Απ’ την καρδιά στην κάλπη

Η ψήφος που αποφασίζει το μυαλό εξηγείται και προβλέπεται σχετικά εύκολα. Είναι βασισμένη σε επιχειρήματα και πέφτει στην κάλπη με κρύο αίμα και χωρίς δεύτερη σκέψη. Ενίοτε πατάει στη λογική της λιγότερο κακής επιλογής – και αυτό την κάνει ακόμα πιο μελετημένη. Θέλει περίπου δύο λεπτά με το ρολόι μέσα στο παραβάν. Η ψήφος που αποφασίζει η καρδιά είναι πιο απρόβλεπτη. Μπορεί να κάνει τα δύο λεπτά πέντε, ή μόλις τριάντα δευτερόλεπτα, όσο να μπει το ψηφοδέλτιο στον φάκελο. Είναι ψήφος που αν τη σκεφτείς δεύτερη φορά μπορεί να το μετανιώσεις, αλλά επιλέγεις να μην τη σκεφτείς ούτε μία. Στο τέλος, μπορεί να αποβεί μοιραία και να βρεθείς, για παράδειγμα, μπροστά στα νταούλια του 61,3% εκείνο το φρικτό καλοκαίρι του 2015. Μπορεί όμως και να έχεις κάνει ένα βήμα που θα χρειαζόσουν χρόνια για να αποφασίσεις.

Οσο έμπειρος στα πασοκικά κι αν είναι κανείς, όσο σωστός δημοσκόπος ή καθωσπρέπει αναλυτής, δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τι θα βγάλει η «πράσινη» κάλπη την Κυριακή που έρχεται. Οχι μόνο γιατί δεν μπορεί να προβλέψει τα αριθμητικά όρια της συμμετοχής, αλλά γιατί δεν μπορεί να προβλέψει ποιον θα ευνοήσει το συναίσθημα των ψηφοφόρων. Από αυτό υπάρχει μπόλικο αυτές τις μέρες. Μέσα σε ένα μήνα έφερε το ΚΙΝΑΛ πάνω από 10% στις δημοσκοπήσεις και είναι αυτό που ανάγκασε τους υποψήφιους προέδρους να περάσουν την πολύτιμη τελευταία Κυριακή πριν από την κάλπη στο Πρώτο Νεκροταφείο. Είναι ένα σούσουρο που δεν προκύπτει μόνο από την απώλεια και τις μυθιστορηματικές εξελίξεις του τελευταίου μήνα ή από δονκιχωτική προσήλωση, αλλά από την ευκαιρία που ανοίγεται για τις επόμενες εθνικές εκλογές. Αν ο επόμενος πρόεδρος τη διαχειριστεί σωστά.

Η πρώτη νίκη δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα, αλλά με την πραγματικότητα που ζει αυτή τη στιγμή το τρίτο κόμμα του ελληνικού Κοινοβουλίου: για καλό ή για κακό, μπορεί ακόμα να κάνει καρδιές να χτυπήσουν. Θα αξίζει όμως μόνο αν ο χτύπος αυτός δεν είναι ο τελευταίος.