Φινάλε στους ομίλους με ένα ψυχόδραμα…

Το παιχνίδι της Μπάγερν Μονάχου με την Μπαρτσελόνα που θα δούμε απόψε στο MEGA είναι ένα παράξενο ψυχόδραμα.
Η Μπάγερν έχει προκριθεί στους 16 του Τσάμπιονς λιγκ και μάλιστα ως πρώτη από τον όμιλο. Την προηγούμενη φορά που αντιμετώπισε την Μπαρτσελόνα, στις 14 του περασμένου Σεπτέμβρη, την κέρδισε στο Καμπ Νου με άνεση μεγαλύτερη κι από αυτό που μαρτυρά το τελικό σκορ: ήταν 3-0.
Στο ματς εκείνο η Μπάρτσα δεν έκανε ούτε ένα σουτ στην αντίπαλη εστία για πρώτη φορά στην ιστορία της παρουσίας της στο Τσάμπιονς λιγκ. Απόψε οι Καταλανοί χρειάζονται τη νίκη για να προκριθούν- η Μπενφίκα που τους κυνηγά, αν κερδίσει την αδιάφορη Δυναμό Κιέβου, θα τους προσπεράσει: ακόμα και σε περίπτωση ισοβαθμίας υπερτερεί. Η Μπάγερν είναι αδιάφορη. Αλλά δεν τη θυμάμαι ποτέ να μην προσπαθεί να κερδίσει όταν κατεβαίνει στο γήπεδο. Πόσω μάλλον σε ευρωπαϊκό ματς.

Εφιάλτης

Πριν από τα εφετινά παιγνίδια οι δυο ομάδες είχαν συναντηθεί το καλοκαίρι του 2020, στις 14 Αυγούστου συγκεκριμένα. Αγωνίστηκαν στον προημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ σε ένα μονό ματς σε ουδέτερη έδρα, στη Λισαβόνα. Η Μπαρτσελόνα είχε ακόμα τον Λίο Μέσι και τον Σουάρες. Προπονητής της ήταν ο Κίκε Σετιέν, που αγαπάει το σκάκι και το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Τον είχαν φωνάξει για να αντικαταστήσει τον Ερνέστο Βαλβέρδε του οποίου τη μανιακή προσοχή στην ακύρωση του αντιπάλου οι Καταλανοί είχαν πάψει να εκτιμούν. Ο Σετιέν θα έφερνε τη χαμένη χαρά του ποδοσφαίρου: όντως χαρά υπήρξε, αλλά από την πλευρά των Γερμανών. Το ματς τελείωσε 8-2. Η Μπαρτσελόνα γνώρισε τη μεγαλύτερη ήττα στην ευρωπαϊκή μεταπολεμική ιστορία της. Η γνώμη μου είναι ότι αν μια τόσο μεγάλη ομάδα γνωρίζει μια τόσο μεγάλη ήττα, η διοίκησή της φωνάζει τους παίκτες και τους ευχαριστεί για τη συνεργασία. Η Μπαρτσελόνα δεν το έκανε. Απλά άλλαξε προπονητή. Την ανέλαβε ο Ρόναλντ Κούμαν. Οταν οι παίκτες της ξαναείδαν μπροστά τους τους Γερμανούς τον Σεπτέμβρη ξύπνησαν οι μνήμες του εφιάλτη. Σήμερα η Μπάρτσα πάει στο Μόναχο με τρίτο προπονητή: προσέλαβε πάλι έναν παλιό αρχηγό της, τον Τσάβι. Θα δούμε αν αυτό αρκεί για να γλιτώσει από έναν νέο εφιάλτη.

Τραύματα

Πολλές φορές οι μεγάλες ομάδες εμπιστεύονται παλιούς τους ποδοσφαιριστές για τη θέση του προπονητή – ειδικά όταν καταλήγουν στο συμπέρασμα πως χρειάζεται κάποιος που είναι σε θέση να επουλώσει ψυχολογικά τραύματα. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές ομάδες την επιλογή αυτή την πλήρωσαν – και ακριβά. Για έναν Ζινεντίν Ζιντάν που στη Ρεάλ Μαδρίτης τα κατάφερε, υπάρχουν αρκετοί Κούμαν που δεν έκαναν τίποτα. Βέβαια η τρέλα αυτή δεν είναι αποκλειστικά ισπανική. Απλά στην περίπτωση της Μπαρτσελόνα το πράγμα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον διότι ο νεοφερμένος προπονητής, πρώην αρχηγός της, πρέπει εκτός από ψυχολόγος να είναι και ο νέος Πεπ Γκουαρντιόλα. Και φυσικά το πράγμα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο.

Απειρος

Υπήρξε μια στιγμή στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο που όλοι έψαχναν τον «δικό τους Πέπ», δηλαδή τον πολλά υποσχόμενα άπειρο προπονητή, που είναι πρώην παίκτης της ομάδας και γνωρίζει τη νοοτροπία της – κι αν δούλευε και στις Ακαδημίες της ήταν ιδανικός! Η Γιουβέντους, μετά την επιστροφή της στη Serie A, πίστεψε ότι αυτή η φιγούρα του δικού της Πεπ είναι ο συμπαθής Τσίρο Φεράρα. Το πράγμα δούλεψε λίγο καλύτερα με τον Αντόνιο Κόντε, αλλά ο Ανδρέα Πίρλο, που προέκυψε στον ίδιο δρόμο, αποδείχτηκε λάθος μεγάλο: η Κυρία το πληρώνει φέτος. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πίστευε πως μπορεί να βρει τον δικό της Πεπ στο πρόσωπο του Ράιαν Γκιγκς και φυσικά του Σόλσκιερ: η αποτυχία υπήρξε χωρίς προηγούμενο! Η Ιντερ, ψάχνοντας τον δικό της Γκουαρδιόλα, πίστεψε πως τον είχε στην ομάδα Νέων, όπως η Μπάρτσα τον Πεπ: τον λέγανε Ανδρέα Στραματσόνι – τον γνωρίσαμε κι εμείς. Ακόμα και η Μπάγερν που αποφεύγει τους συναισθηματισμούς, φώναξε κάποια στιγμή ένα πρώην αρχηγό της, τον Κόβατς, ζητώντας του να φτιάξει μια θεαματική ομάδα. Τον έδιωξε. Γιατί δεν ήταν ο Γκουαρντιόλα, αλίμονο.

Υποχρεωμένη

Η Μπαρτσελόνα φυσικά έχει την πιο μεγάλη ψύχωση από όλους αναζητώντας τον δικό της Πεπ: ο κόσμος της πιστεύει πλέον πως οι μεγάλες της μέρες οφείλονται στην παρουσία του Γκουαρντιόλα στον πάγκο της – κι όσο αυτός κάνει σπουδαία πράγματα στη Μάντσεστερ Σίτι, αυτή η βεβαιότητα θα μεγαλώνει. Ο Τσάβι, που ανέλαβε την ομάδα, θέλει αμέσως αυτή να δείξει πως μπορεί να παίξει όπως στον καιρό του Πεπ. Για αυτό λέω πως το αποψινό ματς είναι κομμάτι ψυχόδραμα. Διότι την προηγούμενη φορά που η Μπάρτσα επιχείρησε να αντιμετωπίσει την Μπάγερν με την άμυνα ψηλά, τους κυνηγούς της να πιέζουν τους αντίπαλους αμυντικούς και κάνοντας κατοχή μπάλας της τάξης του 65% απλωμένη στο γήπεδο δέχτηκε οκτώ γκολ. Και ήταν και τότε όπως κι απόψε υποχρεωμένη να κερδίσει…

Λέβα

Επειδή όπως σωστά λέει ο νόμος του Μέρφι «αν έρθουν τα άσχημα να προετοιμάζεσαι για χειρότερα», ας προσθέσουμε σε όλα αυτά και μία ακόμα παράμετρο: την πίκρα του Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι για τη μη κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας και την οργή των συμπαικτών του για το γεγονός ότι ο Πολωνός αδικήθηκε. Ο Αντί Μέλερ είχε πει πως όλοι περιμένουν το ματς με την Μπάρτσα για να δείξουν στην Ευρώπη ποιος είναι ο καλύτερος επιθετικός του καιρού μας, ενώ προχθές ο Λεβαντόφσκι έκανε κι αυτός μια τοποθέτηση ανάλογη, λέγοντας πως έχει πλέον ένα κίνητρο παραπάνω κ.τ.λ.

Ο Τσάβι, που βρίσκεται στον πάγκο της Μπάρτσα, μοιάζει να κουβαλά έναν σταυρό μαρτυρίου: η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι θα βρει όχι μια Μπάγερν χωρίς κίνητρο, αλλά μια Μπάγερν με το μαχαίρι στα δόντια! Αν η Μπαρτσελόνα προκριθεί (με οποιονδήποτε τρόπο) ο τύπος θα εξασφαλίσει το δικαίωμα σε μια ήσυχη σεζόν: θα έχει κάνει ένα θαύμα, ακόμα κι αν δεν θα μπορεί να το εξηγήσει.

Χεσούς

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι η Μπενφίκα που αγωνίζεται την ίδια ώρα με την Ντινάμο Κιέβου ζει κι αυτή μέρες αναστατώσεων: οι οπαδοί της κάνουν μια διαδικτυακή καμπάνια για να απολυθεί ο προπονητής της, ο Χεσούς Χεσούς.

Οργισμένοι από τα μέτρια αποτελέσματα, ζητάνε ο προπονητής να γυρίσει στη Βραζιλία, όπου δούλευε πριν επιστρέψει στη Λισαβόνα! Το βράδυ θα δούμε στο MEGA και αν η Μπενφίκα θα καταφέρει να προκριθεί σε περίπτωση νέας ήττας της Μπαρτσελόνα: διότι ως ομάδα είναι ικανή να αποκλειστεί, μολονότι οι Καταλανοί θα βλέπουν κι αυτοί πάλι εφιάλτες στο Μόναχο…