Oι δύο Αθήνες

Σάββατο βράδυ στην πολύβουη πρωτεύουσα. Τι αν η βροχή προκαλεί κομφούζιο στους δρόμους και δυσκολεύει τους περιπατητές; Τα φώτα των αυτοκινήτων ενίοτε σε τυφλώνουν αλλά δεν σε εμποδίζουν να δεις τον στολισμό της Αθήνας, κυρίως πέριξ της Πλατείας Συντάγματος. Ολα κι όλα. Ο δήμαρχος Κώστας Μπακογιάννης το προσπάθησε πολύ, ακόμη και σε γερανό ανέβηκε τις προάλλες προκειμένου να στολίσει το δέντρο, φυσικά τα social media πήραν φωτιά με τη συγκεκριμένη φωτό και η επικοινωνία κατέγραψε μια ακόμη περήφανη νίκη. Μια βόλτα στην πλατεία όλη η ζωή μας αλλά κάποιοι χάθηκαν. Κι ας είναι τόσο μικρές οι αποστάσεις. Χάθηκαν στο νόημα της γιορτής. Ο στολισμός της Πλατείας Συντάγματος, αληθινά φαντασμαγορικός. Σαν να λέμε, υπερπαραγωγή. Τα έδωσαν όλα οι αρμόδιοι και πήραν άριστα ακριβώς εκεί που χτυπά η καρδιά της Ελλάδας και πέφτουν όλων τα βλέμματα. Η Βασιλίσσης Σοφίας από κοντά, με αστεράκια, ίσως και αγγέλους σε κάποιες κάθετες οδούς – ουδείς μπορεί να το βεβαιώσει αν δεν φτάσει μέχρι εκεί. Αλλωστε, ο μίνιμαλ στολισμός των προ διετίας Χριστουγέννων εστάλη στο πυρ το εξώτερον. Τις αλλαγές χρωμάτων και τα αρκετά μοντέρνα που ισορροπούν με το κιτσάτο, δεν τα θέλει το κοινό. Ολα κι όλα, εδώ είμαστε παραδοσιακοί τύποι και καθετί αμφιλεγόμενο αμέσως γνωρίζει τη μέγιστη αμφισβήτηση. Η Πανεπιστημίου (κι ας επιμένουν Ελευθερίου Βενιζέλου οι ταμπέλες, πάντα Πανεπιστημίου θα μείνει) λάμπει πραγματικά. Υπέροχη. Λες και σε καλεί να τη γνωρίσεις ξανά και ξανά, να την εξερευνήσεις.

Και ξαφνικά, ενόσω το γοργό βήμα σε οδηγεί στο ύψος της Ιπποκράτους, λες και ένα θαύμα συντελείται. Σβήνουν τα φώτα! Οχι ακριβώς, αλλά τα πάντα χάνουν τη γιορτινή τους ατμόσφαιρα. Επεσαν οι διακόπτες; Κάθε άλλο. Απλά, στολισμός γκράντε δεν υπάρχει όσο πλησιάζεις την Ομόνοια. Ψάχνεσαι κανονικά. Από τη μία μεριά οι δρόμοι οι παλιοί με τη μακρά ιστορία, που τόσα είδαν και τόσα άκουσαν και από την άλλοι οι λεωφόροι των θορύβων και της δηθενιάς. Με τα βλέμματα αρκετών να είναι περίπου άδεια, να κοιτάζουν πότε από εδώ και πότε από εκεί. Απέναντι από την Πλατεία Ομονοίας, μόνο ένα πολυκατάστημα θυμίζει πως τα δεύτερα Χριστούγεννα εν μέσω κορωνοϊού χτυπούν την πόρτα μας. Σχεδόν στο μέσον, ένα ταπεινό δέντρο, μεγάλο μεν αλλά σίγουρα όχι θεόρατο, κάνει παρέα στον εαυτό του και εκλιπαρεί για ένα φωτεινό χαμόγελο κάποιου περαστικού. Το μάτι «ανιχνεύει» την Αγίου Κωνσταντίνου και την 3ης Σεπτεμβρίου. «Τρέχει» μέχρι τη διαχρονικά υπέροχη Πλατεία Βικτωρίας. Πανομοιότυπη εικόνα. Μέσα σε λίγες εκατοντάδες μέτρα, μάλλον βλέπεις και συναντάς άλλη πόλη! Αυτοί οι δρόμοι, οι τώρα επίμονα σκοτεινοί, κάποτε ήταν χρωματιστοί και οι πάντες έκαναν γοητευτικές στάσεις έτσι που χτυπούσε η καρδιά της Αθήνας. Τα σημάδια τους σηματοδότησαν τις ζωές πολλές. Στις ψυχές πολλών έγιναν λεωφόροι, όπως αυτοί του σήμερα που έχουν το πάνω χέρι στον στολισμό και τη γιορτή.

Κι όμως. Μπορούμε να σηκώσουμε την άγκυρα της αδράνειας και να αλλάξουμε ρότα. Να δώσουμε φως σε γειτονιές που είναι ριγμένες γιατί συχνά οι Αρχές τις λησμονούν ή δίνουν βάση παραπάνω στη μεγάλη εικόνα. Κρίμα είναι. Οι αρμόδιοι αξίζει να δείξουν την αγάπη τους χωρίς να αμφιταλαντεύονται – όλοι οι δρόμοι είναι παιδιά της Αθήνας!