Ο πόλεμος των τρολ

Το «υπόγειο της Κουμουνδούρου» ήταν για χρόνια ένα από τα επιχειρήματα της Νέας Δημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πράγματι, είχε συγκροτήσει στο Τwitter μία ομάδα που στοχοποιούσε εχθρούς και εκφόβιζε δημοσιογράφους. Ηταν θέμα χρόνου να απαντήσει και η Νέα Δημοκρατία. Πρώτα δημιουργήθηκε η «Ομάδα Αλήθειας» που αποδομεί θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας και ένα πολύ καλό αρχείο που διαθέτει. Και σταδιακά συγκροτήθηκε ένας μικρός στρατός από τρολ που μεγάλωνε όσο το κόμμα πλησίαζε προς την εξουσία. Είναι όλοι αυτοί καθοδηγούμενοι από τα κομματικά επιτελεία; Οχι. Αρκετοί ακολουθούν το ρεύμα των εντεταλμένων τρολ μόνο και μόνο για να βγάλουν τα απωθημένα τους.
Δύο πρόσφατα παραδείγματα.

Εμφανίζεται hasthtag με το οποίο ο Μητσοτάκης ερωτάται «πού είναι τα παιδιά». Μία εκδοχή ελληνικού QAnon που υπαινίσσεται ότι κύκλωμα παιδεραστών, με την κάλυψη της κυβέρνησης, εκμεταλλεύεται προσφυγόπουλα. Η Ναταλία Γερμανού φιλοξενεί στην εκπομπή της τον Ιάσονα Αποστολόπουλο, το μέλος ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στις διασώσεις προσφύγων με δράση που για πολλούς θεωρείται αμφιλεγόμενη – είναι ο άνθρωπος που επρόκειτο να βραβευτεί από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά η βράβευση ματαιώθηκε έπειτα από αντιδράσεις εντός ΝΔ. Η Γερμανού δέχθηκε μία σοκαριστικά χυδαία επίθεση με ακροδεξιά υφή και αναφορές στην προσωπική της ζωή.

Αλήθεια, αρχίζουν όλα αυτά με τηλεφώνημα που γίνεται από κομματικά γραφεία; Δεν μπορεί να το ξέρει κανείς, ούτε να το αποδείξει. Αλλωστε το να δίνεις γραμμή συχνά δεν έχει σχέση με το ύφος της επίθεσης. Και εντάξει, για να προλάβω ενστάσεις, είναι άλλο να συντηρείς μία θεωρία συνωμοσίας με παιδεραστία και άλλο να ενορχηστρώνεις μία δολοφονία χαρακτήρα. Είναι χυδαίο να κάνεις hashtag ένα υβριστικό σύνθημα κατά του Πρωθυπουργού, αλλά και από την άλλη, αν η επικοινωνία της φιλελεύθερης ΝΔ σηκώνει τόσους ακροδεξιούς, κάπου θα πρέπει να το κοιτάξουν. Ομως δίνουμε στο Τwitter περισσότερο βάρος από αυτό που του αναλογεί. Ναι, έχει χάζι, δίνει κανέναν καλό τίτλο, επιτρέπει στα sites να χτίσουν θέματα του τύπου «γλέντι στο Τwitter», αλλά μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα είναι καφενείο.

Η εμμονή στο παλιό
Είμαστε πιο κοντά στο 2060 παρά στο 1973. Συνεπώς, να με συγχωρείτε, τα μηνύματα του Πολυτεχνείου δεν είναι επίκαιρα όσο ποτέ, κατά το κομματικό ανακοινωθέν. Ασφαλώς το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» είναι ένα σύνθημα με διαχρονική απήχηση. Ομως η διαχείριση και οι κώδικες της επετείου περιέχουν τόσους αναχρονισμούς που συχνά ακυρώνουν το περιεχόμενό της. Βλέπεις νέα παιδιά να σέρνουν τα μποτάκια τους στην άσφαλτο πίσω από πανό και κάτω από τραγούδια μιας άλλης εποχής. Αυτό δεν είναι τιμή. Είναι εμμονή στο παλιό επειδή αδυνατείς να συνθέσεις το νέο. Και όλο αυτό τυλιγμένο με μία κουτοπονηριά: η πορεία που καταλήγει στην αμερικανική πρεσβεία. Διότι πάντα πρέπει να φταίνε κάποιοι ξένοι. Εμείς δεν φταίμε ποτέ. Καλό Πολυτεχνείο, λοιπόν.

Το έθιμο με τα γλυπτά του Παρθενώνα
Η διαδικασία έχει αποκτήσει πλέον εθιμοτυπικό χαρακτήρα. O Πρωθυπουργός της Ελλάδας συναντάται με τον βρετανό ομόλογό του και του θέτει το θέμα των γλυπτών του Παρθενώνα. Ο Βρετανός απαντά λέγοντας ότι το ζήτημα δεν αφορά την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά το Βρετανικό Μουσείο. Και μετά βγαίνει κάποιος από το Βρετανικό Μουσείο και δηλώνει ότι τα γλυπτά θα παραμείνουν εκεί που βρίσκονται. Υστερα η ΕΡΤ κάνει σχετικό θέμα παίζοντας ένα βίντεο με τη Μελίνα ανάμεσα στις κολώνες του Παρθενώνα. Και μετά περιμένουμε τον επόμενο πρωθυπουργό που θα θέσει εκ νέου το θέμα. Ολο αυτό είναι χορογραφημένο αρμονικά και θυμίζει κάτι ρολόγια καθολικών εκκλησιών που, όταν σημαίνει η ώρα, ανοίγουν παράθυρα και βγαίνουν αγγελάκια.