Επιτέλους, υποχρεωτικότητα

Οταν μέσα στην κοινωνία δυναμικές μειοψηφίες, έστω με κίνδυνο της ζωής τους, υπονομεύουν ένα πρόγραμμα εξομάλυνσης της δημόσιας ζωής από μια κρίση (εν προκειμένω την υγειονομική κρίση), υπάρχει η ανάγκη επιβολής της ισχύος του κράτους. Τα λέγαμε και πριν από μερικές ημέρες: η συνθήκη της πανδημίας είναι έκτακτη, πολεμική. Και στον πόλεμο, το κράτος δικαιούται να επιβάλει έκτακτα μέτρα, που δεν λαμβάνουν υπόψη κάποιες από τις ελευθερίες μιας κανονικής περιόδου. Εκατό θύματα την ημέρα δεν είναι αριθμός που μπορεί να γεννήσει τον εφησυχασμό και το σήκωμα των ώμων – σημαίνουν ότι ο πόλεμος δεν εξελίσσεται καλά. Κάτι έπρεπε να γίνει. Μια λύση θα ήταν ο εμβολιασμός να  προϋπέθετε την άσκηση κάποιων δικαιωμάτων (π.χ., εργασία σε χώρους με κοινό, είσοδος στα μέσα συγκοινωνίας κ.λπ.).

Προφανώς, η λύση αυτή κρίθηκε ατελέσφορη. Και επελέγη, όσες και όσοι έχουν ηλικία 60+, να υποχρεώνονται να κάνουν το εμβόλιο κατά του Covid-19, διαφορετικά θα πληρώνουν πρόστιμο 100 ευρώ τον μήνα – ένα ποσό που θα κατευθύνεται στο επιβαρυμένο ΕΣΥ.

Η ανακοίνωση αυτή, ακόμα μια φορά, βρήκε απέναντι τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από την κυβέρνηση να πείσει τους ανεμβολίαστους για να σώσουν τη ζωή τους, όχι για να μη χάσουν το μισό της σύνταξής τους, επιστρέφοντας στα ωραία χρόνια του αντιμνημονιακού λαϊκισμού, τότε που υποσχόταν στους πάντες τα πάντα – ώσπου το μόνο που κατάφερε ήταν να υπογράψει ένα ακόμα, το δικό του μνημόνιο. Αναρωτιέμαι, πώς θα πείσει ο Τσίπρας τους εβδομηντάρηδες να εμβολιαστούν; Με τον Πολάκη;

Μάλιστα ο άνθρωπος που ενορχήστρωσε την πολιτική του για την πανδημία στην προσδοκία μιας ανεξέλεγκτης υγειονομικής κρίσης, χθες αποκάλεσε τον Πρωθυπουργό «σαμποτέρ του εμβολιασμού». Παπαγαλιστί.

Επί της ουσίας, πάντως, η απόφαση ήταν απαραίτητη. Με το σύστημα υγείας στα όρια των δυνατοτήτων του, είναι πολυτέλεια να κυκλοφορούν ανάμεσά μας διάφοροι ανεύθυνοι επικαλούμενοι τις (άκυρες) πεποιθήσεις ή τις (διογκωμένες) φοβίες τους. Η ελευθερία που πιθανόν προτάσσουν, άλλωστε, σημαίνει βάρος για την κοινωνία, σε θανάτους ή μακρόχρονες νοσηλείες και σε καθήλωση της οικονομίας. Τι κάνει εν προκειμένω το κράτος;  Κοστολογεί την ελευθερία σου. Είσαι ελεύθερος, αλλά οφείλεις να πληρώσεις το κόστος, δεν μπορείς να το μετακυλίεις πια στη φορολογία. Ασφάλεια ζωής σου κάνει το κράτος, και φτηνά σου βγαίνει, 1.200 ευρώ τον χρόνο.

Η αντίδραση του λαϊκισμού, κανονικά, θα πρέπει να ήταν αναμενόμενη. Πιστεύω πάντως ότι η κυβέρνηση αναμένει το εύρος των αντιδράσεων. Οχι τόσο του Τσίπρα και του ΣΥΡ ΙΖΑ, η οποία ήταν αναμενόμενη, αλλά της Ακροδεξιάς και των νέων της ειδώλων. Πιθανολογώ ότι αν οι αντιδράσεις αποβούν ελεγχόμενες, η κυβέρνηση θα επεκτείνει το μέτρο και σε νεότερες ηλικίες.

Οσο για την αναμενόμενη ένσταση, την οποία πρόλαβε πρώτος να διατυπώσει ο Τσίπρας, ότι «μόνο η Ελλάδα παίρνει αυτό το μέτρο σε όλη την Ευρώπη», η απάντηση προκύπτει από την ελληνική ιδιαιτερότητα. Στην Ελλάδα, χάρη στην πανδημία, συνασπίστηκαν και εκφράστηκαν ιδιαίτερα πολλοί «ψεκασμένοι», υιοθετώντας διάφορα σενάρια. Γεγονός που αποδεικνύει ότι η Ελλάδα συγκεντρώνει μεγάλο ποσοστό χαμηλής νοημοσύνης ατόμων, που πλαισιώνεται από εξίσου μεγάλο ποσοστό λειτουργικά αναλφάβητων, προϊόν των θεσμών της παιδείας μας.

Τέτοια πρόσωπα που αδυνατούν να καταλάβουν το κοινό συμφέρον, το κράτος δεν έχει άλλη επιλογή παρά να τα καταναγκάσει. Δυστυχώς για μας, φαίνεται ότι είμαστε ανάμεσα στους ευρωπαίους πρωταθλητές με τόσο μεγάλα ποσοστά πολιτών που δεν ξέρουν ποιο είναι το συμφέρον τους.