«Περί ευθύνης και {LF}άλλα ηχηρά παρόμοια»

Με το ζόρι κρατιέμαι να μη γράψω περί αντιεμβολιαστών και τα συναφή. Με το ζόρι και με το στανιό. Πέρα που σήμερα Σάββατο όλη η εφημερίδα θα έχει σεντονιάδες με το θέμα και θα έρχομαι τελευταίος και καταϊδρωμένος, είναι που δεν το βρίσκω και σωστό. Κάνουμε τόσο θόρυβο για ένα θέμα που δεν υπάρχει περίπτωση να βγει αποτέλεσμα. Οι αντιεμβολιαστές είναι τόσο φανατισμένοι, τόσο πείσμονες, τόσο βαμμένοι να το πω, που, ό,τι και να λέμε, γνώμη δεν θ’ αλλάξουν. Ασ’ τους εκεί να βουρλίζονται με την οργισμένη αποψάρα τους μέχρι να δουν ότι δεν ασχολείται κανένας μαζί τους, μπας και λουφάξουν να ησυχάσουμε, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Βέβαια, ο ένας τρόπος είναι ο θάνατος, έξω και μακριά, αλλά για ν’ αλλάξουν ρότα δεν το βλέπω.

Είναι όμως και όλο το κλίμα πέρα και πάνω από κάθε λογική. Αυτή η πανδημία άλλαξε χαρακτήρες, στράβωσε συνειδήσεις, άπλωσε ένα δίχτυ που μας τύλιξε όλους και σπαρταράμε σαν τα ψάρια μόλις βγαλμένα απ’ το νερό. Βλέπεις φίλους χρόνια και ξαφνικά δεν τους αναγνωρίζεις. Φορές και στον καθρέφτη τρέμεις με το καινούργιο πρόσωπο ή μήπως προσωπείο; Θα δείξει.

Δεν θέλω να ρίξω το επίπεδο (σιγά το επίπεδο, θα μου πεις), αλλά προσωπικά με το που βλέπω υπουργό Υγείας τον κ. Πλεύρη πετάω ουρτικάρια. Είναι δυνατόν να πείσει κανέναν όχι να εμβολιαστεί, να περάσει έστω κι απ’ έξω από το εμβολιαστικό το κέντρο; Εμένα, όταν τον ακούω, μου ‘ρχεται να βγάλω και τα τρία εμβόλια από μέσα μου, και ας γίνει ό,τι θέλει. Α μα πια.

Ας κοιτάξουμε λοιπόν εμείς να τηρούμε τους κανόνες κι η πολιτεία να τρίξει και λίγο τα δόντια της στην Εκκλησία, που ξαφνικά δεν μπορεί, λέει, να ελέγξει τους εισερχομένους στον ναό γιατί δεν έχει προσωπικό. Για, να τολμήσει καμιά γυναίκα να μπει στην εκκλησία με κάνα παντελόνι, κάνα σορτς (δεν λέω μίνι μην αμαρτήσω κιόλας), να δεις πώς βρίσκετε αμέσως προσωπικό να τη στείλει από ‘κεί που ‘ρθε κι ακόμα παραπέρα. Αλλά, βλέπεις, εκεί όλες οι κυβερνήσεις βαράνε προσοχή. Για ρωτήστε τον κύριο Φίλη, κάτι ξέρει.

Μαύρη η περασμένη εβδομάδα. Μαύρη κι άραχλη. Το μόνο που έκανε κάπως να χαμογελάσει το πικραμένο χείλι μας ήταν η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού, κυρίου Αλέξη Τσίπρα. Μίλησε περί της δικής του ευθύνης. Οχι, μην πάει ο νους σας στο κακό, ότι δηλαδή ανέλαβε την ευθύνη για το κάπιταλ κοντρόλ, για το Μάτι ή για το τρίτο και φαρμακερό Μνημόνιο. Αντε, καλέ. Ψιλοπιτουριές.

Δήλωσε ότι «έχω ευθύνη ως αυριανός πρωθυπουργός». Μάλιστα. «Γιατί εγώ δεν έχω την ευθύνη ως αυριανός πλανητάρχης;» δήλωσε κι ο θείος μου ο Νώντας και μετά πήγαμε όλοι για ύπνο. Καληνύχτα σας.