Τι μένει από τη χρονιά που φεύγει…

Οι ανασκοπήσεις της χρονιάς, ειδικά όταν εντός της έχουν υπάρξει Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι μάλλον εύκολη υπόθεση: οι συγκινήσεις που οι αθλητές μας έχουν προσφέρει είναι πρόσφατες. Ποιος έχει ξεχάσει τα μεγάλα χρυσά του Τεντόγλου και του Ντούσκου, ποιος δεν θυμάται ότι ένα πρωί στις διακοπές έψαχνε τηλεόραση να δει τον τελικό του πόλο γιατί αγωνιζόταν η Εθνική του Βλάχου, ποιος δεν συγκινήθηκε με το μετάλλιο του Πετρούνια, που πάλεψε για αυτό περίπου τρία χρόνια; Ισως θα ήταν προτιμότερο στο τέλος της χρονιάς, αντί να ασχοληθούμε με τη νοσταλγία των συγκινήσεών μας, να προβληματιστούμε για το τι συμβαίνει στον αθλητισμό μας: το βρίσκω πιο χρήσιμο.

Στασιμότητα

Ομολογώ ότι αυτή την τελευταία πενταετία είχα πάντα τη βεβαιότητα ότι βρισκόμαστε ως χώρα στα αθλητικά μας σε μια φάση στασιμότητας. Πριν από αυτή τη φάση, υπήρξε ένα τεράστιο διάστημα φθοράς που ξεκίνησε μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και το τέλος του μοντέλου του κρατικοεπιδοτούμενου ελληνικού πρωταθλητισμού που είχε ως αποτέλεσμα μετάλλια πολλά, αλλά και σπατάλη απερίγραπτη και φρικτές ιστορίες δυσφήμησης με πρωταγωνιστές φαρμακέμπορους και φαρμακοτρίφτες.

Αθλητές

Αυτή η φάση της τρέχουσας στασιμότητας στην οποία βρίσκεται ο αθλητισμός μας είναι κάτι που δεν κρύβεται. Τα ερασιτεχνικά σωματεία (χτυπημένα και από την πανδημία  που οδήγησε σε περαιτέρω μείωση εσόδων) φυτοζωούν, ενώ ΚΑΕ και ΠΑΕ ελπίζουν, οι πιο πολλές, σε κρατικές παρεμβάσεις για να βρουν ακόμα και τηλεοπτικά συμβόλαια. Η εικόνα παρακμής των πιο πολλών εθνικών ομάδων στα ομαδικά σπορ (το πόλο είναι εξαίρεση) γενικώς μας πληγώνει. Η παραγωγή αθλητών ολοένα και μικραίνει και οι ίδιες οι ομοσπονδίες δείχνουν πολλές φορές να ξεχνούν ποια πρέπει να είναι η κύρια προτεραιότητά τους: σπανίως καλλιεργούν την αγάπη για τα σπορ και συχνά καταντάνε θέατρα ανόητων παραγοντικών καυγάδων. Κάτι που θα πρέπει να θυμόμαστε τη χρονιά που φεύγει είναι η αντίσταση του κόσμου των παραγόντων στις εκλογές των ομοσπονδιών που έγιναν φέτος.  Ο Θοδωρής Ζαγοράκης έφυγε από την ΕΠΟ κακήν κακώς και οι συνυποψήφιοί του ποδοσφαιριστές (όλοι σχεδόν μέλη εθνικών ομάδων που έκαναν επιτυχίες) αντιμετωπίστηκαν ως απειλή. Το ίδιο συνέβη και με τον Παναγιώτη Φασούλα στις εκλογές της ομοσπονδίας μπάσκετ, με τον Νίκο Κακλαμανάκη και τη Σοφία Μπεκατώρου στις εκλογές της ομοσπονδίας της ιστιοπλοΐας κ.λπ.

Γκρίνια

Καθώς η χρονιά φεύγει με προβληματίζει πώς γίνεται να υπάρχουν ακόμα ελληνικές αθλητικές επιτυχίες σε ένα περιβάλλον που κυριαρχεί η γκρίνια, η έλλειψη οργάνωσης, η οικονομική δυσπραγία και σε μερικές περιπτώσεις και η έλλειψη σεβασμού στους ίδιους τους αθλητές. Οταν π.χ. η ΕΡΤ τον Αύγουστο δεν είχε  δείξει εξαιτίας μιας αμέλειας την προσπάθεια του Λευτέρη Πετρούνια στα προκριματικά των κρίκων είχα βρει σε αυτό το ασυγχώρητο λάθος κάτι συμβολικό: ήταν σαν ένας Θεός να αποφάσισε ότι ως χώρα δεν αξίζουμε έναν τόσο μεγάλο αθλητή και για αυτό καλύτερα να μην τον δούμε. Το λέω υπερβάλλοντας, αλλά όντως υπάρχει ένας εύγλωττος συμβολισμός: οι αθλητές μοιάζουν ανώτεροι από τον αθλητισμό της χώρας. Και δεν μιλάω μόνο για αυτούς που κέρδισαν αυτά τα ιστορικά Ολυμπιακά μετάλλια: στο Τόκιο υπήρξαν πολλοί που τα μετάλλια τα πλησίασαν – και η δική τους προσπάθεια υπήρξε το ίδιο συναρπαστική και αξιέπαινη. Η μεγάλη κυρία του ελληνικού στίβου, η Κατερίνα Στεφανίδη, ολοκλήρωσε τον τελικό του επί κοντώ κατακτώντας μια τέταρτη θέση κάνοντας την καλύτερή της εφετινή επίδοση. Τέταρτος στον τελικό των ανδρών στο επί κοντώ ήταν και ο ωραίος Εμμανουήλ Καραλής, που έχει το μέλλον δικό του. Δυο κωπηλάτισσες, η Μαρία Κυρίδου και η Χριστίνα Μπούρμπου για να τρέξουν στην κούρσα του τελικού έκαναν παγκόσμιο ρεκόρ στον προκριματικό! Σπουδαίες εμφανίσεις, κι ας μην ανταμείφθηκαν με μετάλλιο, έκαναν δυο κολυμβητές μας: ο Κριστιάν Γκολομέεφ που ήταν πέμπτος στο πενηντάρι και ο διάδοχος του μεγάλου Σπύρου Γιαννιώτη, ο Αλκης Κυνηγάκης, που ήταν πέμπτος στα 10 χιλιόμετρα ανοιχτής θάλασσας. Και φυσικά πολλά μπράβο αξίζει και η συνεπέστατη Αννα Κορακάκη με τις δυο συμμετοχές  στους τελικούς της στη σκοποβολή. Ομολογώ ότι μέσα σε αυτή τη χρονιά έμαθα να αγαπάω λίγο πιο πολύ αυτούς που δεν κατάφεραν να κερδίσουν μετάλλια – γενικά συμπονώ όποιον φτάνει κοντά. Θα έχω να θυμάμαι π.χ. ήττες του Στέφανου Τσιτσιπά και της Μαρίας Σάκκαρη στα Γκραν Σλαμ: η επιμονή και των δυο αυτών παιδιών αξίζει πολλά συγχαρητήρια και μακάρι να την έχουν και φέτος.

Γίνεται

Πώς γίνεται να έχουμε πρωταθλητές χωρίς να έχουμε τις πρέπουσες για τον αθλητισμό δομές; Καταλήγω σε κάτι απλό: στην Ελλάδα το να γίνει κάποιος πρωταθλητής (και να διεκδικήσει μετάλλια σε Ολυμπιακούς ή να φτάσει σε άλλες ανάλογες μεγάλες διακρίσεις) αποτελεί σχεδόν αποκλειστικά οικογενειακή υπόθεση. Μετά τους Ολυμπιακούς του Ρίο πίστευα πως μπορούμε να έχουμε πρωταθλητές αν υπάρξουν καλύτερα χορηγικά προγράμματα, δηλαδή καλύτερη οργάνωση, δηλαδή πιο σωστό ξόδεμα χρημάτων.

Φέτος κι αφού είδα τον Γιάννη Αντετοκούνμπο πρωταθλητή στο ΝΒΑ, τον Τσιτσιπά στο νούμερο 4 της παγκόσμιας κατάταξης του τένις, τη Σάκκαρη στο νούμερο 6 κι όλα αυτά τα τρομερά παιδιά που διακρίθηκαν στους Ολυμπιακούς, φτάνω στο συμπέρασμα πως στην Ελλάδα του καιρού μας, πριν από όλα, χρειάζονται γονείς που να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό σε επαγγελματικό επίπεδο (και) για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή.

Υπόθεση

Αντί για ανασκόπηση, ας μας μείνει μόνο αυτό το συμπέρασμα: ο ελληνικός πρωταθλητισμός (περισσότερο κι από τον αθλητισμό) είναι κυρίως οικογενειακή υπόθεση. Η Ελλάδα χρωστά τους αθλητικούς της ήρωες κυρίως σε μπαμπάδες και μαμάδες που στήριξαν τα παιδιά τους στα δύσκολα επενδύοντας στην πρόοδό τους. Ακουσα π.χ. στις μέρες των Ολυμπιακών Αγώνων τον εξ αποστάσεως διάλογο του Παπαναστασίου, του πρώην αρχηγού της Εθνικής πόλο, με τον μελλοντικό αρχηγό της ίδιας ομάδας γιο του που πήρε μετάλλιο στους Ολυμπιακούς και σκεφτόμουν πως το πόλο είναι χρόνια τώρα οικογενειακή υπόθεση και για αυτό και άντεξε: αδέλφια φτάνουν να παίξουν μαζί στις εθνικές ομάδες, γιοι διαδέχονται πατεράδες, αθλητικές οικογενειακές δυναστείες θεωρούν την πισίνα βασίλειό τους – και πάλι καλά. Οχι τυχαία μπαμπάδες και μαμάδες βρίσκονται πίσω από τον Τσιτσιπά και τη Σάκκαρη την ίδια στιγμή που μια και μόνη οικογένεια, η οικογένεια Αντετοκούνμπο, δίνει την ελπίδα πως θα σώσει από την κατρακύλα και το μπάσκετ μας.

Παρασιτικά

Καθώς η χρονιά φεύγει πιστεύω πως θα ‘πρεπε να γίνει μια ομοσπονδία οικογενειών αθλητών – ίσως κι ένα υφυπουργείο.

Οι αρμόδιοί του θα ασχολούνται με τις σπάνιες αυτές οικογένειες που παράγουν αθλητές. Το κάνουν ολοένα και περισσότερο μόνες. Με όλους τους υπόλοιπους που με τον ελληνικό αθλητισμό σχετίζονται (πολύ συχνά παρασιτικά) να τους δημιουργούν προβλήματα…