Πίσω ολοταχώς;

Παρακολουθώ τα ειδησεογραφικά «απόνερα» της υπόθεσης του Στάθη Παναγιωτόπουλου. Και κάτι δεν μου αρέσει. Η ιστορία αυτή είναι μια εγκληματική ενέργεια (μιλάω ως προς την κοινωνική διάσταση του όρου, όχι τη νομική ή ποινική) που έχει να κάνει με πολλά, από αυτήν καθαυτή τη δημοσίευση φωτογραφιών και πλάνων της απολύτως προσωπικής ζωής μίας γυναίκας έως την αίσθηση του ακαταδίωκτου και του απυρόβλητου που έχουν κάποιοι μιντιακοί μαϊντανοί. Με αυτό που δεν έχει να κάνει, σε καμιά περίπτωση, είναι με τον έρωτα. Ούτε καν με το σεξ.

Με αφορμή αυτήν την υπόθεση, ακούω και διαβάζω σε τηλεόραση και Διαδίκτυο, εδώ και μια εβδομάδα, συμβουλές και οδηγίες – από ειδικούς και μη – στις νέες γυναίκες ώστε να μην πέσουν θύματα τέτοιων ανθρώπων και τέτοιων πρακτικών. «Κορίτσια να προσέχετε». «Να μην εμπιστεύεστε κανέναν αν δεν τον ξέρετε καλά». «Να μην παραδίνεστε ερωτικά σε κάποιον αν πρώτα δεν τον γνωρίσετε σε βάθος, αν δεν είστε σίγουρες ότι σας αγαπά». «Να μη δέχεστε σε καμιά περίπτωση να αποτυπώνει, με οιονδήποτε τρόπο, τις ερωτικές σας στιγμές, ακόμη κι αν αυτό σας αρέσει». Τρομάζω λίγο. Και, ακόμη περισσότερο, λυπάμαι. Για μια νέα και υπό διαμόρφωση γενιά γυναικών που θα μεγαλώσει, θα προσπαθήσει να ωριμάσει ερωτικά και σεξουαλικά, μέσα σε ένα κλίμα φόβου, ανασφάλειας, αμφισβήτησης και, το χειρότερο όλων, ενοχών. Πολλά «πρέπει», πολλά «μη». Σαν απόηχος από τη δεκαετία του 1960 μου ακούγεται. Ναι, ξέρω. Αλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν τα χρόνια, οι κίνδυνοι είναι περισσότεροι και οι συνέπειές τους μεγαλύτερες στις αχανείς γειτονιές του Διαδικτύου. (Στα δικά μου τα χρόνια, το πολύ πολύ που θα τολμούσε να κάνει ένα τσογλανάκι – γιατί τσογλανάκια είναι αυτοί οι τύποι, ούτε καν τσογλάνια – για να εκθέσει μία κοπέλα ήταν να γράψει το τηλέφωνό της σε μια δημόσια τουαλέτα, με την υποσημείωση ότι κάνει κάτι πολύ καλά)…

Ε, και; Αντι να απομονώσουμε αυτά τα φαινόμενα (η συνεχής καταγγελία και το, κοινώς λεγόμενο, κράξιμο είναι, κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος τρόπος διότι, αφού ο τύπος θέλει να εκθέσει, ας δει πώς είναι και το να σε εκθέτουν) θα γυρίσουμε προς τα πίσω; Στην ερωτική εσωστρέφεια; Σε εκείνο το «Πρόσεξε μη σε χρησιμοποιήσουν σαν σκεύος ηδονής»; Μήπως θα πρέπει ένα κορίτσι – έτσι, για σιγουριά – πριν ανταλλάξει ένα ερωτικό φιλί, να πάει το αγόρι να το γνωρίσουν οι γονείς; Ακόμη καλύτερα να «λογοδοθεί»; Μήπως όμως έτσι καλλιεργούμε, ασυνείδητα, τις νοοτροπίες που καταγγέλλουμε; Τι θέλουμε δηλαδή; Νέους ανθρώπους που θα ζουν την ερωτική τους ζωή μέσα στον φόβο ή συνειδητοποιημένα κορίτσια (και αγόρια) που δεν θα έχουν ενοχές για τη σεξουαλική τους δραστηριότητα και θα ξέρουν ότι το porn revenge δεν αφορά και δεν θίγει αυτήν ή αυτόν που το υφίσταται αλλά αποκλειστικά και μόνο αυτό που το κάνει;

You can leave your hat on

Ακουσα και για φαντασιώσεις «ποινικά κολάσιμες». Ωπα κάπου όμως. Από πότε ποινικοποιήθηκε η φαντασίωση και δεν μου το είπαν; Αν είναι δε να ποινικοποιηθεί και η φαντασία, ας μη μου το πουν ποτέ. Ο μόνος απαράβατος «νόμος» όταν οι άνθρωποι συναντιούνται γυμνοί στα κρεβάτια (ή όπου αλλού) είναι όχι απλώς η συναίνεση των συμμετοχόντων αλλά και η θέλησή τους να κάνουν ό,τι κάνουν. Ως δική τους επιθυμία και όχι ως υποχώρηση στην επιθυμία του άλλου.

Σε μια από τις γενναίες εκκαθαρίσεις που έκανα στην καραντίνα, πέταξα κάτι αφισέτες από τις «9 ½ εβδομάδες», την ταινία – ερωτικό μανιφέστο της γενιάς μου (που, βέβαια, η μεγάλη της επιδραστικότητα είχε και τα αρνητικά της αφού «φώτισε» το σεξ σαν να ήταν video clip). Εχω την εντύπωση ότι πέταξα μαζί και κάτι απομεινάρια από την περίφημη σεξουαλική επανάσταση και τον ελεύθερο έρωτα.