NON PAPER

Σερβετελιάδας συνέχεια

Το θέμα έχει «επικοινωνιακό ψωμί». Παίζουν σε αυτό ο κορωνοϊός, τα εμβόλια, οι αρνητές, ο δογματισμός και, κερασάκι στην τούρτα, η σώου μπιζ. Και μάλιστα στην εναλλακτική της εκδοχή που, όσο και να ‘ναι, ένα άλλοθι σού το δίνει. Σερβεταλιάδας συνέχεια λοιπόν και όλοι-ες αισθάνονται την ανάγκη να πάρουν θέση. Από την Αννα Διαμαντοπούλου έως τη Βάνα Μπάρμπα (κάποια τοποθέτηση της Καιτούλας της Γαρμπή δεν έχω δει ακόμη και ανησυχώ). Και μιλάμε και μιλάτε και μιλάνε και κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Ή, έστω, τον ρινόκερο.

Ας αρχίσουμε από το μικρό, το ελεφαντάκι. Και λέω μικρό, διότι αφορά τον χώρο του θεάτρου. Είναι όμως πολύ ουσιαστικό. Αν, για παράδειγμα, εγώ μια μέρα αρρωστήσω, αφαιρεθώ ή τρελαθώ, τούτη εδώ η εφημερίδα θα βγει. Και πιθανότατα, ελάχιστοι ή κανένας ή μόνο οι φίλοι μου θα προσέξουν ότι λείπει το κείμενό μου. Ακόμη και όσον αφορά στα μεγάλα στελέχη της εφημερίδας, η απουσία, για μία ημέρα, της υπογραφής τους μπορεί να προκαλέσει ερωτηματικά, αλλά δεν αλλοιώνει το προφίλ του εντύπου. Και, κυρίως, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, εκείνη την ημέρα θα πληρωθούμε κανονικά. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στις περισσότερες δουλειές.

Δεν συμβαίνει όμως στο θέατρο. Το είδαμε. Φεύγει ο Σερβετάλης, κατεβαίνει η παράσταση, μένουν άνεργοι οι ηθοποιοί, τεχνικοί και λοιποί εργαζόμενοι. Ιδού λοιπόν η ουσία του προβλήματος, αφού τις μπαρούφες των αντιεμβολιαστών και λοιπόν αρνητών τις έχουμε συνηθίσει, μην πω ότι αρχίσαμε να έχουμε ανοσία (κοντεύουν δυο χρόνια από τότε που ταμπουρώθηκε ο Κραουνάκης στο μετερίζι της αντιεπιστήμης και άρχισε να εξαπολύει ρουκέτες πρόπολης). Μήπως το θέμα της αντικατάστασης πρέπει, με κάποιον τρόπο, να θεσμοθετηθεί; Μήπως θα πρέπει οι ηθοποιοί να εξασκούνται σε δύο ρόλους έτσι ώστε ακόμη και αν φύγει ή απουσιάσει λόγω ανωτέρας βίας ο πρωταγωνιστής να αντικατασταθεί, τελικά, ο τριταγωνιστής; Μήπως θα πρέπει το ΣΕΗ να έχει πιο σκληρή στάση επ’ αυτού αντί για τα ευχολόγια του κυρίου Μπιμπίλα;

Ξέρω, οι καιροί είναι δύσκολοι, λεφτά – στο θέατρο – δεν υπάρχουν ούτε καν για να πληρώνονται οι ηθοποιοί που παίζουν, θα υπάρχουν και για stand by αντικαταστάτες; Ξέρω όμως ότι και χωρίς λεφτά δεν μπορεί να γίνει αν όχι καλό θέατρο (αυτό κάποιες φορές μπορεί και να γίνει στο όνομα του Γκροτόφσκι) μια σωστή δουλειά που να καλύπτει τους εργαζομένους.

Προσδοκώντας σε έναν νέο εμφύλιο

Ο άλλος ελέφαντας στο δωμάτιο, ο μεγάλος, ο γνωστός, αυτός που κοντεύει πια να γίνει οικόσιτο και ενώ τον βλέπουμε όλοι, εκείνος κάνει σαν να μην τον βλέπει κανείς (ή ο κανένας που είναι και της μόδας λόγω δημοσκοπήσεων) είναι η συριζοποίηση του θέματος με τον Σερβετάλη.

Σιγά δηλαδή που δεν θα γινόταν. Με τον φερετζέ του αντιεμβολιαστή που είναι όμως τόσο, μα τόσο αραχνοΰφαντος ώστε τον φοράει η Κοκκινοσκουφίτσα και από μέσα να φαίνονται οι μουστάκες του Πολάκη. (Γιατί ας με πείσει κάποιος ότι δεν θα τρίβουν τα χέρια τους στην Κουμουνδούρου αν αποτύχει το πρόγραμμα εμβολιασμού.)

Το πήραν λοιπόν σχοινί – κορδόνι στα κομματικά Μέσα και τους κομματικούς λογαριασμούς στα σόσιαλ μίντια. «Το θέμα με τον Σερβετάλη είναι πολιτικό» αποφαίνονται στοχαστικά «στο τέλος της ημέρας». Ή δηλώνουν ευθαρσώς πως εξανεμίστηκε και η τελευταία τους ελπίδα «ότι δεν θα αποφύγουμε τον γενικευμένο εμφύλιο». Ενω τις τελευταίες ώρες, διακινούν συστηματικά το αφήγημα ότι πάντα διαχωρισμένοι ήμασταν (αυτοί, οι «καλοί αριστεροί» και οι άλλοι, οι «κακοί δεξιοί»). Το «μεγάλη αναστάτωση, υπέροχη κατάσταση» το λένε από μέσα τους σε συντονισμό με τον μεγάλη τιμονιέρη και την Εφη Αχτσιόγλου.