Ο διττός ρόλος των ΑΕΙ

Τι ΑΕΙ θέλουμε; Δύσκολη ερώτηση. Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις… Τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα αποτελούν κομβικό σταθμό στη ζωή μας και χρειάζεται να εκπληρώνουν πολλούς ρόλους, εκ των οποίων κάποιοι είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί και εναποθέτουν μεγάλα φορτία στους ώμους τους. Προσπαθώντας να συγκεντρώσω τις βασικότερες προσδοκίες ενός νέου από τα πανεπιστήμια, λίγες λέξεις δεν αρκούν. Από τη μία είναι απαραίτητο να διεκπεραιώνουν τον εκπαιδευτικό τους ρόλο και να μεταδίδουν στους φοιτητές τις δεξιότητες οι οποίες θα συμβάλουν καθοριστικά στην επαγγελματική τους κατάρτιση. Από την άλλη, όμως, έχουν απέναντί τους ανθρώπους που μόλις έχουν ενηλικιωθεί και οφείλουν να τους ανοίξουν και άλλους δρόμους της ζωής, πέρα από τον ρόλο ενός «ακόμα μεγαλύτερου σχολείου». Ας εξετάσουμε λοιπόν σε μεγαλύτερο βάθος ποιοι από αυτούς τους ρόλους υποδύονται σωστά από τα ΑΕΙ και ποιοι χρειάζονται περισσότερες… πρόβες.

Ξεκινώντας από τον τεχνοκρατικό τομέα, τα ελληνικά ΑΕΙ προσφέρουν στους νέους πολύ υψηλού επιπέδου γνώσεις καθώς επανδρώνονται με ικανότατους καθηγητές στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Αυτό φαίνεται άλλωστε και από τις διακρίσεις που λαμβάνουν και την έρευνα που διεξάγουν στα εργαστήρια ή τις βιβλιοθήκες τους, η οποία πολλές φορές είναι στην αιχμή της επιστημονικής κοινότητας. Ομως, αυτό το πολύ υψηλό πνευματικό επίπεδο αντιπαρατίθεται με πολύ χαμηλής ποιότητας υλικοτεχνικές υποδομές. Σε πολλές περιπτώσεις, υπάρχουν ελλείψεις σε βασικές ανάγκες, όπως εργαστηριακό εξοπλισμό ή θέρμανση, καθιστώντας την παρουσίαση αυτού του υψηλού πνευματικού επιπέδου την αχίλλειο πτέρνα του. Επομένως, ένα σημείο βελτίωσης είναι η εικόνα των ΑΕΙ, η οποία έχει έναν μη αμελητέο ρόλο στην εντύπωση του νέου ανθρώπου. Παρ’ όλα αυτά, εκεί που το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει περιθώρια βελτίωσης είναι στη σχετικά «μονόπλευρη» αντιμετώπιση του ρόλου του ως οργάνου διαμόρφωσης του χαρακτήρα ενός νέου ανθρώπου. Βέβαια, το κάθε τμήμα δίνει τη δυνατότητα στον φοιτητή να εξερευνήσει το αντικείμενο στην πληρότητά του καθώς διοργανώνονται δράσεις σχετικές με αυτό και τα διαφορετικά πεδία εφαρμογών του, κάτι που είναι πολύ θετικό και πρέπει να μείνει. Ομως, συμπληρωματικά, θα έπρεπε να δίνει την ευκαιρία στον φοιτητή να εξοικειωθεί και με άλλες, πιο καθημερινές πτυχές της ζωής. Επί παραδείγματι, μέσα από ομίλους οι οποίοι θα οργανώνονται από εθελοντές φοιτητές ή καθηγητές, μπορεί να δοθεί η ευκαιρία σε έναν νέο ο οποίος το επιθυμεί να γνωρίσει τις τέχνες, τον αθλητισμό ή να λάβει κάποιες βασικές γνώσεις σε απαραίτητα τμήματα της ανθρώπινης συνύπαρξης, όπως αρχές της φιλοσοφίας και της οικονομικής ή κοινωνικής επιστήμης. Ετσι, το πανεπιστήμιο θα μπορέσει να δώσει την ευκαιρία στον νέο να καλλιεργηθεί πολύπλευρα, εξασφαλίζοντας την αρμονικότερη ενσωμάτωσή του στην κοινωνία.

Συμπερασματικά, ο τρόπος με τον οποίο πορεύεται το ελληνικό πανεπιστήμιο εφάπτεται με τις προσδοκίες ενός νέου, όμως υπάρχει η ανάγκη για τη διόρθωση κάποιων βασικών ελλείψεών του και πολύς χώρος στον οποίο μπορεί να εξελιχθεί.

Ο Γιώργος Βάσιος είναι φοιτητής του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ