Η (νέα) ραψωδία {LF}του Φλεβάρη

Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ κάπου στο 1975 κερδίζοντας μάλιστα το βραβείο Drama Desk, ένα κανονικό θεατρικό αριστείο. Τρία χρόνια αργότερα αποτυπώθηκε στο κινηματογραφικό φιλμ του Ρόμπερτ Μούλιγκαν προσφέροντας από μία υποψηφιότητα για Οσκαρ στην Ελεν Μπέρστιν και τον Αλαν Αλντα: «Same Time, Next Year» ο τίτλος, αλλά παραδόξως στην ελληνική του μετάφραση περισσότερο «πιασάρικος» στο αφτί.  Και σίγουρα πιο συμβατός, στην περιγραφή μιας κατάστασης-απόδρασης που είναι την ίδια στιγμή «συνήθεια» και «εξαίρεση». «Κάθε χρόνο, τέτοια ημέρα», λέει! Σαν αυτό δηλαδή που ο Ολυμπιακός σκαρώνει με επιμονή κάθε Φλεβάρη δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του σε επίπεδο διαφορετικό.

Πέρυσι ήταν η PSV. Πρόπερσι η Αρσεναλ. Και πριν η Ντιναμό Κιέβου (2019). Και η Ανκαρασπορ (2017). Και η Αντερλεχτ (2016), η Ντνίπρο (2015), η Λεβάντε (2013), η Ρούμπιν Καζάν (2012). Φέτος με το καλό θα είναι η Αταλάντα (17-24/2) του Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι, σε μια διαδικασία με πολύ υψηλό συντελεστή δυσκολίας. Ενατη φορά σε έντεκα χρόνια που ο Φλεβάρης φέρνει στον Ολυμπιακό μια ιδιαίτερη πρόκληση. Το δέλεαρ της πρόκρισης στους «16» του Europa League και η φιλοδοξία της υπέρβασης για μια ομάδα που καιρό τώρα φωνάζει πως δεν χωρά στο ακριβό κοστούμι της. Δίχως αμφισβήτηση και ανταγωνισμό στην Ελλάδα όπως μαρτυρούν οι 7+2 κατακτήσεις πρωταθλήματος από το 2011 και πέρα, συν οι προϋποθέσεις για το three peat που ήδη έχουν πάρει θέση στο τραπέζι. Δίχως αμφισβήτηση όμως και η επιθυμία της για το «παραπάνω» έξω από τα σύνορα. Σαν εξαίρεση στον κανόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου που στο ίδιο διάστημα έχει πάρει για τα καλά τον κατήφορο.

Το κάτι…

Στο διάσημο θεατρικό του Μπερνάρντ Σλέιντ, ο «Τζορτζ» και η «Ντόρις» είναι παντρεμένοι, με παιδιά και ζωές τακτοποιημένες. Μία φορά τον χρόνο όμως τα αφήνουν όλα στην άκρη. Σμίγουν σε ένα πανδοχείο έχοντας μόνο ένα 24ωρο στη διάθεσή τους για να τα πουν όλα και να κρατήσουν τη σχέση τους ζωντανή. Σαν την ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς δηλαδή, που ξεκινά κάθε χρόνο με ένα μίνιμουμ υποχρεώσεων εντός και εκτός συνόρων, που οι άλλοι δεν φαντάζονται, αλλά που εκείνο που απολαμβάνει όσο τίποτα άλλο είναι οι νοκάουτ αναμετρήσεις του Φλεβάρη. Θέλουν το πρωτάθλημα και το Κύπελλο. Θέλουν πρόκριση στα καλοκαιρινά προκριματικά της Ευρώπης και έπειτα παρουσία στους ομίλους. Η πρόκληση για τους «16» όμως είναι που τους εξιτάρει. Και έπειτα ποιος ξέρει; Κάποια στιγμή για τους «8», όπως συνέβη το 1999 στο Champions League με τη Γιουβέντους ή το 1993 με την Ατλέτικο Μαδρίτης στο Κυπελλούχων, που αποτελεί πια μακρινή ανάμνηση για τους ποδοσφαιρόφιλους.

Κανονικό βουνό, αλλά…

Πρόπερσι το στέρησε η πανδημία και μια ανεκδιήγητη διαιτησία στο Γούλβερχαμπτον Αύγουστο μήνα πριν από το final-8 της Γερμανίας. Πέρυσι οι λεπτομέρειες στη διπλή σύγκρουση με την Αρσεναλ, που ολοκληρώθηκε με τις δύο ομάδες να κάνουν από μία εκτός έδρας νίκη. Οπως και να έχει όμως ο Ολυμπιακός το γυροφέρνει με συνέπεια. Και το δύσκολο είναι αυτό ακριβώς. Να είσαι σταθερά εκεί. Να διεκδικείς. Και να το κάνεις δίχως να υπολογίζεις τοις μετρητοίς όσα προαναγγελιακά μοιάζουν αναπόφευκτα. Η Αταλάντα είναι η πιο βελτιωμένη ομάδα της Ευρώπης την τελευταία πενταετία. Η ιδέα του Γκασπερίνι να παίζει ένα παράξενο man to man σε όλο το μήκος και πλάτος του γηπέδου, η αθλητικότητά της, η ικανότητα του scouting που έχει σχηματίσει ένα ρόστερ με χρηματιστηριακή αξία μισού δισεκατομμυρίου ευρώ δημιουργούν κανονικό ναρκοπέδιο. Δεν αμφισβητεί κανείς πως οι Ερυθρόλευκοι είχαν μία από τις δυσκολότερες κληρώσεις που θα μπορούσε να τους συμβεί εκείνο το μεσημέρι της 13ης Δεκεμβρίου στη Νιόν. Οπως δεν αμφισβητεί ότι στο ζευγάρι υπάρχει φαβορί και μάλιστα ξεκάθαρο.

Αυτός ξέρει…

Το ποδόσφαιρο όμως δεν είναι προγνωστικά. Και σε τελική ανάλυση αν ψάχνεις για υπερβάσεις πρέπει να είσαι έτοιμος να τρυπήσεις το ταβάνι σου. Ο Ολυμπιακός από το καλοκαίρι του ’18 υπό τον Πέδρο Μαρτίνς έχει αποκλείσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από την Ευρώπη ομάδες όπως η Μίλαν, η Αρσεναλ, η Μαρσέιγ, η PSV, η Μπέρνλι, η Φενέρμπαχτσε κ.λπ. Εχει στο γήπεδο προσωπικότητες όπως ο Σωκράτης, ο Ελ Αραμπί, ο Εμβιλά και ο Βατσλίκ, σχημάτισε υπεραξίες με περιπτώσεις σαν του Μασούρα, του Μαντί Καμαρά και του Μπουχαλάκη. Ετοιμάζεται να υποδεχθεί σύντομα στο γήπεδο και τον Κώστα Μανωλά που έπειτα από επτάμισι χρόνια στην Ιταλία επιστρέφει σε γνώριμα λημέρια για να ανεβάσει και άλλο τη στάθμη της ποιότητας. Και πάνω από όλα έχει το Γ. Καραϊσκάκης, μια έδρα όπου αποδεδειγμένα όλα μπορεί να συμβούν. Γιατί λοιπόν να μη σηκώσει το γάντι της πρόκλησης σε αυτή τη μονομαχία που την περιμένει αδημονώντας όχι μόνο το κοινό του, αλλά συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η μεγάλη ιδέα του… 15

Ξεκίνησε η σεζόν της UEFA με την Ελλάδα στο 20 του ranking. Χάρη στον Ολυμπιακό (6 νίκες και 3 ισοπαλίες σε 12 ματς) και τον ΠΑΟΚ που με τη σειρά του συνεχίζει στο Conference League σκαρφαλώσαμε στο 16 και ανοίξαμε μάχη για το 15, που εάν και εφόσον αλλάζει τα δεδομένα για την αγωνιστική σεζόν 2023-24: Θα μπορούμε να έχουμε και πάλι 5 ομάδες στα Κύπελλα Ευρώπης αν τα καταφέρουμε. Η Τουρκία (26.900) συνεχίζει με δύο εκπροσώπους όπως και εμείς (26.700). H Γαλατά είναι ήδη στους «16» του Europa League, η Φενέρ ψάχνει ένα εισιτήριο για τους «16» του Conference League κόντρα στη Σλάβια Πράγας.

Το τι θα κάνουν εκείνοι και τι οι δικοί μας εκπρόσωποι (ο ΠΑΟΚ αντιμετωπίζει τις ίδιες ημερομηνίες τη Μίντιλαντ από τη Δανία) θα κρίνει εν πολλοίς αυτή την ιστορία. Θα παίξουν ρόλο οι προκρίσεις φυσικά. Αλλά και οι λεπτομέρειες. Για κάθε νίκη. Κάθε βαθμό. Καθετί που προστίθεται στο σακούλι…