Τα ραντεβού {LF}του Κυριάκου Μητσοτάκη

Για να θεωρείται κάποιος καλός μάνατζερ, διατείνεται ένας αμερικανός γκουρού του μάνατζμεντ, χρειάζεται η αναλογία θετικών προς αρνητικές επαφές να είναι τέσσερις προς μία. Για να θεωρείται αποτελεσματικός πρωθυπουργός όμως; Σύμφωνα με πολιτικούς – τόσο της νέας γενιάς όσο και παλιάς κοπής -, χρειάζεται να συναντά τους πάντες, ώστε να ακούει με τα ίδια του τα αφτιά όσα τους απασχολούν, αλλά κι εκείνα που έχουν να του προτείνουν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υποστηρίζουν όλοι οι στενοί του συνεργάτες, ακολουθεί ευλαβικά αυτόν τον κανόνα. Ετσι, συχνά η ατζέντα του περιλαμβάνει ραντεβού με ανθρώπους του ιδιωτικού τομέα, τα οποία ενδέχεται να οδηγήσουν σε μια τελείως διαφορετική πρωθυπουργική ματιά πάνω στις μεταρρυθμιστικές προτεραιότητες και τις υποχρεώσεις του επιτελικού κράτους.

«Βλέπει οποιονδήποτε μεγάλο επενδυτή από το εξωτερικό, είτε μιλάμε για τα αφεντικά παγκόσμιων επιχειρηματικών κολοσσών, είτε για μεγαλοστελέχη funds, είτε για κρατικούς αξιωματούχους από τη Μέση Ανατολή για παράδειγμα», αναφέρει άνθρωπος με γνώση του μητσοτακικού καρνέ. «Ομως ταυτόχρονα» συμπληρώνει «συναντά κάθε εγχώριο επιμελητήριο, ενώ συνομιλεί ακόμη και με μεμονωμένους μικρομεσαίους επιχειρηματίες». Επενδύει, δηλαδή, χρόνο και στην οικονομική διπλωματία και στη μεσαία κοινωνικοοικονομική τάξη «που θα του πει για τα δάνειά της».

Σε βάθος λεπτομέρειας

Κατά την ίδια πηγή, μάλιστα, ανεξάρτητα από το ποιον έχει απέναντί του – τον Μπραντ Σμιθ της Microsoft, τον ιδιοκτήτη μεγάλης αλυσίδας σουπερμάρκετ ή τον CEO ελληνικής εταιρείας τροφίμων που δραστηριοποιείται σε μια σειρά χωρών του εξωτερικού – ακολουθεί μια σχεδόν μαιευτική μέθοδο συζήτησης: ρωτάει διεξοδικά για το πεδίο δράσης του συνομιλητή του κι ακούει προσεκτικά τα λεγόμενά του. «Θέλει να φτάνει σε βάθος λεπτομέρειας» σημειώνει μια άλλη πηγή. Τόσο που – για να το αποδώσουμε με ένα χαριτολόγημα της προηγούμενης – να «έχει τα εργαλεία να σου εξηγήσει γιατί η υδροπονική ντομάτα στο Κιλκίς είναι το μέλλον».

Ωστόσο, μέλη του επιτελείου του – οι οποίοι παρίστανται στις συναντήσεις – έχουν παρατηρήσει πως έχει και την τάση να διπλοτσεκάρει τα στοιχεία που συλλέγει. Αν, φέρ’ ειπείν, τού δώσει τη «χ» εικόνα για την κατάσταση ενός συγκεκριμένου κλάδου ένας βιοτέχνης, θα σηκώσει το τηλέφωνο να πάρει κι άλλους τρεις που βρίσκονται στον ίδιο τομέα προκειμένου να βεβαιωθεί για την ορθότητα των δεδομένων τα οποία του παρουσιάζονται.

Ο απώτερος σκοπός είναι να διαμορφώνει προσωπική άποψη για τις παρεμβάσεις που η κυβέρνησή του θα πρέπει να κάνει ώστε να υπηρετήσει τη βασική προεκλογική του δέσμευση στις μεταρρυθμίσεις. Εξού κι εκείνοι που είναι επιφορτισμένοι με το φιξάρισμα αυτού του είδους των ραντεβού τα κλείνουν εφόσον πληρούν ένα κριτήριο: μπορούν να δώσουν στον Πρωθυπουργό πληροφορίες. Πληροφορίες για το κλίμα στην αγορά – όπως εκείνες που του έδωσε ο Σκλαβενίτης για τις ανατιμήσεις σε βασικά προϊόντα. Ή γύρω από την καθημερινή αλληλεπίδραση των θεσμών με την επιχειρηματικότητα – όπως αυτές που κουβέντιασε με γνωστό μεγαλοεπιχειρηματία. Αλλά και γνώση των ζητημάτων που απασχολούν τις εταιρείες κάθε νόμου – σαν εκείνη που αντλεί από τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες οι οποίοι ανήκουν στο Μητρώο Στελεχών της ΝΔ και τους γαλάζιους βουλευτές.

Κι όχι μόνο. Για τον ίδιο λόγο πολλές φορές, αφού φύγουν απ’ το Μαξίμου οι άνθρωποι που συνάντησε, οι από κάτω του στην Προεδρία της Κυβέρνησης καλούνται να φτιάξουν προσχέδια λύσεων στα προβλήματα που μεταφέρθηκαν στον Μητσοτάκη. «Ολα τα αιτήματα καταγράφονται, κι αν εκτιμηθεί ότι είναι απαραίτητες οι θεσμικές αλλαγές, τότε ξεκινούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες» λέει ένας από αυτούς που εργάζονται στην κυβερνητική έδρα.

Η εθνική θέση

Οι συζητήσεις με τον εγχώριο ιδιωτικό τομέα είναι χρήσιμες και για τις διαπραγματεύσεις που γίνονται στις Βρυξέλλες γύρω από το τραπέζι των συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Οι απόψεις του συνόλου των εδώ παικτών κρίνονται σημαντικές για τη διαμόρφωση της εθνικής θέσης. «Για να ξέρει τη δική του αγορά» λέει κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας.

Την εβδομάδα που έρχεται, ας πούμε, θα ξεκινήσει ένας γύρος επαφών με όποιους επηρεάζονται άμεσα από τον νέο Κλιματικό Νόμο – από τα διυλιστήρια και τις εταιρείες που παράγουν ενέργεια μέχρι τις περιβαλλοντικές οργανώσεις. Η γνώμη της βιομηχανίας θα ήταν παράδοξο – επισημαίνει κοντινός του συνεργάτης – να μην απασχολεί έναν «πρακτικό Πρωθυπουργό», θιασώτη της «εφαρμοσμένης πολιτικής».

Οι ανοιχτοί δίαυλοι με τα πρόσωπα του επιχειρείν – είτε συνδέουν το πρωθυπουργικό γραφείο με θεσμικούς φορείς και ενώσεις, είτε μεταδίδουν στον ένοικο του Μαξίμου σήματα από μεμονωμένες εταιρείες – επικρίνονται από την αντιπολίτευση, ειδικά την αξιωματική, ως ταξική μεροληψία. Το περιβάλλον του Μητσοτάκη, πάλι, αντιτείνει ότι «είναι ο πιο προσβάσιμος επικεφαλής κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης». Κι επιμένουν πως χάρη στα συγκεκριμένα κανάλια επικοινωνίας οι κρατικές ενισχύσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας π.χ., από εκείνες που στόχευαν στη στήριξη των αεροπορικών μέχρι τις άλλες που αφορούσαν τα ενοίκια των εμπορικών καταστημάτων, ήταν – όπως χαρακτηριστικά τις αποκαλεί ένας κυβερνητικός – «tailor-made», κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των δικαιούχων τους, δηλαδή.

Η συλλογιστική τους δεν εκπλήσσει. Η παρούσα κυβέρνηση, άλλωστε, δεν έκρυψε ποτέ την πίστη της στο τσιτάτο του Φρίντμαν που θέλει την κοινωνική ευθύνη των επιχειρήσεων συνώνυμη της αύξησης των κερδών τους – αφού, σύμφωνα με το φιλελεύθερο σκεπτικό, περισσότερο χρήμα για εκείνες συνεπάγεται και πιο πολλές και καλύτερα αμειβόμενες δουλειές για τους υπόλοιπους.