Προπηλακισμοί

«Οι προσπάθειες αυτόκλητων ιδιοκτητών των αγώνων του λαού να αστυνομεύσουν τον χώρο και να εμποδίσουν τη μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη να τιμήσει την εξέγερση έπεσαν στο κενό», αποφάνθηκε ο συριζαίος τομεάρχης Παιδείας. Οντως, μπορεί μια ομάδα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς να μην επέτρεψε στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσει στεφάνι στο Πολυτεχνείο, αλλά λίγη ώρα αργότερα το κόμμα με επικεφαλής τον γραμματέα του έκανε το καθήκον του, αφήνοντας δάφνες με κατακόκκινες κορδέλες. Το έκανε, βέβαια, χωρίς να νιώσει την παρόρμηση να μεμφθεί εκείνους που πρωτύτερα έκλεισαν την πόρτα στα μέλη της διακοινοβουλευτικής επιτροπής, και πέταξαν το στεφάνι της Βουλής στο πεζοδρόμιο. Πιθανότατα γιατί όσο προπηλάκιζαν βουλευτές άλλου κόμματος τα παιδιά ήταν συνεπαρμένα από τη δίκαιη αγανάκτησή τους για το σύστημα, ενώ όταν φώναζαν στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ ήθελαν – κατά τη φίλεια ανάλυση – «να μη σταλεί από τον χώρο του Πολυτεχνείου η εικόνα της μαχόμενης ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά η καρικατούρα της συμβιβασμένης και ξεκομμένης από τον λαό συστημικής Αριστεράς».

Αυτουργοί
Ο αριστερός εμφύλιος είναι η αβίαστη εξήγηση για τα φαινόμενα πεζοδρομιακού αυταρχισμού. Υπάρχει, όμως, κι άλλη ερμηνεία για τους λόγους που τέτοια περιστατικά συνεχίζουν να μονοπωλούν τα δελτία ειδήσεων κάθε 17η Νοεμβρίου. Αυτού του είδους η «διαμαρτυρία» αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μιας τελετουργίας της επετείου, η οποία καθιερώθηκε στα χρόνια της οικονομικής κρίσης μεν, έχει τις ρίζες της στις αριστερές συνήθειες των πλούσιων μεταπολιτευτικών χρόνων δε. Τα στελέχη της Κουμουνδούρου κατόρθωσαν να γίνουν αξιωματούχοι της κυβερνώσας Αριστεράς και χάρη στη νοοτροπία που τη δημιούργησε. Καβάλησαν το ρεύμα των πλατειών. Δικαιολόγησαν επιθέσεις τόσο κατά των πολιτικών τους αντιπάλων όσο και εναντίον των θεσμών ως αυθόρμητες λαϊκές εκδηλώσεις οργής αντάξιες των καλύτερων αγωνιστικών παραδόσεων του έθνους. Εχρισαν μέινστριμ τις μεθόδους των άκρων. Είδαν τους τραμπουκισμούς σαν πράξεις μιας «αντικυβερνητικής οπερέτας» μόνο όταν ήρθαν αντιμέτωπα με το ίδιο τους το αντιπολιτευτικό παρελθόν. Κι έπειτα, επιστρέφοντας στην αντιπολίτευση, ύμνησαν ξανά τις «κινηματικές» πρακτικές. Δεν αναγνώρισαν, δηλαδή, ποτέ στον καθρέφτη τους τούς ηθικούς αυτουργούς αντιδημοκρατικών συμπεριφορών όπως οι χθεσινές απαγορεύσεις εισόδου σε έναν δημόσιο χώρο.