Οταν ανοίξει {CR}ένα παράθυρο {CR}θα ΄ναι παρηγορία

Ξεκίνησε πριν από 30 χρόνια, όταν ένας γείτονας, δρομέας, τον παρότρυνε να τρέξει μαζί του. Ο 90χρονος Στέλιος Πρασσάς ήταν από εκείνους που έτρεξαν στον Μαραθώνιο της Αθήνας. Οταν τερμάτισε στο Καλλιμάρμαρο τον υποδέχθηκαν τα εγγόνια του. Εχει τρέξει πολλούς μαραθώνιους και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχει σκοπό να τρέξει πολλούς ακόμα. «Πηγαίνω όπως μου λέει η καρδιά μου και όπως μου λέει το σώμα μου», εξηγεί. «Οι στιγμές είναι δώρο Θεού. Μου αρέσει η ζωή, η φύση, ο ουρανός. Και χαίρομαι την κάθε μέρα που ξημερώνει».

Οι ελβετοί αστρονόμοι Ντιντιέ Κελόζ και Μισέλ Μαγιόρ τιμήθηκαν με το Νομπέλ Φυσικής το 2019 για τον εντοπισμό του πρώτου εξωπλανήτη. Τους τελευταίους μήνες παρατηρούν «έναν πλανήτη που δεν έπρεπε να υπάρχει». Τον αποκαλούν 55 Cancri e και είναι λίγο μεγαλύτερος από τη Γη – βρίσκεται 40 έτη φως μακριά και είναι όλος   καλυμμένος από λάβα. Τι ιδιαίτερο έχει και πρέπιε να τον παρατηρούμε; «Μοιάζει πολύ με το πώς ήταν η Γη τα πρώτα 50 εκατομμύρια χρόνια της ζωής της. Γι’ αυτό και χρειάζεται να τον κατανοήσουμε».

Τιμήθηκε το 2019 με το βραβείο Θερβάντες. Στα 98 της χρόνια η ουρουγουανή ποιήτρια Ιντα Βιτάλε κυκλοφορεί τη νέα συλλογή της «Χρόνος χωρίς κλειδιά». Εζησε δικτατορίες, εξορίες και απώλειες χωρίς να χάσει το χιούμορ  και την διάθεσή της για ζωή. Λέει πως μετά τα 80 κάποιος πρέπει να κόψει το τσίλι και τον εγωισμό. Τα ποιήματά της είναι γεμάτα ερωτήσεις. «Είναι πιο σίγουρες από τις απαντήσεις. Η ζωή μας τα θέτει σε κάθε βήμα. Είναι ανθρώπινη υποχρέωση να έχουμε ερωτήματα».

Είναι μια ιστορία που γεννήθηκε μέσα στην πανδημία. Η Φωτεινή Τσαλίκογλου με τη γνωστή ψυχαναλυτική μαεστρία της γράφει για τον «Αζόρ και τον κύριο των Εννιά» σε ένα μικρό βιβλίο-διαμάντι που διεισδύει εύστοχα στον χρησιμοθηρικό χαρακτήρα των σχέσεων. Στην κοινωνία των μόνων ακόμα και τα ψέματα προσφέρουν θαλπωρή. Κάποιος χαϊδεύει τον κάθε Αζόρ και «τον καθιστά πλάσμα υπαρκτό». «Είναι αλήθεια», σημειώνει η συγγραφέας, «ότι όταν γεννιόμαστε δεν είμαστε ένας. Είμαστε πολλοί. Μόνο όταν πεθαίνουμε είμαστε ένας».

Τα φορούσαν γυναίκες που δολοφονήθηκαν. Μια λουλουδάτη μπλούζα, ένα ροζ φόρεμα, ένα τζιν παντελόνι, ένα παλτό από ψεύτικη γούνα. Περιλαμβάνονται στην έκθεση «She’s gone» της ισραηλινής καλλιτέχνιδος Κέρεν Γκολντστάιν. Μια διαμαρτυρία για το κύμα των γυναικοκτονιών είναι η έκθεση που εγκαινιάζεται την ερχόμενη εβδομάδα στο Ιδρυμα Κακογιάννη. Ρούχα ως σιωπηρές μαρτυρίες για ζωές που κάποτε είχαν νόημα και ελπίδες. Τώρα, υπό τους ήχους νανουρισμάτων τραγουδισμένων από γυναίκες σε διάφορες γλώσσες, αφηγούνται ιστορίες απουσίας.

Διευθυντής του Ινστιτούτου Εγκεφάλου και Δημιουργικότητας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας ο νευροεπιστήμονας Αντόνιο Νταμάζιο διερευνά τις διαφορές μεταξύ του «μυαλού και της συνείδησης» που πολλοί συγχέουν. Και εξηγεί πως οι άνθρωποι  διαθέτουμε μια «κρυμμένη» ευφυία. «Απλοί οργανισμοί όπως τα βακτήρια διαθέτουν ευφυία – επιλέγουν το σωστό για να παραμείνουν στη ζωή». Τελικά, τι είναι η ζωή; «Μια άσκηση ακροβασίας. Χρειάζεται πολλές δεξιότητες για να διατηρηθεί».