βάζει τα γέλια.

Προτού πέσει κανείς στην παγίδα να κρίνει τα παραπάνω με βάση την άποψη που έχει ή δεν έχει για τον πρώην πρωθυπουργό, ας σκεφτεί ότι δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι αυτός ο άνθρωπος υπήρξε συγκυβερνήτης αυτής της χώρας και υπουργός Αμυνας επί χρόνια ολόκληρα. Που σημαίνει ότι λάμβανε αποφάσεις για το μέλλον της Ελλάδας, για την ασφάλεια των συνόρων της, για τους εξοπλισμούς της, για τις σχέσεις της με εχθρούς και φίλους, για διατάξεις στρατιωτικών δυνάμεων, για στρατιωτικές αποστολές, για πολεμικούς σχεδιασμούς και για τόσα άλλα συναφή. Σημαίνει επίσης ότι θα μπορούσε να είναι στο τιμόνι εθνικής κρίσης με τους στόλους στο Αιγαίο, τα αεροσκάφη στον ουρανό του και τον στρατό ξηράς στα σύνορα σε διατάξεις μάχης. Να διατάζει ανώτατους αξιωματικούς, επιτελείς, διοικητές μονάδων μάχης σε ζητήματα και ώρες ζωής και θανάτου, πολέμου και ειρήνης – έτσι κι αλλιώς το έκανε στην καθημερινότητα.

Για να τα σκεφτούμε λίγο όλα αυτά. Αξίζει τον κόπο. Οχι για τον ίδιο. Ούτως ή άλλως, όπως φαίνεται, αυτός πλέον κάνει καριέρα κωμικού στο Ιντερνετ. Να τα σκεφτούμε για την Ελλάδα. Για τον ελληνικό λαό. Για το πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με τέτοιες συμπεριφορές να μπορεί να στρογγυλοκαθίσει επί τόσα χρόνια σε τέτοιες θέσεις. Πώς είναι δυνατόν να ψηφίζεται, να εκλέγεται αρχηγός κόμματος και να έχει τέτοιους ρόλους. Και επειδή απ’ ό,τι φαίνεται δεν του έφτασε η δημοσιότητα που εξασφάλισε με το βίντεο με το κουκλάκι και το σκυλάκι, λίγο μετά άρχισε να στέλνει και φωτογραφίες του, ως άλλος μοιραίος ζεν πρεμιέ, από κλαμπ της Μονμάρτρης, ποζάροντας με μοιραία στοχαστικό ύφος, ντυμένος στα μαύρα, με αισθητικό αξεσουάρ ένα κόκκινο βελούδινο σακάκι και καπνίζοντας πουράκια. Αλλά ίσως το καλύτερο ήταν εκείνο που έβαλε το γούνινο καπέλο του πρώην σοβιετικού στρατού με τα γυαλιά καθρέπτες και πάλι με τον σκύλο. Αυτά, ο υπερπατριώτης ελληναράς την ώρα που μετράμε δεκάδες νεκρούς κάθε μέρα…

Αν όλα αυτά τα είχε δημοσιοποιήσει κάποιος έπειτα από υποκλοπή για να τον βλάψει, θα είχε τη συμπάθειά μας για τη θλιβερή, σε ανθρώπινο επίπεδο, αυτή κατάσταση. Αλλά όταν τα στέλνει μόνος του, είναι να σηκώνει κανείς τα χέρια ψηλά. Και, ασφαλώς, βλέποντάς τα, ένα τρομακτικό ερώτημα εγείρεται αναγκαστικά για το μέλλον: τι άλλο θα δούμε;