Η κούραση και ο θυμός

Η κούραση δεν κρυβόταν από το αναγκαίο για την τηλεόραση μακιγιάζ, το οποίο, αντιθέτως, τόνιζε τους μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η κούρασή του, πάντως, δεν ερχόταν σε αντίθεση με την ηπιότητα του ύφους και τον ζεστό τόνο του προχθεσινού διαγγέλματος, με το οποίο ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε ουσιαστικά την πραγματοποίηση περαιτέρω βημάτων προς την υποχρεωτικότητα. Ο αποκλεισμός των ανεμβολίαστων από τους κλειστούς χώρους (πλην εστιατορίων), η προϋπόθεση της αναμνηστικής δόσης στους άνω των 60 ετών για την ισχύ του πιστοποιητικού εμβολιασμού, καθώς και οι δειγματοληπτικοί έλεγχοι στις εκκλησίες, εκεί αποσκοπούν. Κατά συνέπεια, η λογική της κυβερνητικής πολιτικής δεν αλλάζει. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να απορρίπτει την επιβολή υποχρεωτικού εμβολιασμού, καθώς είναι πεπεισμένη ότι, αν το επιχειρούσε, το κράτος θα κατέρρεε, ωστόσο εντείνει αισθητά την πίεση στους ανεμβολίαστους, με την ελπίδα ότι ο καθαρός αέρας στο παγκάκι του πάρκου θα τους κάνει τελικά να αλλάξουν γνώμη.

Η υποχρεωτικότητα ιταλικού τύπου δεν είναι, πάντως, αντικείμενο πολιτικής διαμάχης, διότι ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί την ιδέα. (Παρεμπιπτόντως, μόνον ο Ν. ο Ανδρουλάκης το λέει, εκ του ασφαλούς, προκειμένου να διαφοροποιήσει τη θέση του από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα…) Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας, στην τηλεοπτική απάντησή του, να ζήτησε από την κυβέρνηση «να προχωρήσει σε αυστηρότερα μέτρα» για τα σώματα ασφαλείας και τον στρατό, πουθενά όμως δεν αναφέρεται ρητώς σε υποχρεωτικότητα. Βασιζόμενος στο «αντιδιάγγελμα» του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δυσκολεύομαι να δω σε τι θα ήταν διαφορετική η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για την πανδημία. Αν εξαιρέσουμε τις απερίσκεπτα γενναιόδωρες δαπάνες (μαζικές προσλήψεις, σωρηδόν επιτάξεις και αβέρτα δωρεάν τεστ), που είναι ούτως ή άλλως εκτός πραγματικότητας, δεν προτείνει τίποτε διαφορετικό. Ούτε με την Εκκλησία θα διακινδύνευε ποτέ να συγκρουσθεί, όπως δεν το τόλμησε και στο παρελθόν, όταν απέλυσε τον Φίλη για χάρη του Αρχιεπισκόπου. Τα ίδια, πάνω κάτω, θα έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ αν ήταν κυβέρνηση, με τη διαφορά ότι θα τα έκανε πολύ χειρότερα, δεδομένων των αθλίων επιδόσεών του στο παρελθόν. Αφήστε, δε, ότι θα είχε να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα το οποίο τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση δεν το έχει: το μέτωπο των εσωτερικών διαφωνιών στην κυβέρνηση, εξαιτίας του Πολάκη. Κυβέρνηση, στην οποία θα είχε εκπροσώπηση το αντιεμβολιαστικό κίνημα, θα ήταν ιλαροτραγωδία ανυπολόγιστου κόστους.

Η δυσκολία της θέσης του Τσίπρα φάνηκε από τον πλάγιο τρόπο με τον οποίο διαφώνησε με τον όρο «πανδημία των ανεμβολίαστων», που έχει εισαγάγει ο Μητσοτάκης. Ο Τσίπρας δεν μπορούσε πια να υποστηρίξει ότι ο όρος είναι διχαστικός, όπως είχε κάνει προσφάτως, διότι θα ξεσηκώνονταν και οι πέτρες. Οπότε, αναγκαστικά περιόρισε τη διαφωνία του στο ότι ο όρος δήθεν ενθαρρύνει τον εφησυχασμό, αφού και οι εμβολιασμένοι νοσούν από τον ιό και τον μεταδίδουν. Ετσι είναι, πράγματι. Ομως παρέλειψε την ειδοποιό διαφορά: ότι οι ανεμβολίαστοι κινδυνεύουν περισσότερο και επιβαρύνουν το σύστημα, εις βάρος μάλιστα όλων των υπολοίπων. Η πανδημία είναι λοιπόν των ανεμβολίαστων, με την έννοια ότι το κόστος της το μοιραζόμαστε μεν όλοι, αλλά, είτε μας αρέσει είτε όχι, το προκαλούν οι ανεμβολίαστοι. Ομως – και δεν σας λέω κάτι καινούργιο – τα λεφτά δεν ήταν ποτέ ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι δύο χιλιάδες ευρώ που κοστίζει ημερησίως η εντατική για κάθε νοσηλευόμενο δεν τους απασχολούν.

Απορώ ειλικρινά, λοιπόν, γιατί ο Τσίπρας έκανε το «αντιδιάγγελμά» του την Πέμπτη. Προφανώς, επειδή είχε σπεύσει ανοήτως να δεσμευθεί και θα εξευτελιζόταν αν υπαναχωρούσε. Γι’ αυτό και ήταν τόσο βαρύς, σφιγμένος και δύσθυμος. Το διάγγελμα του Πρωθυπουργού δεν του είχε δώσει καμία ευκαιρία για να πιαστεί, καθώς πουθενά στο μήνυμά του ο Μητσοτάκης δεν ανέφερε τον ΣΥΡΙΖΑ ή την αντιπολίτευση, αλλά εκείνος έπρεπε να φέρει εις πέρας την άχαρη υποχρέωση. Ούτε εισέφερε όμως κάτι καινούργιο, ούτε ανέδειξε κάποια ουσιώδη διαφορά πολιτικής η απάντηση του Αλέξη Τσίπρα, εκτός από τη θλιβερή υπενθύμιση στο τέλος ότι θέλει να αναλάβει εκείνος το βάρος της ευθύνης. (Είπε, επίσης, ότι μπορεί, αλλά αυτό νομίζω ότι κανείς δεν το πήρε στα σοβαρά…)