«Πρέσινγκ» στη Ρωσία, μέσω ΝΑΤΟ

Μαστίγιο και καρότο. Διαπραγματεύσεις και απειλή. Αυτή φαίνεται πως είναι η τακτική που έχουν επιλέξει οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους απέναντι στη Ρωσία τη συγκεκριμένη περίοδο, στην οποία κυριαρχεί η υπόθεση της Ουκρανίας. Μόνο που το διακύβευμα είναι, αναμφίβολα, μεγαλύτερο και αφορά συνολικά το πλέγμα των σχέσεων ανάμεσα στη Δύση και τη Μόσχα.

Για του λόγου το αληθές, λίγες ημέρες μετά τη δεύτερη επικοινωνία ανάμεσα στον Τζο Μπάιντεν και τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αλλά και ενόψει της έναρξης των «τεχνικών» διαπραγματεύσεων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ με τη Ρωσία, η αμερικανική πλευρά επιχείρησε δύο «χτυπήματα» στο Κρεμλίνο: Αφενός, δια στόματος του ίδιου του προέδρου, παρείχε νέες διαβεβαιώσεις προς το Κίεβο για «αποφασιστική απάντηση» σε περίπτωση ρωσικής εισβολής – με τον ίδιο τον Μπάιντεν να ισχυρίζεται ότι κατέστησε απολύτως σαφές προς τον Πούτιν ότι «δεν μπορεί να κάνει κίνηση κατά της Ουκρανίας».

Αφετέρου, ένα από τα ελάχιστα κράτη-μέλη της ΕΕ που παραμένουν εκτός του ΝΑΤΟ, η Φινλανδία, διεμήνυσε ότι αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμά της να καταθέσει αίτημα ένταξης οποιαδήποτε στιγμή κρίνει σκόπιμο. «Θέλουμε να το διακηρύξουμε μια ακόμη φορά: Το περιθώριο της Φινλανδίας να ελίσσεται και η ελευθερία της να λαμβάνει αποφάσεις περιλαμβάνουν, ανάμεσα στα άλλα, το σενάριο της στρατιωτικής ευθυγράμμισης και της υποβολής αιτήματος για ένταξη στο ΝΑΤΟ, εφόσον το κρίνουμε», είπε χαρακτηριστικά στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ο πρόεδρος της χώρας, Σάουλι Νιινίστο (από τους ευρωπαίους ηγέτες που σέβεται περισσότερο ο Πούτιν, σύμφωνα με τις πληροφορίες).

Υπενθυμίζεται ότι η Φινλανδία, όπως άλλωστε και η γειτονική της Σουηδία, ακολουθούν εδώ και δεκαετίες τη στρατηγική της «φιλοδυτικής ουδετερότητας». Με άλλα λόγια, αν και δεν έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, εισακούοντας τις ανησυχίες αρχικά της ΕΣΣΔ και, στη συνέχεια, της Ρωσίας, διατηρούν στενούς δεσμούς (και στρατιωτικούς) με τη Δύση και ειδικά με ορισμένες χώρες, όπως ΗΠΑ, Βρετανία και Νορβηγία. Αμφότερες, μάλιστα, διατηρούν ισχυρές ένοπλες δυνάμεις – το Ελσίνκι αποφάσισε πρόσφατα και την αγορά 64 μαχητικών F-35, έναντι 9,4 δισ. δολαρίων – και πραγματοποιούν συχνά κοινές ασκήσεις μαζί τους.

Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, ειδικά μετά τα γεγονότα του 2014 – όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία, ενώ η επαρχία του Ντονμπάς, στην ανατολική Ουκρανία, κατέστη ντε φάκτο αυτόνομη – η συζήτηση περί ένταξης στη Συμμαχία έχει αναζωπυρωθεί. Κι αυτό, με τη σειρά του, έχει σημάνει συναγερμό στη Μόσχα, η οποία φοβάται το σενάριο της πλήρους απομόνωσής της από την Ευρώπη στην περίπτωση που οι δύο σκανδιναβικές χώρες (Νορβηγία και Δανία είναι ήδη μέλη), καθώς και η Ουκρανία μπουν τελικώς στο ΝΑΤΟ.

Είναι, άλλωστε, και η αιτία που αναγκάζει τον Πούτιν να κάνει λόγο για «κόκκινη γραμμή» και να ζητά εγγυήσεις από τον Μπάιντεν για μη πρόσκληση προς την Ουκρανία. Μόλις την περασμένη εβδομάδα δε, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών προειδοποίησε πως ενδεχόμενη ένταξη Φινλανδίας (που έχει σύνορα μήκους 1.340 χιλιομέτρων με τη Ρωσία) και Σουηδίας «θα έχει σοβαρές στρατιωτικές και πολιτικές συνέπειες, που θα απαιτήσουν ανάλογη απάντηση από τη ρωσική πλευρά».

Το μπρα ντε φερ αναμφίβολα θα συνεχιστεί.