{T16}Το πολύ το «Κύριε, ελέησον»{T16}…

Επιμένει ο πρόεδρος της FIFA Τζιόνι Ινφαντίνο να κάνει Μουντιάλ κάθε δύο χρόνια. Σε πρόσφατες δηλώσεις του στην ιταλική τηλεόραση, μάλιστα, πρότεινε και το Euro να γίνεται κάθε δύο χρόνια. Για έναν μήνα κάθε καλοκαίρι, δηλαδή, να βλέπουμε αγώνες εθνικών ομάδων. Και τον χειμώνα ακόμα περισσότερα παιχνίδια Τσάμπιονς Λιγκ (από το 2024 και μετά) και αγώνες των εθνικών πρωταθλημάτων. Πλούσιο ποδοσφαιρικό θέαμα όλο τον χρόνο. Για να πληρώνουν τα κανάλια για τα τηλεοπτικά δικαιώματα, για να έχουν λόγο ύπαρξης οι στοιχηματικές εταιρείες και να κινείται το χρήμα γενικώς.

Τα ίδια και στο μπάσκετ. Κι εκεί έχουν πειστεί πως όσο περισσότερα παιχνίδια γίνονται τόσο περισσότερα χρυσά αβγά θα γεννά η κότα που θρέφει το σύστημα. Μόνο που τόσο οι ποδοσφαιρικοί όσο και οι μπασκετικοί αποφεύγουν να συμπεριλάβουν στους υπολογισμούς τους μια σημαντική παράμετρο. Τον κορεσμό των φιλάθλων.

Ενα πολύ σημαντικό μέρος της απήχησης και της εμπορικής επιτυχίας μιας διοργάνωσης όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο ή το Euro οφείλεται στην προσμονή των φιλάθλων γι’ αυτήν. Αν περιμένεις τέσσερα χρόνια για να δεις ένα Μουντιάλ, θα πέσεις με τα μούτρα και θα δεις ακόμα και τις… προπονήσεις, όταν κάποια στιγμή αρχίσει. Αν όμως βλέπεις εθνικές ομάδες κάθε χρόνο, θα βαρεθείς. Λογικό και ανθρώπινο είναι.

Το ίδιο ισχύει και στους αγώνες σε επίπεδο συλλόγων. Αν βλέπεις κάθε μέρα μπάλα, όπως συμβαίνει στις μέρες μας, θα έρθει η στιγμή που θα μπουχτίσεις. Και το προϊόν που θέλουν να προωθήσουν στο κοινό οι αθλητικοί οργανισμοί, προκειμένου να επωφεληθούν οικονομικά, αναπόφευκτα υποβαθμίζεται, έτσι το τελικό αποτέλεσμα είναι το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν.

Στην Ευρώπη έχει αρχίσει συζήτηση μεταξύ των φιλάθλων σχετικά με τις βλαβερές συνέπειες της υπερπροσφοράς αθλητικού θεάματος. Στη Γερμανία και τη Μεγάλη Βρετανία ακούγονται κατά καιρούς διαμαρτυρίες από φιλάθλους που αδυνατούν πια να διαθέσουν χρόνο και χρήματα για να παρακολουθήσουν όλους τους αγώνες που δίνει η αγαπημένη τους ομάδα στη διάρκεια της σεζόν.

Ωστόσο, το αφτί των παραγόντων δεν φαίνεται να ιδρώνει. Γι’ αυτούς όσο περισσότεροι αγώνες, τόσο περισσότερα χρήματα. Μέχρι να σκάσει η φούσκα…