Η ανάρτηση που δίχασε

Λες και στόλιζε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κι ενώ με τόση χάρη και γεμάτη αυτοπεποίθηση πιάνει το κοντάρι και ίπταται, εκεί δεν τα κατάφερε το ίδιο καλά. Ατσαλη, άγαρμπη η κίνηση και η μπάλα στο έδαφος. Χίλια κομμάτια. Χιλιάδες, ποταμός οι αντιδράσεις. Το χειρότερο απ’ όλα είναι να σε επιπλήξει ο εαυτός σου. Σίγουρα θα το έκανε με αφορμή ένα αδέξιο και ελαφρώς επιπόλαιο τουιτάρισμα με αφορμή τα βραβεία των αθλητικών δημοσιογράφων. Του ΠΣΑΤ. Η Στεφανίδη, η μια φορά ολυμπιονίκης για πάντα ολυμπιονίκης του επί κοντώ, διαφώνησε δημόσια για την ανακήρυξη του Γιάννη Αντετοκούνμπο σε αθλητή της χρονιάς. Προφανώς και σκέφθηκε φωναχτά και δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό τα δημόσια πρόσωπα να παίρνουν θέση. Η ψήφος της πάει στον Τεντόγλου, έναν επίσης χρυσό ολυμπιονίκη στον δημοφιλή στίβο και στο δημοφιλέστατο αγώνισμα του μήκους. Κάπου εδώ, ωστόσο, αρχίζουν οι απορίες. Γιατί ο Τεντόγλου και όχι ο επίσης χρυσός Ντούσκος; Μήπως επειδή η κωπηλασία (του Ντούσκου) δεν είναι το ίδιο απαστράπτουσα όσο ο στίβος; Κι αν ο Τσιτσιπάς νικούσε στον τελικό του Ρολάν Γκαρός; Πού θα βρισκόταν ο Στέφανος, σε ποια θέση, κατά την καθ’ όλα σεβαστή Κατερίνα; Θα ήταν ή όχι κατάκτηση του (τενιστικού) Εβερεστ; Για να μην υπάρχει οποιαδήποτε παρεξήγηση, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι συντεχνιακό. Το ζητούμενο είναι ολότελα διαφορετικό. Το κοινό αποφασίζει, εν προκειμένω αυτοί που ψηφίζουν.

Τα βραβεία του ΠΣΑΤ όντως σήκωσαν σκόνη, συζητήσεις και εν πολλοίς δίχασαν όπως δίχασε και το ποστάρισμα της άλτριας. Εκανε όμως ένα άλμα στο κενό και θέλησε να ισορροπήσει χωρίς τα κατάλληλα στηρίγματα. Ουσιαστικά, αμφισβήτησε τα επιτεύγματα του Γιάννη Αντετοκούνμπο και εδώ δεν χωρούν προσωπικές εκτιμήσεις και μαρτυρά τα πάντα η πραγματικότητα. Κορυφαίος παίκτης στο ΝΒΑ, καλύτερος της σειράς των τελικών, υπέροχος αν και λαβωμένος στο τελευταίο και καθοριστικό ματς, πρωταθλητής με το Μιλγουόκι, μια ομάδα με ιστορία μεν, όχι συνηθισμένη στις επιτυχίες δε. Μεγάλωσε με τον Γιάννη και εκτοξεύτηκε στον κολοφώνα της δόξας μαζί του. Ο δε Greek Freak αποτελεί τον καλύτερο παίκτη του κόσμου, ένα πρόσωπο φωτόλουστο που μπαίνει σε όλα τα σπίτια, ανοίγουν διάπλατα οι πόρτες για χάρη του, την ίδια στιγμή που παραμένει ταπεινός και προσιτός από όλους. Δεν θα ειπωθεί πως διαφημίζει την Ελλάδα με τις επιτυχίες του – αυτό είναι εκ των ων ουκ άνευ. Αλλά όχι και να υποστηρίζεται ότι μπορεί και του χρόνου να πάρει τον τίτλο. Τόσο εύκολο είναι; Εκτός αν έχει βρεθεί στο παρελθόν και άλλος να μιλά ελληνικά και να φόρεσε το πανάκριβο (σε αξία και συναισθήματα) δαχτυλίδι, όντας πρωταγωνιστής και όχι υπασπιστής του όποιου οδηγού της ομάδας. Η Κατερίνα Στεφανίδη αμφισβήτησε και την πρωτιά της Σάκκαρη με το «στις γυναίκες δεν είχαμε μετάλλιο, άρα οι υπόλοιπες ήμασταν του πεταματού».

Ολα έχουν την αξία τους

Ασφαλώς, όλα τα ανωτέρω δεν έχουν την έννοια πως ο Τεντόγλου έκανε κάτι εύκολο. Με την πτήση του κατέκτησε πανάξια το χρυσό και η όλη του διαδρομή κατά τη διάρκεια της σεζόν ήταν συναρπαστική. Μόνο εύκολα δεν λογίζονται όλα αυτά. Οι ορίζοντες ανοίγονται μπροστά του. Θα μπορούσε να είναι αυτός ο πρώτος και πάλι δεν θα υπήρχε η ελάχιστη αμφιβολία για το δίκαιο της επικράτησής του. ‘Η, δεν θα έπρεπε να προκύψει από πουθενά. Είναι σαν να διαχωρίζεις τον Πικάσο από τον Βαν Γκογκ, να διαλέγεις καλάθια του Γκάλη και να θεωρείς την άποψή σου θέσφατο, να κρατάς επιλεκτικά προσπάθειες του Πύρρου και να αγνοείς ή να αφήνεις σε δεύτερη μοίρα το «για την Ελλάδα» της Βούλας. Ολα μέρος του αθλητικού σύμπαντος και όλα με τη δική τους αξία. Ο Αντετοκούνμπο που κατέκτησε το μαγικό ΝΒΑ και έγινε σημείο αναφοράς στο μπάσκετ. Ο Τεντόγλου που σάρωσε στο μήκος. Η Σάκκαρη που μπαίνει φουριόζα και θέλει να κατακτήσει ένα Grand Slam. Η Ντουντουνάκη που συγκινεί με τις αντιδράσεις της και σκίζει τα νερά της πισίνας καταρρίποντας τα ρεκόρ. Οι αθλητές του σήμερα, τα παιδιά που έχουν πάνω τους πολυελαίους της δόξας. Αλλά στις ψηφοφορίες, κάποιος μπορεί να είναι μπροστά και κάποιος άλλος πίσω. Αυτό είναι και το νόημά τους.