Πόρτα

Το ανακοίνωσε ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος: το τέλος της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι επί θύραις. Για να προσδώσω το βάρος που αναλογεί στην παραπάνω εκτίμηση, θα υποσημειώσω μόνο ότι ο πάλαι ποτέ Ανεξάρτητος Ελληνας, που είδε την αριστερή πόρτα ανοιχτή και μπήκε, θεωρεί και πως ΚΙΝΑΛ και Βαρουφάκης είναι φυσικοί σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ «σε ένα μίνιμουμ συνεννόησης». Αρνητής της πολιτικής πραγματικότητας με τα όλα του, δηλαδή.

Ενδιαφέρον

Ο Στέλιος Κούλογλου κατέθεσε ερώτηση στην Κομισιόν για την Ινγκεμποργκ Μπέχελ. Ρωτάει τι προτίθεται να κάνει για να προστατεύσει την Ολλανδή που «βρίσκεται στο στόχαστρο μιας συστηματικής συκοφαντικής εκστρατείας στα social media και στον φιλοκυβερνητικό Τύπο» – η οποία κατά τα γραφόμενά του «οδήγησε σε επιθέσεις εναντίον της στο δρόμο». Στοίχημα ότι ο υπέρμαχος της ελευθερίας του Τύπου δεν θα έδειχνε τόσο ενδιαφέρον αν στη θέση του Μητσοτάκη ήταν ο Τσίπρας; Ή στην καρέκλα της Μπέχελ ένας δημοσιογράφος «βοθροκάναλου»;

Χρέος

Το δικό του χρέος απέναντι στην ιστορία προσδιόρισε ο Χάρης Καστανίδης. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, αυτό είναι να μεγαλώσει την παράταξή του, να την κάνει πρωταγωνίστρια, κι όχι να αναζητά συνεργασίες. Ο ποιητής θα έλεγε ότι ο υποψήφιος νιώθει σαν να χρωστά σ’ όσους ήρθαν πέρασαν/ θα ‘ρθουν, θα περάσουν./ Κριτές θα τον δικάσουν/ οι αγέννητοι, οι νεκροί. Ενας πιο πεζός όμως άνθρωπος φοβάμαι ότι θα έκανε συνειρμούς με εκείνη τη φράση για τη Μιχαλού.

Λεξοτανίλ

«Θυμάμαι τον τρομερό ήχο της εισβολής, τις κραυγές και τον στριγγό ήχο από τα κάγκελα που τσακίζονται. Θυμάμαι τον ήχο των διαδηλώσεων τότε και τον συγκρίνω με τον ήχο τώρα, που μυρίζει λεξοτανίλ». Τάδε έφη Σταμάτης Κραουνάκης συγκρίνοντας τη γενιά του Πολυτεχνείου με τους σημερινούς νέους – και τη χούντα με μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Αν ήμουν πιτσιρικάς, ένα shitstorm στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον μουσικοσυνθέτη, που έχει τόσο καλή ιδέα για τους συνομηλίκους μου και τη Δημοκρατία, θα το προκαλούσα.