Αμπαλάζ

Αν κατάλαβα καλά, το Μεταναστευτικό έχει δημιουργήσει μια σειρά από νέα επαγγέλματα.

«Διακινητής», «διασώστης», «Ολλανδός δημοσιογράφος με καπέλο», «ερευνητής δημοσιογράφος χωρίς καπέλο», «στέλεχος ΜΗΚΥΟ», «αντιρατσιστής ΚΕΕΡΦΑ», «ακτιβιστής ανθρωπιστής», «ανθρωπιστής εισαγωγής», «σπιτονοικοκύρης μεταναστών» (αριστερός, κατά προτίμηση…) και άλλα που μου διαφεύγουν.

Κι ο μεν αριστερός σπιτονοικοκύρης ή το στέλεχος ΜΗΚΥΟ μια χαρά δραστηριότητα είναι. Ολο και κάτι βγάζουν.

Αλλά πόσα να βγάλει κάποιος που (έστω και χωρίς καπέλο) ερευνά δημοσιογραφικά και μονότονα αν έρχονται, πώς έρχονται ή πώς δεν έρχονται παράνομοι μετανάστες στην Ελλάδα; Ειλικρινά δεν μπορώ να υπολογίσω.

Προφανώς πάντως κάπως τα βγάζουν πέρα διότι δεν ακούω να κάνουν κανένα άλλο επάγγελμα. Στον «διασώστη» μάλιστα παραλίγο να δώσουμε και παράσημο – ακόμη περιμένω από την Προεδρία να μάθω ποιος τον διάλεξε…

Φυσικά, καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Αλλά (μεταξύ μας) ούτε η ντροπή είναι δουλειά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ρητορική περί απάνθρωπης συμπεριφοράς της Ελλάδας σε παράνομους μετανάστες και επίδοξους πρόσφυγες αποτελεί την επίσημη ρητορική ενός άλλου κράτους. Της Τουρκίας.

Δεν περνάει μέρα που ο Ερντογάν, ο Τσαβούσογλου, ο Ακάρ και λοιποί βαζιβουζούκοι να μην κατηγορήσουν την Ελλάδα ότι εμποδίζει να έλθουν όσοι γουστάρουν να έλθουν.

Η μια εξήγηση είναι ότι οι γείτονες έπαθαν ξαφνικά ανθρωπισμό.

Η άλλη εξήγηση ότι κάνουν φτηνή προπαγάνδα.

Κι ότι χρησιμοποιούν ένα θέμα που νομίζουν ότι πουλάει στη Δύση για να αμφισβητήσουν την ηθική υπόσταση μιας χώρας που φυλάει τα σύνορά της και δεν εκβιάζεται, ούτε κάνει τα χατίρια της Τουρκίας.

Να σας πω την αλήθεια; Εγώ δεν πιστεύω ότι ο Ερντογάν έγινε ξαφνικά Μητέρα Τερέζα.

Ως εκ τούτου, όσοι συμπράττουν σε μια κρατική ρητορική που τελικά είναι μια κρατική προπαγάνδα τι κάνουν; Κρατική προπαγάνδα. Στοιχειώδες.

Ακούω διάφορους παράξενους να αντιτείνουν: μα υπάρχουν και πραγματικά περιστατικά.

Μπορεί, δεν το γνωρίζω. Αλλωστε κάθε προπαγάνδα χρειάζεται κάποιο πραγματικό περιστατικό για να πείσει.

Και στη Γερμανία υπήρχαν ενδεχομένως περιστατικά αντιπαθητικών Εβραίων, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί γιατί ο Χίτλερ πούλαγε αντισημιτισμό, ούτε γιατί εξόντωσε έξι εκατομμύρια ανθρώπους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Προφανώς λοιπόν ο καθένας μπορεί να έχει όποια γνώμη και γνώση θέλει για τα γεγονότα. Αλλά το βασικό γεγονός είναι πως στην προκειμένη περίπτωση ο επαγγελματικός ανθρωπισμός δεν είναι παρά το αμπαλάζ μιας κρατικής προπαγάνδας.

Η οποία στρέφεται εναντίον μιας χώρας. Της δικής μας.

Δεν αμφιβάλλω ότι πάντα υπάρχουν ανάμεσά μας «χρήσιμοι ηλίθιοι» για να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

Αλλά ελπίζω τουλάχιστον να καταλαβαίνουμε οι υπόλοιποι.