Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο

Το βράδυ της Παρασκευής, 26 Νοεμβρίου 2021, μια μεγάλη παρέα φοιτητριών και φοιτητών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είχε ραντεβού σε χώρο της Σχολής Θετικών Επιστημών για μια παρτίδα Παλέρμο, ενός παιχνιδιού μυστηρίου που παίζεται με κάρτες. Τα μέλη της ομάδας γνωρίζονται μεταξύ τους, αφού συναντιούνται από το 2015 δυο φορές την εβδομάδα για το παιχνίδι τους. Οταν το επιτρέπει ο καιρός παίζουν έξω, στο κάμπους του Πανεπιστημίου, όταν πιάνουν τα κρύα μαζεύονται σε χώρους του Φυσικομαθηματικού. Για τη συγκεκριμένη ομάδα του Παλέρμο, οι τακτικές συγκεντρώσεις έχουν τον χαρακτήρα κοινωνικού γεγονότος, είναι μια επιπλέον δημιουργική δραστηριότητα της φοιτητικής ζωής τους, εκεί γεννιούνται φιλίες, σχέσεις, συνεργασίες…

Το παιχνίδι είχε ανάψει όταν, ξαφνικά, μέσα στην αίθουσα εισέβαλαν τα μέλη μιας άλλης πολυάριθμης ομάδας φωνάζοντας συνθήματα που εκφράζουν διάφορους αντιεξουσιαστές και ζητώντας να μην κουνηθεί κανείς. Μάσκες έκρυβαν τα χαρακτηριστικά τους και τα σκούρα πανομοιότυπα ρούχα τους έμοιαζαν με στολή. Σαν στρατιωτικού τύπου μονάδα σε αποστολή, με φωνές και βρισιές, αναπτύχθηκαν γύρω από τους φοιτητές. Κάποιοι, σιωπηλοί, έμειναν σε ρόλο φρουρού στις πόρτες, κάποιοι άλλοι είχαν μείνει έξω να κρατάνε τσίλιες. Μια ομάδα κρούσης, αγόρια και κορίτσια, κύκλωσαν τους τρομοκρατημένους φοιτητές κι ένας επικεφαλής έβγαλε ένα χαρτί και διάβασε τέσσερα ονόματα, τα ονόματα των διαχειριστών της ομάδας του Παλέρμο. Υπήρχε κανείς ανάμεσά τους;

Υπήρχε ένας, που δήλωσε το όνομά του και την ιδιότητά του. Αρχισαν να του απευθύνουν μια ακατάληπτη κατηγορία για κάποιον πυροσβεστήρα και όταν εκείνος είπε ότι δεν έχει ιδέα για ποιο πράγμα μιλούν, τον πλάκωσαν στο ξύλο. Τον έλεγαν φασίστα, τον χτυπούσαν με γροθιές και κλωτσιές, του πήραν και του έψαξαν το κινητό, κυρίως τα μηνύματά του. Η σύρραξη γενικεύτηκε.

Κάποια στιγμή, οι επιτιθέμενοι ανασυντάχθηκαν και ο επικεφαλής συνέχισε τις απειλές. «Φύγετε, αν σας ξαναδούμε εδώ θα σας σκοτώσουμε. Ξέρουμε πού μένετε, θα έρθουμε έξω απ’ τα σπίτια σας».

Το περιστατικό δεν πήρε ιδιαίτερη έκταση. Οι δαρμένοι έφυγαν άρον άρον από το Πανεπιστήμιο και ειδοποίησαν την αστυνομία. Την επόμενη μέρα, φρόντισαν να πιστοποιηθούν τα τραύματά τους από την επίθεση και κατέθεσαν μηνύσεις. Ενημέρωσαν, επίσης, την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και τις πανεπιστημιακές αρχές. Στην εύλογη ερώτηση γιατί δεν ειδοποίησαν τους φύλακες, μετά το περιστατικό, απάντησαν ότι δεν μπορούσαν: είχαν εκδιωχθεί από τους χώρους του Πανεπιστημίου ενώ οι φύλακες βρίσκονταν εντός. Για να βρουν τους φύλακες έπρεπε να ξαναμπούν στο Πανεπιστήμιο με ρίσκο να τους δει κάποιος απ’ τους κουκουλοφόρους.

Ετσι είχαν τα πράγματα. Από εκεί και πέρα, ακόμα μια φορά, όπως όλα δείχνουν, υπάρχει μια τάση να επιλεγεί ο δρόμος της σιωπής: ας κουκουλωθεί κι αυτό το περιστατικό.

Κατ’ επανάληψη, έχει αποδειχτεί ότι τα σώματα των καθηγητών και οι διοικήσεις πιστεύουν ότι τέτοια ζητήματα μπορούν να διευθετούνται εντός των πανεπιστημιακών χώρων, μέχρι το επόμενο περιστατικό – όλα είναι θέμα συναλλαγής. Τίποτα δεν μας βεβαιώνει ότι ο αρμόδιος υφυπουργός, Αγγελος Συρίγος, θα αλλάξει πρακτική και θα επιδιώξει τώρα την έρευνα του περιστατικού και ενέργειες κατά της παραβατικότητας των γνωστών ομάδων με τις συνήθεις πρακτικές. Ου μπλέξεις φαίνεται να είναι και το δόγμα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη (καιρό έχουμε να ακούσουμε και για την πανεπιστημιακή αστυνομία). Τι μένει;

Η απειλή «ξέρουμε πού μένετε» στους δαρμένους φοιτητές. Μια απειλή με βάρος και ναζιστική προϊστορία.