Στο και πέντε

Σε περίπτωση που κάποιος δεν είχε πειστεί ύστερα από σχεδόν δύο χρόνια πανδημίας ότι το κομματικό συμφέρον τίθεται υπεράνω όλων, ακόμα κι εκείνων που κανονικά θα έπρεπε να υπερβαίνουν την πολιτική αντιπαράθεση, χθες πείστηκε. Καλύτερη απόδειξη αποτέλεσε η ροή του τηλεοπτικού προγράμματος, όπου το πρωθυπουργικό διάγγελμα ακολούθησε η βιντεοσκοπημένη απάντηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε υψηλούς τόνους. Η συγκεκριμένη εικόνα θα πρέπει να του διέλυσε και τις τελευταίες αμφιβολίες.

Αυτή η κατάσταση όμως κοστίζει στη χώρα. Τα παραδείγματα των ποσοστών εμβολιασμού σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, σαν την Πορτογαλία, αποδεικνύουν με την ψυχρή αλήθεια των αριθμών τη σημασία του μίνιμουμ επιπέδου συναίνεσης. Εκεί όπου τα πολιτικά συστήματα άφησαν εκτός της καθημερινής ρουτίνας των καβγάδων για χάρη των δημοσκοπικών εντυπώσεων τη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης, η κοινή γνώμη πείστηκε ευκολότερα για την ασφάλεια και την αποδοτικότητα των εμβολίων.

Εστω και τώρα, στο και πέντε, χρειάζεται η πολιτική αντιπαράθεση να αφήσει στην άκρη το μείζον θέμα της πανδημίας. Γιατί κυριολεκτικά είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο σκοπός, η προστασία της δημόσιας υγείας, είναι κοινός.

Η προτροπή για την αναζήτηση σημείων σύγκλισης δεν σημαίνει φυσικά ότι η μείζων αντιπολίτευση καλείται να μην ασκεί τον ρόλο που ορίζει για εκείνη το Σύνταγμα. Δεν ζητά κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αρθρώνει κριτική. Του ζητά να κάνει σωστά τη δουλειά που του ανατέθηκε και να σπρώξει την κυβέρνηση προς την κατεύθυνση της επιτάχυνσης των εμβολιασμών. Και κυρίως να τους στηρίξει χωρίς τον παραμικρό αστερίσκο.