NON PAPER

Σχεδόν τριάντα χρόνια

Ο Σάκης Ρουβάς, ως καλλιτέχνης, δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής. Αλλά ήδη, στην παραπάνω φράση υπάρχει μια «γκρίζα ζώνη». Δεν νομίζω ότι ο ίδιος θεώρησε ποτέ τον εαυτό του καλλιτέχνη όσο κι αν κόπτονταν κάποτε – τότε που ήθελε να κατακτήσει το αρχαίο δράμα – ότι η «ψυχή» μπορεί να αντικαταστήσει και το ταλέντο και τη σχετική παιδεία. Αν θεωρούσε τον εαυτό του καλλιτέχνη, πιστεύω ότι θα είχε κάνει μια προσπάθεια να τραγουδήσει καλύτερα, αν μη τι άλλο ως ένδειξη ευγνωμοσύνης στην τύχη που του χάρισε μια τόσο λαμπερή καριέρα στο τραγούδι με ανύπαρκτη, σχεδόν, φωνή. Και πες ότι, τελικά, βρήκε τον δρόμο του στην τέχνη της υποκριτικής, όπως μας απειλούσε κάποτε. Ούτε εκεί έμεινε ούτε εκεί προσπάθησε. Και ένα χαρακτηριστικό του καλλιτέχνη είναι να προσπαθεί να υπερβεί τις όποιες δυνατότητές του – τουλάχιστον έτσι θεωρώ εγώ. (Λέγεται ότι ο Παγκανίνι ήθελε να κόψει το δέρμα ανάμεσα στα, ούτως ή άλλως πολύ μακριά, δάχτυλά του ώστε να έχουν μεγαλύτερο άνοιγμα στην ταστιέρα του βιολιού κι έτσι τα έργα του να μην μπορεί να τα παίξει άνθρωπος με κανονικά δάχτυλα – αλλά να χαίρομαι κι εγώ τους συνειρμούς μου).

Ωστόσο δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω κάτι στον Ρουβά. Είναι το καλύτερο «προϊόν» που κυκλοφορεί εδώ και τριάντα χρόνια στην ελληνική σόου μπιζ. Που κάθε τόσο επανεφευρίσκει τον εαυτό του και επανασχεδιάζει την ετικέτα και τη συσκευασία του. Από «γκαραζότεκνο» με αποτριχωμένο στέρνο και ξεκούμπωτη ως το «σημείο μηδέν» φόρμα εργασίας (συγχωρείστε με που δεν θυμάμαι από το βίντεο κλιπ ποιου σουξέ του είναι αυτή η εικόνα) έως παραδοσιακός πάτερ φαμίλιας πολυμελούς οικογένειας. Και από ερμηνευτής (λέμε τώρα) του «Αξιον εστί» έως κινητό περίπτερο αφού έχει διαφημίσει παγωτά, αναψυκτικά, τσίχλες, τσιπς, γιαούρτια. Ακόμη και μπανάνες.

Με λίγα λόγια, αυτό είναι ο Ρουβάς. «Ενας άνθρωπος για όλες τις εποχές». Και με κρύο και με ζέστη και με κρίση και με ευμάρεια και με πολλά και με λίγα και με σκούρα και με ανοιχτόχρωμα, είναι πάντα εκεί. Ευπώλητος όχι λόγω εξαιρετικής ποιότητας αλλά εύκολης πρόσβασης, διάθεσης και χρήσης. Οπως λέμε BIC και εννοούμε, γενικά, στιλό. Οσο περισσότερο όμως διασπάται μια περσόνα τόσο χάνει και το συμβολικό της impact, που λέμε και στη Σύρο. Μόνο σύμβολο λοιπόν δεν είναι πλέον ο Ρουβάς. Δεν συμβολίζει τίποτα παρά μόνο τον λουσάτο εαυτό του. Σαν τις χριστουγεννιάτικες μπάλες, φαντασμαγορικές αλλά κούφιες. Σαν τις γιορτινές γιρλάντες, λαμπερές αλλά ψεύτικες. Αυτό ήθελε να γίνει (δεν τον θεωρώ τόσο αφελή ώστε να πιστεύει ότι είναι ο Παβαρότι) αυτό έγινε και μπράβο του. Υπό αυτήν την έννοια, ήταν η καλύτερη επιλογή για τον εορτασμό της αλλαγής του χρόνου. Για τη νύχτα των πυροτεχνημάτων.

Με τον Ρουβά ή με τους Πακιστανούς;

Γιατί αυτή η «Ρουβιάδα»; Διότι τις τελευταίες μέρες και με αφορμή την πρωτοχρονιάτικη γιορτή του δήμου της Αθήνας, συζητήθηκε όσο δεν έχει συζητηθεί τα τελευταία τρία χρόνια. Για το αν συμβολίζει τη μιζέρια ή τον μιζεραμπιλισμό, το «μεγάλο πάρτι», τα πεταμένα λεφτά. Προσδίδοντάς του (κυρίως οι αρνητές του) τη δύναμη του συμβόλου. Την οποία δεν έχει. Αυτή που, κατά τη γνώμη μου, διαθέτει εν αφθονία και στην οποία παγιδεύονται οι επικριτές του, είναι το ότι κάνει «κρα» και ασχολούνται οι πάντες με το «κρα» του. Αν τα ίδια λεφτά είχαν δαπανηθεί για ένα σόου με την παρουσία οιουδήποτε άλλου καλλιτέχνη, ουδείς θα ασχολιόταν.

Οσο για το δίλημμα «Ή με τον Ρουβά (άρα και με τον Μπακογιάννη) ή με την πακιστανική πρωτοχρονιά στο Σύνταγμα (άρα και με τους αλληλέγγυους)» μπάζει από παντού. Πρώτον διότι του ρατσιστικού «Πακιστανοί», υπερισχύει το «μεγάλη συνάθροιση ατόμων χωρίς μάσκα». Και  δεύτερον διότι και αυτοί που μαζεύτηκαν στο Σύνταγμα, τον Ρουβά πήγαν να δουν. Απλώς, μπερδεύτηκαν.