NON PAPER

Ενός Σερβετάλη, μύρια έπονται

Τι θα ήταν αυτή η εβδομάδα αν δεν είχαμε την εκκωφαντική (εντάξει, γράφουμε και καμιά λέξη παραπάνω για να γεμίσουμε τον χώρο παρασκευιάτικα) αποχώρηση του Αρη Σερβετάλη από το θέατρο όπου πρωταγωνιστούσε; Θα ήταν ακόμη μια εβδομάδα με τα τραγικά νούμερα της πανδημίας να μας παγώνουν και να μας κρατάνε στο σπίτι μέχρι να «πιάσει» η αναμνηστική δόση του εμβολίου (τελικά, μιλώντας με πολλούς γνωστούς και φίλους, οι εμβολιασμένοι έχουμε θέσει εαυτούς σε λοκντάουν). Αλλά όταν συμβαίνει κάτι στον χώρο του θεάματος πώς να πλήξεις; Μια αγωνία την έχεις, ας πούμε, για το αν θα πάρει θέση ο Μπουρδούμης και ποια θέση θα είναι αυτή. Σε σκαμπό, σε καρέκλα, σε μια μπερζέρα ίσως; (Πήρε). Θα βάλει γυαλιά μυωπίας μια πανελίστρια πρωινάδικου, κάτι που συνηθίζει να το κάνει όταν έχει να αναλύσει τέτοια θέματα; (Εβαλε).

Αλλά το θέμα, αντί να καταστέλλεται όσο περνούν οι ημέρες, φουντώνει. Οπως, περίπου, το είχα προβλέψει χθες. Μέσω της συριζοποίησης. Συνειδητής ή, έστω από κάποιους, ασυνείδητης. Μετά τον Λάκη Λαζόπουλο, οι υπόλοιποι ηθοποιοί και συνετελεστές του «Ρινόκερου» αποφάσισαν να συνεχίσουν, αφού αντικατασταθεί ο πρωταγωνιστής, τις παραστάσεις διότι, όπως λένε στην ανακοίνωσή τους, «…η αποχή από την τέχνη μας, η οικειοθελής διακοπή μίας παράστασης, δεν θα μπορούσε να αποτελεί λύση στα μέτρα που επιβάλλει η κυβέρνηση». Και επειδή, απ’ όσο ξέρω τουλάχιστον, όταν μιλάμε για «λύση» προϋποθέτουμε ένα πρόβλημα, αυτό το πρόβλημα για τους συνεργάτες της παράστασης οι οποίοι παραλίγο να μείνουν άνεργοι, είναι τα μέτρα της κυβέρνησης. Οχι η πανδημία, οι εκατόμβες των νεκρών και ο δογματισμός του (ταλαντούχου) Σερβετάλη.

Εγώ όμως θα σταθώ στην τηλεοπτική ηθοποιό Ρένεση που είναι πολύ συνειδητοποιημένη και πολύ αυστηρή με το κοινό το οποίο επέκρινε τον Σερβετάλη διότι, όπως μας υπενθύμισε, «ο καλλιτέχνης έχει να κουβαλήσει, εκτός από μία παραγωγή, έναν εαυτό, ένα ψυχικό σθένος και μια αυτοπραγμάτωση». Να ζητήσω συγγνώμη από την κυρία Ρένεση, δεν ήξερα ότι οι ηθοποιοί βγαίνουν τόσο βαρυφορτωμένοι στη σκηνή, κάπως σαν εκείνη την κουτσή σαρανταποδαρούσα του Ευκλείδη Τσακαλώτου, τη φορτωμένη με δεν ξέρω πόσες σακούλες του σουπερμάρκετ. Και καλά να κουβαλάς μία αυτοπραγμάτωση. Αν κουβαλάς δύο διότι τις είχαν σε συσκευασία «1+1 δώρο»;

Τώρα, πέρα από την πλάκα, επειδή αρκετοί διατυμπανίζουν πόσο σημαντικό και σπάνιο και σεβαστό και ηρωικό και δεν ξέρω τι άλλο είναι να υποστηρίζει κάποιος μέχρι τέλους τις απόψεις του, να υπενθυμίσω ότι και ο Χίτλερ μέχρι τέλους υποστήριξε τις απόψεις του. Ο δε Γκέμπελς μέχρι τέλους και των παιδιών του.

«Κατέβασε τη Μενδώνη από το πατάρι»

Βεβαίως, ό,τι, μα ό,τι να γίνει στον χώρο του θεάματος και του ευρύτερου καλλιτεχνικού, πολιτιστικού, αρχαιολογικού χώρου, τσουπ και η γκρίνια για το υπουργείο Πολιτισμού και τη Λίνα Μενδώνη. Σαν τη σημαία που κατέβαζαν οι παππούδες, σε κάθε εθνική έξαρση, από το πατάρι για να την ανεβάσουν στο μπαλκόνι. Ας πούμε η κυρία Βάσια Παναγοπούλου που είναι, εδώ και χρόνια, και θεατρική επιχειρηματίας, αφού σχολίασε τα της υπόθεσης Σερβετάλη, επέκρινε, με τρόπο, το υπουργείο Πολιτισμού, διότι δεν έχει μεριμνήσει πώς αποζημιώνονται οι συντελεστές όταν οι παραστάσεις διακόπτονται λόγω αποχώρησης του πρωταγωνιστή.

Η συμπαθής κυρία Παναγοπούλου θα έπρεπε ίσως να ξέρει ότι τα εργασιακά θέματα των ηθοποιών δεν υπάγονται στο υπουργείο Πολιτισμού, όπως και του κλάδου μου στο πάλαι ποτέ υπουργείο Τύπου. Τα εργασιακά όλων των πολιτών υπάγονται σε κάτι που το λένε υπουργείο Εργασίας.

Αλλά το «Μενδώνη παραιτήσου» φαίνεται ότι δεν έχει υποσταλεί ακόμη. Εδώ κοτζάμ καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού, ο Γιάννης Μόσχος, το είχε στίκερ στο προφίλ του έως την ημέρα που υπέβαλλε την αίτηση για το Εθνικό. Και επειδή, απ’ όσο ξέρω, η Μενδώνη δεν παραιτήθηκε, απορώ πώς θα συνεργαστεί μαζί της. Εκτός κι αν άλλαξε ιδέες. Τότε όμως δεν θα αρέσει στην κυρία Ρένεση.