Γιατί, Στέφαν;

Κάθε ανθρώπινη απώλεια είναι οδυνηρή. Κάθε άνθρωπος που φεύγει, αφήνει πίσω του κενό δυσαναπλήρωτο σε όσους τον γνώρισαν, υπήρξαν μαζί του, τον αγάπησαν. Οταν αυτός ο άνθρωπος είναι νέος, όταν φεύγει χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς να έχουν προηγηθεί κάποια σημάδια της αναχώρησής του, ο πόνος είναι αβάστακτος. Διότι συνοδεύεται από γιατί.

Ο Στέφαν Γέλοβατς έφυγε έτσι ξαφνικά. Στα 32 χρόνια του είχε όλη τη ζωή μπροστά του, είχε πολλά πράγματα ακόμα να κάνει και να ζήσει. Αλλά έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο. Βαρύ. Και δεν μπόρεσε να επανέλθει. Ετσι ξαφνικά. Βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο ένας νέος άνθρωπος 32 ετών. Ενας άνθρωπος που, όπως λέει και ο συμπαίκτης του στην ΑΕΚ Δημήτρης Μαυροειδής, δεν είχε πάρει ποτέ του ούτε ασπιρίνη. Αθλητής, με προσεγμένη διατροφή, καλή ζωή χωρίς καταχρήσεις. Κι όμως… Οι γιατροί, που επί τρεις εβδομάδες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον σώσουν, έμειναν με την απορία.

Εφυγε ένας άνθρωπος που έκανε φίλους όπου κι αν πήγε να παίξει. Στην Ελλάδα δεν πρόλαβε να ζήσει παραπάνω από τέσσερις μήνες. Αλλά όλοι στην ΑΕΚ, την τελευταία ομάδα της ζωής του, είχαν να λένε τα καλύτερα. Τους κέρδισε αμέσως με την καλή του διάθεση και το χαμόγελο. Αυτό το χαμόγελο που δεν έσβηνε ποτέ από το πρόσωπό του. Αυτό το χαμόγελο, με το οποίο σμπαράλιαζε τις αντίπαλες άμυνες. Εβαζε τα σουτ και χαμογελούσε.

Η απώλεια του Στέφαν Γέλοβατς είναι καθοριστική για την οικογένειά του. Αυτή είναι που πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια της πλέον και να προχωρήσει μπροστά. Συγκλόνισε τον οργανισμό της ΑΕΚ, που πρόλαβε μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να δεθεί μαζί του, κυρίως συναισθηματικά. Αγγιξε όμως τις καρδιές όλων των φιλάθλων. Ολων όσοι έμαθαν την ιστορία του, άσχετα αν τον είχαν γνωρίσει κάποτε ή όχι. Διότι ήταν ένα νέο παλικάρι, που έφυγε εντελώς αναπάντεχα από τη ζωή. Χωρίς να καταλάβει κανείς το γιατί…