Σχολεία

Οι φήμες κυκλοφορούσαν τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Γράφονταν στο Διαδίκτυο ως πληροφορίες. Μεταδόθηκαν με επιφύλαξη ακόμη κι από κανάλια. Τα σχολεία θα έκλειναν νωρίτερα για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές ώστε να προφυλαχθεί το κοινωνικό σύνολο από την επερχόμενη επέλαση της υπερμεταδοτικής μετάλλαξης Ομικρον. Μέχρι και χθες, δύο εικοσιτετράωρα προτού οι μαθητές ακούσουν το τελευταίο κουδούνι της χρονιάς, η Αθηνά Λινού ζήτησε αναστολή της λειτουργίας τους, ενώ ο Νίκος Τζανάκης ανέφερε πως δεν θα ήταν «άσκοπη» η παράταση των σχολικών διακοπών κατά μια εβδομάδα. Την ίδια μέρα, βέβαια, ο Πρωθυπουργός απέκλεισε κατηγορηματικά ενώπιον του Υπουργικού του Συμβουλίου την επιστροφή στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Οι άδειες σχολικές αίθουσες ξορκίζονται από τους κυβερνητικούς όπως περίπου απωθείται το ενδεχόμενο ενός καθολικού λοκντάουν. Κι αν το τελευταίο φαίνεται να μην είναι καν επιλογή εξαιτίας των οικονομικών συνεπειών που θα έχει – λόγω, δηλαδή, της αδυναμίας του κράτους να στηρίξει την αγορά με γενναιόδωρα μέτρα -, το κλείσιμο των σχολείων θα έχει ένα επαχθέστερο σε συμβολικό επίπεδο αποτέλεσμα.

Γενιά

Θα μπορεί να λογιστεί σαν ομολογία της συλλογικής αποτυχίας της κοινωνίας να προστατεύσει τα παιδιά της από τις γνωστές πια αρνητικές επιπτώσεις του στη μαθησιακή και κοινωνική τους ανάπτυξη. Ειδικά στην περίπτωση που προτιμηθεί έναντι άλλων περιορισμών. Γιατί πώς χαρακτηρίζονται μια πολιτεία κι οι πολίτες της όταν διαλέγουν τα ανοιχτά μπουζούκια ή τα γήπεδα με γεμάτες κερκίδες αντί των μαθημάτων στον φυσικό χώρο κάθε παιδιού και εφήβου; Πώς περιγράφονται όταν ιεραρχούν τις ανάγκες διασκέδασης των ενηλίκων ως σημαντικότερες από εκείνες του μέλλοντός τους; Το λουκέτο στα σχολεία μοιάζει μια εύκολη απόφαση – με μάλλον άμεσα ορατό επιδημιολογικό όφελος. Ομως, μια χαμένη από την COVID γενιά ίσως αποδειχθεί μεγαλύτερο βάρος – είτε για τις συνειδήσεις είτε για τους προϋπολογισμούς των ετών που θα έρθουν. Ο ΟΟΣΑ, παρεμπιπτόντως, έχει ήδη προειδοποιήσει με μελέτη για την πιθανότητα η τηλεκπαίδευση να αυξήσει τον αριθμό των ανθρώπων με «λίγα προσόντα» που θα καλύπτουν χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας τις επόμενες δεκαετίες – και φυσικά οι ανήλικοι που κινδυνεύουν περισσότερο είναι όσοι προέρχονται από φτωχές οικογένειες.