Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Γιώργο

Εχω μια παλιά καλή φίλη, γυναίκα καλόκαρδη, ευχάριστη, συμπαθής, με πολλές ικανότητες και δυνατότητες που διακατέχεται όμως από το σύνδρομο του loser. Η δική μου εξήγηση, μιας και την ξέρω από πιτσιρίκα, είναι ότι προσπαθεί να μοιάσει στον μεγαλύτερο αδελφό της. Ο οποίος πρόκειται για ένα εξαιρετικά ταλαντούχο και προικισμένο πλάσμα, έναν πανέξυπνο, πολύ καλλιεργημένο και γοητευτικό άνδρα. Εκείνος την υπεραγαπά – τα δύο αδέλφια είναι πολύ συνδεδεμένα, δεν έχουν κάνει δική τους οικογένεια – και όταν η φίλη μου πέφτει σε κρίσεις χαμηλής αυτοεκτίμησης και αυτοκριτικής προσπαθεί να την εμψυχώσει. Υποδεικνύοντάς της ότι θα έπρεπε, αντί να τον μιμείται, να αναδεικνύει τα δικά της δυνατά στοιχεία. «Να κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις πολύ καλά» της λέει. «Το μόνο που ξέρω να κάνω πολύ καλά είναι να χορεύω ζεϊμπέκικο» του είπε βουρκωμένη. «Τι θέλεις δηλαδή; Πάνω σε μία συζήτηση, όταν δεν έχω κάτι ουσιαστικό να πω, να χορεύω ζεϊμπέκικο;».

Η περίπτωση της αγαπημένης μου φίλης ήρθε στον νου μου καθώς έβλεπα τον Γιώργο Παπανδρέου την Κυριακή το βράδυ – αυτό το βράδυ που ίσως να συνειδητοποίησε, αν συνειδητοποίησε, ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά ούτε το όνομα τον νικητή – να χορεύει ζεϊμπέκικο υπό τους ήχους της «Συννεφιασμένης Κυριακής». Και αυτό ήταν, σίγουρα, ό,τι έκανε καλύτερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας. Διότι, κατά τα άλλα, το στίγμα που έδωσε από τότε που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του ήταν απόλυτα συνεπές με αυτό του κακομαθημένου πορφυρογέννητου που όχι απλώς δεν ξέρει να χάνει αλλά και δεν έχει ποτέ ενδιαφερθεί να μάθει πώς θα κερδίσει. Δεν χρειάστηκε άλλωστε. Βουλευτής από τα 29 του ελέω ονόματος – δεν θυμάμαι το 1981 να αστραφτοκοπούσε το άστρο του ως πολλά υποσχόμενου νέου πολιτικού.

Σίγουρα έχει να επιδείξει επιτυχίες κατά τη διάρκεια της 40χρονης πολιτικής του καριέρας. Επιτυχίες που κρίνονται εκ του αποτελέσματος και όχι από το σκορ. Αλλά, ένα περίεργο πράγμα, οι φωτογραφίες του Γιώργου Παπανδρέου που έχουν «γράψει» περισσότερο – όχι μόνο στις παπανδρεϊκές συνειδήσεις και, σιγουρά, εκτός από τη φωτογραφία του στο Καστελλόριζο που φαντάζομαι ότι και ο ίδιος θέλει να ξεχάσει – είναι αυτές που χορεύει ζεϊμπέκικο. Από κάτι πανηγύρια στη δεκαετία του ογδόντα με πλούσια «μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα» και μπέικο μουστάκι, έως εκείνες τις γυροβολιές με τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Ισμαήλ Τζεμ προς επικύρωση της ελληνοτουρκικής προσέγγισης. Ακόμη και εκείνα τα πλάνα με το σύνθημα «Πάμε» και τα ανεβασμένα μανίκια του πουκάμισου στις εκλογές του 2009 (με έμπνευση από την προεκλογική εκστρατεία του Ομπάμα, να τα λέμε κι αυτά) σε προετοιμασία για ζεϊμπέκικο παρέπεμπαν. Ελπίζω το προχθεσινό να έκλεισε μια εποχή και να άνοιξε μια καινούργια. Οχι για τον Γιώργο Παπανδρέου. Για το ΠΑΣΟΚ και για τον τόπο.

Ας τελειώνουν οι χοροί

Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, από την περίοδο της υπέρτατης ακμής του έως αυτήν της απόλυτης παρακμής του, «έπαιξε» πολύ με το ζεϊμπέκικο. Θυμόμαστε τα φωτογραφικά στιγμιότυπα με τις γυροβολιές επί πίστας του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέυ, του μετρ του είδους Τσοχατζόπουλου, του Κατσιφάρα, του Σκανδαλίδη. Αλλά και του Πολάκη, της Δούρου, της Γεροβασίλη, του Κουβέλη καθώς και πολλών νεοδημοκρατών. Δεν ξέρω από πότε και από πού το ζεϊμπέκικο κατοχυρώθηκε ως πολιτική λεβεντιά.

Το «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια» σε μεταφέρει άμεσα σε ένα ιδεατό «Περιβόλι του ουρανού» υπό τους ήχους ζεϊμπεκιάς. Και αυτό ακριβώς είναι το «τραύμα» που κόστισε στο κόμμα. Η γραφικοποίησή του. Ελπίζω η νέα εποχή υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη, οι χιλιάδες νέοι που ψήφισαν τις δύο προηγούμενες Κυριακές να απομακρύνουν το ζεϊμπέκικο από τα προς διαχείριση σύμβολα της πολιτικής. Ας το κρατήσουν μόνο για ρετροσπεκτίβες σε καλλιτεχνική επιμέλεια Χρήστου Νικολόπουλου.