Για ένα τσίμπημα

Αμα το σκεφτείς πεζά, όλος αυτός ο ορυμαγδός, η καταστροφή, ο αλληλοσπαραγμός, οι θάνατοι, οι διαδηλώσεις, η παράνοια, ο ανορθολογισμός και ο αυτοκτονικός αρνητισμός, δεν είναι παρά ένα τσίμπημα, δεν λύνεται παρά με ένα απλό τσίμπημα βελόνας στο μπράτσο. Ενα απλό τσίμπημα – καλά, ρε σεις, αρνητές, δεν σας τσίμπησε ποτέ αγκάθι από τριαντάφυλλο; Αγκάθι από πουρνάρι, ή κάκτο; Το ερώτημα αυτό εξυπακούει ένα άλλο: όταν η ανθρωπότητα δεν μπορεί να λύσει με τον εαυτό της κάτι τόσο στοιχειώδες, πώς θα μπορούσε να επιλύσει τα απείρως πιο περίπλοκα; (Μήπως ο κόσμος είναι ένα επικό λάθος;)

Χαμός για το τίποτε: εκατομμύρια θάνατοι, τερματοφύλακες του συντάγματος, οπισθοφύλακες του συντάγματος, χαφ και άλλοι υποψήφιοι για τα γουναράδικα των ΜΕΘ. Κλονισμός της παγκόσμιας οικονομίας, ταραχές, ρητορικές, επιστήμονες επί επιστημόνων, αλλά και κάποιοι παπάδες και μητροπολίτες που δεν τους σώζει η προσευχή – αν μας έσωζε πάντα, τότε γιατί δεν βγάζουμε και τα αλεξικέραυνα από τις εκκλησιές; Δεν χρειάζονται αφού τους ναούς τους προστατεύει ο ύψιστος, αν και μάλλον δεν υπήρξε ανάλογο ενδιαφέρον στο παρελθόν για εκκλησιές που βομβαρδίστηκαν, που κάηκαν, που πλημμύρισαν, που κατέρρευσαν από σεισμό. Κι αν η επιστήμη δεν μετράει, η τεχνολογία δεν μετράει τότε γιατί δεν βγάζουμε και τα μεγάφωνα από τους ναούς και τους ηλεκτρικούς πολυέλαιους και τα αιρκοντίσιον; Και αυτά η επιστήμη και η τεχνολογία τα κατασκεύασε, όχι η μεταφυσική. Ακόμα και την Αγια-Σοφιά, ειδικοί  αρχιτέκτονες  τη δόμησαν – αυτό το αριστούργημα είναι αποτέλεσμα της γνώσης και της επιστήμης, όπως και τα περίτεχνα, οκταώροφα μοναστήρια του Αθω που στέκονται μετέωρα, έξοχα, πάνω σε γκρεμούς. Δεν πρόκειται για θαύμα, αλλά για αρχιτεκτονικές δημιουργίες απόλυτης δομικής λογικής.

Η επίσημη Εκκλησία έλαβε, βέβαια, ορθή θέση στο θέμα της πανδημίας. Αλλά είναι γνωστό πως ενίοτε τον πρώτο χρόνο φοβάται ο καλόγερος τον Θεό και τον δεύτερο ο Θεός τον καλόγερο  – όπως ο (κοτζάμ) μητροπολίτης Αιτωλίας Κοσμάς που όμως πλήρωσε τελικά τον λογαριασμό. Αγνοούσε πως η Θεολογία ασχολείται με άλλα θέματα – υπάρχει  θεολόγος ή πατέρας της Εκκλησίας με γραπτή αναφορά περί εμβολίων, ή μη εμβολίων; Πουθενά δεν λέει τίποτε το Ευαγγέλιο – όποιος βρει κάποιο σχετικό, ή προφητικό εδάφιο στην Πατρολογία,  στις Ιερές Συνόδους, ή ακόμα και στον Παΐσιο, ας μας τηλεφωνήσει να το μάθουμε κι εμείς. Συνεπώς από πού αντλούν οι αυτόκλητοι τη σχετική ρητορική, πού βασίζονται και παίρνουν κόσμο στον λαιμό τους – ίσως μιμούνται εκείνους τους ετερόφθαλμους που αρνούνται να μεταγγιστεί αίμα στα παιδιά τους με το γνωστό αποτέλεσμα. Κατά βάθος το ερώτημα είναι απλό: τελικά, πόσοι εκ των θεολογούντων, τερματοφυλάκων και αρνητών έχουν μερικές δεκαετίες ν’ ανοίξουν κανένα βιβλίο; (Κουκιά μάθαμε, κάποτε, κουκιά μαρτυράμε).

Κι όλη αυτή η παγκόσμια ταραχή για ένα απλό τσίμπημα στο μπράτσο. Εμβολιασμός είναι,  φίλε, όχι ακοντισμός. Ενεση είναι, όχι δόρυ για να πας δορυάλωτος. Λυτρωτική, σωτήρια ένεση – δηλαδή αν τον τάδε μητροπολίτη τον τσιμπήσει οχιά, δεν θα πάει για  αντι-ιική ένεση; Θα κάνει μόνο ευχέλαιο; Αλλά και έτεροι, διάφοροι, όπως εκείνοι που βλέπουμε στη διαφήμιση και λένε ότι ακόμα δεν πείστηκαν – δηλαδή στα πόσα εκατομμύρια νεκρούς μπορεί να πειστεί κάποιος; Να το ξέρουμε, ώστε όταν φτάσουμε σε εκείνο το αποτρόπαιο νούμερο, να περιμένουμε τη μεγαλειότητα του διστακτικού να αποφασίσει να πάει να σηκώσει το μανίκι της – αν, βεβαίως, ενδιάμεσα, δεν έχει πει το ποίημα στη ΜΕΘ, όπως τόσος ντουνιάς ήδη.

Και αν, ως είδος, δεν μπορούμε να επιλύσουμε αυτό το στοιχειώδες για ποια Ουτοπία μας πρήζουνε κάποιοι άλλοι, εξίσου αφελείς; Εδώ δεν μπορούμε καν να περάσουμε απέναντι. Είμαστε μια στο καρφί και μια στο δάχτυλο. Ταλαιπωρούμαστε παγκοσμίως από θέματα που απαιτούν νηπιώδη σκέψη, το πολύ, για να λυθούν. Η αρρώστια του «εγώ» και των «ιδεολογιών» που συχνά είναι παραλλαγές κάποιας ψύχωσης, ή μιας ροπής προς κάποια πίστη, κάποια απόλυτη ιδέα, για πόσο θα ταλαιπωρούν το ανθρώπινο συμπεθεριό – είναι λογική συνέπεια, θα πεις, αφού κάθε μέρα γεννιούνται νέα άτομα και προφανώς θα υπάρχει πάντα ανανεούμενη η σχετική ποσόστωση. Θεραπεία δεν υπάρχει σε αυτό και ούτε ο Μπουρλά δεν μπορεί να βοηθήσει, ανατριχιάζει, σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Διότι, πλέον, το θέμα δεν είναι ο ιός που αντιμετωπίζεται με τα εμβόλια, αλλά εκείνοι που δεν εμβολιάζονται. Τώρα, από πού ξεκινάει ο νους του καθενός για να φτάσει στην άρνηση, ή να καπηλευτεί την άρνηση, είναι ένα ζήτημα στο οποίο πρέπει πλέον η επιστήμη να ρίξει βάρος, αφού με τους ιούς η λύση έχει βρεθεί. Κι αν όχι η επιστήμη, τουλάχιστον ο νόμος. Μέχρι πότε, δηλαδή, θα βασανίζεται όλη η ανθρωπότητα για ένα απλό τσίμπημα στο μπράτσο; Ποια πειθώ και ποιο κανάκεμα, ποια κίνητρα, και ποια αντικίνητρα; Εδώ το πράγμα βρήκε τοίχο και αργά ή γρήγορα οι κοινωνίες θα αναγκαστούν να ξεχάσουν τις ευγένειες και τα κεράσματα.

Δεν είναι δυνατόν στην εποχή τoυ smart και των διαστημικών ταξιδιών στον Αρη να υποφέρουμε όλοι από κάποια τραβηγμένα χειρόφρενα, ή από τους τρωγλοδύτες της εναντίωσης. Να διαλύεται το σύμπαν,  να σβήνουν μυριάδες, να γίνονται φτωχοί εκατό εκατομμύρια φουκαράδες. Το ζήτημα  κινείται εκείθεν της παράνοιας  – τελικά θα μας φάει το κορέκτ, οι εμμονές των ολίγιστων θα θάψουν ολόκληρες χώρες;

Τι προέχει εντέλει; Θα κάνουμε όπως η γάτα που για ένα ψάρι πούλησε ολόκληρο το σπίτι; Ακούγονται ίσως σκληρά όλα αυτά, αλλά το πιο σκληρό είναι ο θάνατος και μάλιστα οδυνηρός. Η διάλυση των κοινωνιών. Τα λοιπά είναι φιλολογία. Οπότε, δυστυχώς,  θα ‘ρθει η ώρα που αναπόφευκτα θα προκύψει η μπουζουριέρα. Για ένα απλό, φαιδρό τσίμπημα στο μπράτσο. (Σιγά τα αίματα).