Η υποψία της παρεξήγησης

Τεχνικά, αυτό θεωρείται kolotoumba: ο Τσίπρας ζητεί εκλογές για τον λόγο που μέχρι τώρα τον εμπόδιζε να τις ζητήσει. Μπερδεμένο, δεν λέω, αλλά αυτό είναι το πνεύμα της συγκεκριμένης άσκησης, να έρχονται τα πάνω κάτω. Μέχρι τώρα ήταν η πανδημία που τον έκανε να μη ζητεί εκλογές, και μάλιστα απένεμε στον εαυτό του τον έπαινο για την υπεύθυνη στάση του. Ξαφνικά, αποφασίζει ότι η πανδημία είναι λόγος για την επίσπευση των εκλογών. Δεν τον ενοχλεί η αντίφαση και δεν την κρύβει. Αντιθέτως, την επισημαίνει, όπως χθες στην ομιλία του στο συνέδριο του ΣΕΠΕ, όπου ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επανέλαβε το αίτημα, που για πρώτη φορά έθεσε ευθέως το περασμένο Σάββατο στη Βουλή. Πιστεύει μάλλον ότι η αποδοχή της αντίφασης ενισχύει την εντύπωση της κρισιμότητας των περιστάσεων. Νομίζει ότι η υπέρβαση της λογικής εκ μέρους του πείθει τον κόσμο για τη σοβαρότητα του κινδύνου που επικαλείται από την παραμονή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η πρόβλεψη των επιστημόνων ότι το 5ο κύμα της πανδημίας είναι προ των πυλών, ότι αναμένεται να ενσκήψει αμέσως μετά τις γιορτές και μάλιστα με τη νέα και άκρως μεταδοτική μετάλλαξη του ιού, δεν πτοεί τον αρχηγό της αντιπολίτευσης. Αν θέλει εκλογές για να γλιτώσουμε νεκρούς, η διεξαγωγή εκλογών με την ταυτόχρονη κορύφωση του 5ου κύματος δεν πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο; Φαίνεται, λοιπόν, ότι αυτό που εννοεί είναι την άμεση διεξαγωγή των εκλογών. Να γίνουν, δηλαδή, όλα μέσα στις επόμενες δέκα μέρες, πάνω στις γιορτές, ώστε ο νέος χρόνος να μας βρει λυτρωμένους από τον Μητσοτάκη!.. Προφανώς, δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά, όσο και αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τα εννοεί σοβαρά.

Η πιο εύκολη εξήγηση που ακούγεται είναι ο φόβος του Ανδρουλάκη. Σύμφωνοι, όλοι μας έχουμε καταλάβει ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει εκνευριστεί με την απειλή που αντιπροσωπεύει ο γρίφος του Ανδρουλάκη· και είναι λογικό ως έναν βαθμό. Αν όμως αρκεί η αβεβαιότητα μια αόριστης απειλής για να τον οδηγήσει σε τέτοια επιπολαιότητα, τότε η ανασφάλειά του πρέπει να είναι εκτός ελέγχου. Πρέπει, επίσης, ο Ανδρουλάκης να είναι ο πιο τυχερός άνθρωπος στην πολιτική, αν ο αρχηγός της αντιπολίτευσης του κάνει τέτοιες φιλοφρονήσεις.

Ολα αυτά, βέβαια, μπορεί να είναι μια τεράστια παρεξήγηση, η οποία ξεκίνησε από μια κακή, ανεπαρκούς σαφήνειας, διατύπωση του Τσίπρα και εξαπλώθηκε για να μας περιλάβει όλους. Να το εξηγήσω. Ο Τσίπρας στη Βουλή ζήτησε από τον Μητσοτάκη να παραιτηθεί και, φυσικά, ως φύσει ευγενής άνθρωπος, του το ζήτησε στον πληθυντικό: «Παραιτηθείτε, κ. Μητσοτάκη». Μα, αν παραιτηθεί ο Πρωθυπουργός, δεν πέφτει η κυβέρνηση· απλώς εκλέγεται ο διάδοχός του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα! Μήπως λοιπόν δεν εννοούσε την παραίτηση της κυβέρνησης ο αρχηγός της αντιπολίτευσης; Μήπως επικράτησε η εσφαλμένη ερμηνεία, πρώτα από τον Γεραπετρίτη, μετά από τον Κατρούγκαλο, μέχρι που βρεθήκαμε όλοι, με πρώτο τον ίδιο τον Τσίπρα, παγιδευμένοι σε κάτι που δεν το εννοούσε;

Τι να σας πω… Με τον Αλέξη Τσίπρα και τα πιο απίθανα μπορεί να είναι δυνατά. Ενα σχετικό παράδειγμα βρίσκουμε στο επεισόδιο με τον Γ. Γεραπετρίτη στη Βουλή, την ημέρα της ψήφισης του προϋπολογισμού. Παρακάμπτω το ίδιο το γεγονός και επισημαίνω μια πρόταση από την εκρηκτική αντίδραση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στον υπουργό Επικρατείας, όταν ο τελευταίος σχολίασε ειρωνικά την αποχώρησή του από την αίθουσα. «Δεν είστε καν εκλεγμένος. Οταν πάρετε την ψήφο, να έχετε το θάρρος και το θράσος να απαντάτε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης» είπε ο Τσίπρας. Παρακάμπτω και το γεγονός ότι ο Γεραπετρίτης είναι εκλεγμένος ως βουλευτής Επικρατείας και επισημαίνω ότι από τη διατύπωση προκύπτει ότι, για τον πρόεδρο κ. Τσίπρα, το θράσος είναι κάτι σαν τον υπερθετικό βαθμό του θάρρους (αν ήταν επίθετο). Θάρρος και θράσος είναι περίπου συνώνυμα στο μυαλό του ή, τέλος πάντων, οι σημασιολογικές διαφορές τους δεν του είναι σαφείς. Ετσι εξηγείται γιατί ποτέ δεν ενοχλείται όταν τον κατηγορούν για το θράσος του…