Μολότοφ

Το σωτήριον έτος 2008, μετά τη δολοφονία του νεαρού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από εν ενεργεία αστυνομικό στα Εξάρχεια, κάηκε η Αθήνα. Νεαροί και μερικοί όχι και τόσο νεαροί με κουκούλες συγκεντρώθηκαν στα Εξάρχεια και, επί μέρες, με μολότοφ, βάλθηκαν να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό, αρχίζοντας από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν. Καταφερόμενοι χωρίς τύψεις εναντίον ακόμα και των μικρών μαγαζιών των «νοικοκυρέων», που το ριζοσπαστικό κίνημα με τις εμπρηστικές βόμβες ανέκαθεν θεωρεί εχθρούς επειδή είναι υπέρ της υποταγής και όχι υπέρ της εξέγερσης.

Η ανταρσία εκείνων των ημερών θεωρήθηκε από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ (πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, υπουργός αρμόδιος για την τάξη Προκόπης Παυλόπουλος) εκδήλωση δικαιολογημένης αγανάκτησης, γι’ αυτό απέφυγε να την καταστείλει, απλώς την επιτηρούσε ελπίζοντας στην εκτόνωση των ταραξιών και την κούραση. Αλλά και από την απέναντι όχθη, ο τότε ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε το γνωστό παιχνίδι, το ίδιο που παίζει και τώρα με την πανδημία: φαινομενικά, δεν συμμετείχε και δεν επιδοκίμαζε τις καταστροφές. Ωστόσο η εφημερίδα του είχε κυκλοφορήσει μέχρι και ημερολόγιο για τις ταραχές, ενώ με αφορμή την πυρπόληση του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο Σύνταγμα με μολότοφ, είχε αναμέλψει ύμνο προς την καταστροφή: «ω έλατο, ω έλατο, τι ωραία που αρπάζεις».

Οι μολότοφ ήταν και παρέμειναν αξεσουάρ της κοινωνικής αναταραχής και τα επόμενα χρόνια, τα χρόνια «της εξέγερσης» κατά του μνημονίου, της καθεστωτικής επίθεσης του λαϊκισμού κατά της δημοκρατικής τάξης. Επαιξαν δεσπόζοντα ρόλο στις συνεχείς εκδηλώσεις «αγανάκτησης» που οδήγησαν τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην κυβέρνηση. Στη Μαρφίν, άφησαν τρεις νεκρούς. Και στις 12 Φεβρουαρίου 2012 έκαψαν την Αθήνα – ακόμα υπάρχει, ινσταλέισιον θαρρείς που έμεινε να υπενθυμίζει εκείνη τη φοβερή νύχτα, το κουφάρι του κινηματογράφου Αττικόν, στην οδό Σταδίου, που κάνουμε ότι ξεχάσαμε πώς καταστράφηκε.

Στο μεταξύ, οι μολότοφ συνέχισαν να παίζουν καταλυτικό ρόλο στην πολιτική ζωή, χωρίς πρόβλημα. Ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να έχει δηλώσει ότι το πρόβλημα με τις μολότοφ είναι από ποια μεριά βρίσκεσαι, από τη μεριά εκείνου που τις ρίχνει ή από τη μεριά εκείνου που τις υφίσταται. Η διεθνής του αναρχισμού και των μπάχαλων, μέσω της δυνατότητας να συμμετέχει ατιμωρητί σε χάπενινγκ με μολότοφ, είχε μετατρέψει την Ελλάδα σε προορισμό του επαναστατικού τουρισμού – με τσάμπα υπνωτήρια μάλιστα, κατειλημμένους χώρους στο πανεπιστημιακό άσυλο. Και η νομοθεσία επέτρεπε τη χρήση των εκρηκτικών φιαλών σε ημινόμιμη, αφού οι νομικές συνέπειες ήταν ασήμαντες.

Από προχθές, η χρήση μολότοφ έγινε κακούργημα. Διαβάζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαμαρτύρεται. Αλλά πώς μπορεί να προστατευθεί μια κοινωνία από την έκνομη συμπεριφορά αν δεν νομοθετήσει αυστηρό νόμο; Το τζάμπα πέθανε.