Πού μένει σήμερα {LF}η Εντα Γκάμπλερ;

Πού πάνε οι θεατρικοί ήρωες όταν τελειώνει το έργο; Ακολουθούν άραγε έναν δικό τους δρόμο; Σε αυτές τις ερωτήσεις επιχειρεί να απαντήσει το «Λευκό δωμάτιο», το νέο θεατρικό του Αλέξη Σταμάτη στο θέατρο «Σταθμός», σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη. Πρωταγωνίστριες σε αυτήν την αλληγορία εγκλεισμού είναι η Μπλανς Ντιμπουά από το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τενεσί Γουίλιαμς και η Εντα Γκάμπλερ από το ομότιτλο έργο του Ιψεν. Οι δυο τους βρίσκονται αντιμέτωπες σε μια φανταστική πανσιόν για θεατρικούς ήρωες και ανάμεσά τους δημιουργούνται συγκρούσεις αφού προέρχονται από τελείως διαφορετικές εποχές.

«Η Μπλανς προέρχεται από μια μεταπολεμική επαρχία του Αμερικανικού Νότου, η Εντα από ένα νορβηγικό αστικό σαλόνι του 1890. Τα κοινά τους στοιχεία είναι το πάθος για την απόλυτη ομορφιά και την αισθητική, η ανάγκη για την ιδανική αγάπη και η ασφυξία από το κοινωνικό περιβάλλον. Και ακόμη, το ότι δεν έκαναν παιδιά, η σύντομη διάρκεια της συντροφικής τους ζωής, η μοναξιά τους, το ανικανοποίητο, η προβληματική τους σχέση με το άλλο φύλο αλλά και με τον εαυτό τους, η δυσκολία προσαρμογής» αναφέρει η Εύα Σιμάτου που υποδύεται την Εντα Γκάμπλερ. «Την αντιμετωπίζω ως ένα πλάσμα αινιγματικό  και δυναμικό. Μια γυναίκα με εγχάρακτες ψυχικές συντεταγμένες αμετάβλητες, που αντιστέκονται στην αποδόμηση, ίσως και στην υπερανάλυση. Για εμένα αυτή η ηρωίδα δεν είναι απλά το άθροισμα των χαρακτηριστικών της. Είναι μια ηρωίδα ερμητικά κλειστή. Εμείς βέβαια εδώ τη συναντάμε εντός και εκτός της σύμβασης του έργου του Ιψεν και δίνουμε βάρος και στην ανθρώπινη διάσταση του χαρακτήρα, όχι μόνο στη μυθοποιημένη» τονίζει η ηθοποιός, που παίζει με τις Πέγκυ Σταθακοπούλου, Σμαράγδα Σμυρναίου και τον Δημήτρη Τσίκλη.

Βγάζοντας έναν τόσο σημαντικό ρόλο από το δραματουργικό του πλαίσιο, όπως επισημαίνει, αναδεικνύονται «οι αντιηρωικές ποιότητές της». «Οι ρωγμές της, αλλά και η πίστη στον εαυτό της και στις δυνάμεις της. Το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα της ιδωμένο από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα. Ισως και η πιο κοριτσίστικη πλευρά της σε στιγμές. Αυτή είναι η φύση της δουλειάς μου. Να μπορώ να τους φαντάζομαι. Από πού έρχονται όταν μπαίνουν στη σκηνή και πού πάνε μετά το τέλος μιας σκηνής. Πώς κοιμήθηκαν το προηγούμενο βράδυ. Τι όνειρα μπορεί να έχουν δει. Τι αγαπούν και τι απεχθάνονται».

ΑΛΛΟΙ ΗΡΩΕΣ. Αυτός ο μη τόπος, που βρίσκεται σε ένα ψηλό βουνό, συγκεντρώνει όλους τους ήρωες που γεννήθηκαν από το χέρι του συγγραφέα, αφού τα είδωλά τους ανέβηκαν στη σκηνή και επιτέλεσαν τον ρόλο τους, πέρα από την  Γκάμπλερ και την Ντιμπουά. «Υπάρχουν και κάποιες έμμεσες αναφορές σε ορισμένους άλλους χαρακτήρες που είναι ένοικοι της πανσιόν. Η πρώτη είναι στη Γίδα του Εντουαρντ Αλμπι (όπου λέγεται ότι η ίδια η γίδα μένει στο τέλος του διαδρόμου). Η δεύτερη είναι στο Στόμα από τον μονόλογο του Μπέκετ «Οχι εγώ». Αυτούς θα τους κρατούσα σίγουρα στην επιλογή μου αν έβαζα εγώ τους ενοίκους στο ξενοδοχείο. Θα προσέθετα επίσης τον Αμλετ, τον Πρόσπερο, τον Τομ από τον “Γυάλινο Κόσμο”, τη Νίνα από τον “Γλάρο”, με την οποία είχα την τύχη να συναντηθώ στις ραδιοφωνικές παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου και της ΕΡΤ που θα αναμεταδοθούν φέτος τον χειμώνα. Τη Δεσποινίδα Τζούλια του Στρίντμπεργκ, τον Αλσέστ από τον “Μισάνθρωπο” του Μολιέρου» καταλήγει η ηθοποιός.

Κάθε Παρασκευή – Κυριακή, θέατρο «Σταθμός» (Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα, τηλ. 210-5230.267, είσοδος 15 ευρώ