ΣΥΡΙΖΑ: Ενας αμήχανος μαέστρος σε μια ορχήστρα που παίζει έναν αδιάφορο σκοπό

Σε καιρούς ευμάρειας και κατά βάση ανέφελους, είναι αναμενόμενο τα πολιτικά πάθη να καταλαγιάζουν, οι διαχωριστικές γραμμές να ξεθωριάζουν, οι διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές προσεγγίσεις να γίνονται ολοένα και περισσότερο δυσδιάκριτες και οι συγκλίσεις να αυξάνονται. Οταν το τραπέζι είναι μεγάλο, γεμάτο και προσβάσιμο, εύκολα περισσεύουν οι ευγένειες και κανείς δεν έχει λόγο να διαγκωνίζεται. Να ζούμε τέτοιες εποχές στην πατρίδα μας, μάλλον δύσκολο.

Κι όμως ζούμε το παράδοξο – εν μέσω μιας εξαιρετικά σκληρής και επίπονης συγκυρίας και πραγματικών διλημμάτων -, το βασικό πολιτικό πρόβλημα να μην το έχει η κυβέρνηση, που μάλιστα διανύει το μισό της θητείας της – παραδοσιακά το πιο δύσκολο -, αλλά η αντιπολίτευση, και δη η αξιωματική. Καθώς δεν μπορεί να καρπωθεί την αδιαμφισβήτητη κυβερνητική φθορά και δυσαρέσκεια – όπως όλες οι δημοσκοπήσεις απεικονίζουν – σε κανένα επίπεδο, ούτε καν ως υποδοχέας θυμού και αντίδρασης. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι ακόμη και το ποσοστό συσπείρωσης των ψηφοφόρων που επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές παραμένει εξαιρετικά χαμηλό. Αν δεν πείθεις όσους ήδη σε ψήφισαν, πώς και γιατί περιμένεις να διευρύνεις την απήχησή σου;

Μια συνήθης δικαιολογία που διατυπώνεται εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι οι δημοσκοπήσεις που συνεχώς καταγράφουν μια ευμεγέθη διαφορά δεν αποτυπώνουν την πραγματικότητα. Μα ούτε οι κομματικές έρευνές τους δεν καταδεικνύουν κάτι διαφορετικό και σε καμία άλλη εκλογική αναμέτρηση οποιουδήποτε κλάδου ή φορέα δεν αποτυπώνεται κάτι αντίστροφο. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Μια δεύτερη δικαιολογία αποδίδει τα ισχνά ποσοστά στην επικοινωνιακή υπεροπλία της κυβέρνησης και στην ικανότητά της να χειραγωγεί την κοινή γνώμη. Χωρίς κανείς να παραγνωρίζει τους συσχετισμούς – ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι άμοιρος ευθυνών ούτε γι’ αυτό -, δεν μπορεί να μη σημειώσει ότι στην εποχή του Διαδικτύου κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την πληροφορία – η αξιωματική αντιπολίτευση πολλές φορές έχει αναδείξει σε αυτό το πεδίο επιτυχώς κυβερνητικές αστοχίες – αλλά και ότι τη βιωματική εμπειρία των πολιτών καμία προπαγάνδα δεν μπορεί να την εξαλείψει, πολύ περισσότερο να την αντιστρέψει.

Ολα αυτά φαντάζουν και είναι φθηνές δικαιολογίες. Η εξέλιξη της πανδημίας, ο ρόλος της δημόσιας υγείας, οι όροι της οικονομικής ανάπτυξης και η κατανομή των διαθέσιμων πόρων, το νέο οικονομικό υπόδειγμα σε μια διεθνοποιημένη οικονομία, η ακρίβεια, η τεχνολογική αλλαγή και η νέα αρχιτεκτονική της επιχειρηματικότητας και της εργασίας, ο ρόλος του κοινωνικού κράτους, η υπερθέρμανση του πλανήτη και το κόστος της πράσινης μετάβασης, το δημογραφικό, οι μεταναστευτικές ροές και οι εθνικές προκλήσεις είναι μόνο μερικά από τα μεγάλα ζητήματα που απαιτούν άμεσα πολιτικές απαντήσεις.

Αντιθέτως, ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να θέτει ερωτήματα ως σχολιαστής και όχι ως παραγωγός εναλλακτικής πολιτικής. Στέλνοντας αντιφατικά μηνύματα, θυμίζει την εποχή των συνιστωσών και κυρίως δείχνει πως αρνείται να περάσει στη φάση της ωριμότητας, ενσωματώνοντας την πρότερη κυβερνητική εμπειρία και πείθοντας πως διαθέτει ολοκληρωμένο σχέδιο και ικανότητα διαχείρισης των νέων προκλήσεων. Το 2015 δεν μπορεί να επαναληφθεί. Οι πολίτες τότε θέλησαν να τιμωρήσουν για το παρελθόν, σήμερα φοβούνται για το μέλλον. Οσο ο κ. Τσίπρας κινείται ως αμήχανος μαέστρος σε μια ορχήστρα που ο καθένας παίζει τον δικό του αδιάφορο, για τους πολλούς, σκοπό, οι ακροατές θα μειώνονται. Αν ήταν προσωπικό του πρόβλημα, θα ήταν αδιάφορο, όμως στη δημοκρατία ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι κομβικός για την εξασφάλιση του θεμιτού ελέγχου και τη λειτουργικότητα του συστήματος. Η διεύρυνση της υποεκπροσώπησης είναι επικίνδυνο μέγεθος. Στη φύση βέβαια κενό δεν υπάρχει…

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy