Ερασιτεχνικός αθλητισμός: terra incognita

Και ω του θαύµατος, ανηγγέλθησαν 12 εκατομμύρια ευρώ για τις ανάγκες των απανταχού ερασιτεχνικών σωματείων. Και ανηρτήθη διάγγελμα και άπασαι αι φυλλάδαι και ΜΜΕ κάναν μαστίχα την εξαγγελία. Και το προς εκταμίευσιν μυθικό ποσό αφορά 6,5 χιλιάδες ερασιτεχνικά σωματεία… υποθετικά. Δηλαδή 1.875 ευρώ για κάθε αθλητική ανάσα ανά την επικράτεια. Ολα αυτά, βεβαίως – βεβαίως, στα χαρτιά, στους σχεδιασμούς και στον κόσμο των προθέσεων. Γιατί η πραγματικότητα βόσκει πόρρω μακράν.

Η εξαγγελία με το γεγονός σχέσιν έχει όσην ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Κι όποιος ακούει το ποσό, παθαίνει καθίζηση. Τόσα λεφτά, σε καιρούς συγκαμένους; Στην πραγματικότητα τα μεν λεφτά στην περιπέτεια ερασιτεχνικό σωματείο, είναι κέρασμα, ούτε καν ελεημοσύνη. Γιατί τα εν λόγω χρήματα, αν τα πάρεις, όποτε τα πάρεις, σου καλύπτουν δέκα ζευγάρια ποδοσφαιρικά παπούτσια, ή οκτώ ζευγάρια παπούτσια μπάσκετ, ή μια καλή εξάδα Σπάικς. Και για να εκταμιευτεί η «μεγαλειώδης» αυτή προσφορά, είναι υποχρεωμένο το σωματειάκι να κουβαλήσει δικαιολογητικά, πιστοποιητικά και έγγραφα, που ξεπερνούν σε όγκο τον φάκελο της Κύπρου.

Και για του λόγου το ασφαλές και για να μη μακρηγορούμε, από το σύνολο των 6,5 χιλιάδων σωματείων, μόλις και με το ζόρι, και μετά από 6μηνη προσπάθεια, καμιά 350αριά σωματεία ανταποκρίθηκαν στην πρώτη φάση και καμιά 600αριά στη δεύτερη. Γιατί για να σε νομιμοποιήσουν, δεν αρκεί ο κωδικός στη γραμματεία που έχεις απ’ τον καιρό του Παπάγου. Δεν αρκεί η αγωνιστική σου παρουσία που καταγράφεται κάθε χρόνο στα κιτάπια των ενώσεων και των ομοσπονδιών. Και εδώ μιλάμε για αγωνιστικές παρουσίες, απ’ τον καιρό που ανέτρεψε ο Κονδύλης τον Πάγκαλο.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ακουμπάει κανέναν. Το γράμμα, σου λένε, του νόμου. Και τι να τον κάνετε τον νόμο ρε βαρεμένοι, άμα το σωματειάκι κατεβάσει ρολά; Γιατί όλοι αυτοί οι φουκαράδες, που φτύνουν αίμα σε κάθε ξεχασμένη γειτονιά της Αθήνας, σε περιοχές που ούτε διανοείστε, όχι να επισκεφτείτε, ούτε καν να σταματήσετε στο περίπτερο για να πάρετε τσιγάρα. Και που άμα σας πιάσει λάστιχο, κλειδωνόσαστε μέσα στο αυτοκίνητο και καλείτε Ασφάλεια και Δήμο και Πυροσβεστική να σας μαζέψουν. Κι όμως, μέσα στις πλατείες του θανάτου, στις γειτονιές τις εγκατάλειψης, εκεί που η κάθε πολιτεία λέει «φτου, κακά» και αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξή τους, εκεί στο τίποτα, στην ώρα μηδέν, τα σωματειάκια δίνουν μάχη, στήνουν χαρακώματα. Εκεί λοιπόν που οι κάθε λογιών συστημικές πολιτείες έχουν πετάξει δόρυ και ασπίδα από καιρό, εκεί που ο μοναδικός κωδικός επικοινωνίας που έχουν είναι οι λέξεις «ΜΑΤ», «ΔΙΑΣ» και «ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ», τα σωματειάκια αρθρώνουν λόγο πολιτείας.

Και µπορεί τα σχολεία να έχουν γίνει ζούγκλες, οι οικογένειες ξεχαρβαλωμένες, τα ναρκωτικά να κάνουν πάρτι, το περιθώριο να έχει αλλοτριώσει χαρακτήρες και συνειδήσεις. Στα ξεχαρβαλωμένα γήπεδα, στις τσιμεντένιες αλάνες, που γυμνάζονται χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες πιτσιρίκια, δεν βρίσκεις ούτε αποτσίγαρο και δεν ακούς παρά μόνον τα παραγγέλματα των γυμναστών και τα λαχανιάσματα των παιδιών. Η πειθαρχία, το ήθος, που ‘γίναν γράμμα κατά το νοούμενον σε κάθε κοινωνική μας έκφραση, και πρώτα απ’ όλα στα σχολεία, εκεί, στα γηπεδάκια της γειτονιάς, ζουν, υπάρχουν, αποτελούν χρυσό κανόνα συμβίωσης παιδιών από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, διαφόρων χρωμάτων και καταγωγών. Και που πάνω στην αθλητική λαχτάρα γίνονται όλα τους μια γροθιά, γεννώντας μεταξύ τους άρρηκτους δεσμούς, φιλικών ή και ερωτικών σχέσεων. Και οι σχέσεις αυτές γίνονται σχέσεις ζωής, μιας και όπως λέει ο Παλαμάς, τα παιδιάστικα να τα κρατάς σαν το πιο ανεκτίμητο στολίδι στη ζωή σου. Γιατί αυτός που σε αγάπησε σ’ αυτές τις ηλικίες, αγάπησε εσένα, ούτε τον μύθο σου, ούτε την οικονομική σου ταυτότητα. Κι αυτός που σ’ έκανε φίλο τότε, σ’ έκανε πάλι από εκτίμηση και θαυμασμό για σένα. Κι αυτό είναι το θαύμα του αθλητισμού, το βαθύτατο νόημά του. Χτίζει χαρακτήρες και σχέσεις ζωής.

Αλλά όλα αυτά είναι έπεα πτερόεντα για τους καρεκλοκένταυρους των εξουσιών. Και ο λόγος απλός, απλούστατος. Ξόδεψε κανείς απ’ αυτούς ένα τέταρτο, για να ασχοληθεί με την αγωνία νέων ανθρώπων για να τους ονειρώξει ένα αύριο με ψηλά το κεφάλι; Αδειασε ποτέ κανείς από τους καρεκλάτους τις τσέπες του, στερώντας κι απ’ την οικογένειά του, για να καλύψει ανάγκες του κοινωνικού του καημού που ονομάζεται σωματειάκι; Την ίδια ώρα που άλλοι χάνονται σε μπαρμπουτιέρες, σε σκυλάδικα, ή σε ρόλους γκομενοβοσκών; Αλλά αυτά σε ποιον να τα εξηγήσεις, σε ποιους να απευθυνθείς, σε ποιους να μιλήσεις για τα τελευταία κοινωνικά αναχώματα που μείναν όρθια σ’ αυτόν τον τόπο, για τα σωματειάκια; Που δεν αγκαλιάζουν μόνον τις σακατεμένες γειτονιές της Αθήνας. Αγκαλιάζουν κάθε ξεχασμένη γωνιά αυτού του τόπου. Από χωριά που τον χειμώνα οδοιπορούν ώρες ολόκληρες, γιατί τα γεφύρια έχουν πέσει και οι δρόμοι έχουν βουλιάξει, αλλά ο αγώνας πρέπει να γίνει. Μέχρι νησιά άγονων γραμμών, που το μόνο που δίνει χαρά στους κατοίκους τους, είναι η ποδοσφαιρική τους ομαδούλα.

Ολα αυτά είναι terra incognita για τις αθλητικές πολιτείες. Γι’ αυτές υπάρχει το γράμμα του νόμου, ποτέ η ουσία του. Γιατί; Γιατί έτσι τους βολεύει!