Η απώλεια που σημάδεψε για πάντα την ΑΕΚ

Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψει κανείς αυτό που συνέβη. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν λόγια. Είναι μια τραγωδία. Ετσι μπορώ να το χαρακτηρίσω. Τραγωδία. Και για μένα προσωπικά και για την ομάδα και για όλον τον χώρο του μπάσκετ. Ηταν κάτι απίστευτο. Δεν το χωράει ο νους. Δεν έχω ακούσει ξανά να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε έναν αθλητή. Πόσω μάλλον να το ζήσω, και μάλιστα από τόσο κοντά.

Αυτό που ζήσαμε όλοι στην ομάδα τις τελευταίες εβδομάδες είναι από εκείνα τα γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή κάθε ανθρώπου που τα βιώνει και μένουν βαθιά χαραγμένα στη μνήμη του. Καταλαβαίνεις τι πραγματικά είναι η ζωή. Παίζεις μπάσκετ και κάθε μέρα ασχολείσαι με διάφορα πράγματα, αν έκανες προπόνηση ή όχι, αν έπαιξες καλά ή όχι, αν νίκησες ή έχασες, αλλά μετά από κάτι τόσο συνταρακτικό καταλαβαίνεις πως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει πραγματικά σημασία. Και αρχίζεις να συνειδητοποιείς πόσο σημαντική είναι η ζωή πια.

Αυτό το διάστημα που μεσολάβησε από τότε που ο Στέφαν κατέρρευσε στο γυμναστήριο μέχρι τη στιγμή που έφυγε για πάντα από κοντά μας, κανείς μέσα στην ομάδα δεν είχε όρεξη για τίποτα. Οχι να πάμε στο γήπεδο, αλλά ούτε καν να μιλήσουμε πολλές φορές. Αυτές οι τρεις εβδομάδες ήταν πολύ δύσκολες για όλους μας, γιατί βιώσαμε κάθε στιγμή αυτής της πολύ δύσκολης κατάστασης. Από την αρχή της και όλη την εξέλιξή της. Που πήγε ο Στέφαν στο νοσοκομείο, που χειροτέρεψε, που επέστρεψε μετά στη Σερβία.

Ολο αυτό μάς είχε καταρρακώσει, δεν είχαμε καμία όρεξη να κάνουμε τίποτα. Και ήταν φυσιολογικό. Μιλάμε για έναν άνθρωπο με τον οποίο βρισκόμασταν τόσο κοντά. Ημασταν όλη μέρα μαζί του. Στο δωμάτιο μαζί, τρώγαμε μαζί, κάναμε ένα σωρό πράγματα κάθε μέρα μαζί. Δεν μπορείς να διανοηθείς ότι από τη μια στιγμή στην άλλη αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει πια. Ξαφνικά, μπροστά στα μάτια μας κατέρρευσε. Είναι τραγικό.

Γιατί εκτός από όλα τα άλλα, ο Στέφαν ήταν κι ένας υπέροχος χαρακτήρας. Ηταν ένα παιδί που κάθε μέρα το έβλεπες με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του. Πρόσχαρος, δεν δημιουργούσε ποτέ προβλήματα, και ήταν πάντα έτοιμος να βοηθήσει όποιον χρειαζόταν τη βοήθειά του. Ηταν ένα παιδί που χαιρόσουν να το συναντάς και να πιάνεις κουβέντα μαζί του. Εβγαζε πάντα θετική ενέργεια και τη μετέδιδε σε όποιον τη χρειαζόταν είτε μέσα στο γήπεδο είτε έξω από αυτό.

Εγώ είχα ιδιαίτερη σχέση μαζί του, γιατί τον ήξερα χρόνια. Είχα βρεθεί πολλές φορές αντίπαλός του στα γήπεδα και γνωριζόμασταν. Ετσι, όταν ήρθε τη φετινή χρονιά στην ΑΕΚ, δεν ήταν δύσκολο να έρθουμε πιο κοντά. Είχαμε πολύ καλή επικοινωνία εμείς οι δύο, συζητούσαμε πάρα πολύ και ίσως γι’ αυτό η απώλειά του να είναι για μένα λίγο πιο βαριά απ’ όσο για τους υπόλοιπους στην ομάδα.

Είναι πάντως πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς πώς έφυγε με αυτόν τον τρόπο από τη ζωή ένας τόσο νέος άνθρωπος. Χωρίς, μάλιστα, προηγουμένως να έχει εμφανίσει κάποιο σημάδι που να δικαιολογεί οποιαδήποτε ανησυχία. Πραγματικά, δεν ξέρω τι να πω…

Κανείς δεν ξέρει τι να πει. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πώς έγινε αυτό. Να πάθει ένας νέος άνθρωπος ένα τόσο βαρύ εγκεφαλικό με τόσο κακή εξέλιξη. Δεν μπορούν ούτε οι γιατροί να το πιστέψουν, αλλά και να το εξηγήσουν. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι έπαθε κάτι τέτοιο σε αυτή την ηλικία, χωρίς να έχει κανένα ιστορικό πίσω του, χωρίς να υπάρχει εμφανής αιτία. Με τις εξετάσεις του να είναι πάντα πεντακάθαρες και χωρίς να έχει πάρει ποτέ του ούτε ασπιρίνη, που λέει ο λόγος. Είναι απίστευτο.

Και αναρωτιέμαι πώς θα το διαχειριστούν οι δικοί του άνθρωποι. Είχε τη σύντροφό του, την οικογένειά του, βιώνουν κι αυτοί μια τρομερή τραγωδία. Δεν ξέρω πώς θα μπορέσουν να το αντιμετωπίσουν. Δυστυχώς κανείς δεν ξέρει πώς τα φέρνει η ζωή.

Από όλη αυτή την τραγική ιστορία δεν υπήρξε τίποτα θετικό, εκτός ίσως μόνο από το ότι, όσο διαρκούσε, μας έδινε δύναμη μέσα στο γήπεδο να πολεμάμε. Μας πρόσφερε κίνητρο να δίνουμε τα πάντα στον αγώνα και για τον Στέφαν. Να παίζουμε και γι’ αυτόν, έχοντας πάντα μια κρυφή ελπίδα ότι θα μπορούσε στο τέλος να γίνει ένα θαύμα.

Νομίζω ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε να αντλούμε δύναμη από τον Στέφαν. Ο θάνατός του έχει σημαδέψει τη φετινή προσπάθεια της ομάδας έτσι κι αλλιώς. Εμείς θα πρέπει από εδώ και πέρα να έχουμε σε κάθε αγώνα το μυαλό μας σε αυτόν. Και να συνεχίσουμε να παίζουμε γι’ αυτόν.

* Ο Δημήτρης Μαυροειδής είναι διεθνής μπασκετμπολίστας της ΑΕΚ.