Δύο λάθη σε μία απάντηση του Μητσοτάκη

Υποθέτω πως αρκετοί έχουν παραξενευτεί που δεν έχω τοποθετηθεί ακόμη για το θέμα της συναδέλφου μου κυρίας Μπέχελ, και ειδικότερα της ερώτησης που υπέβαλε στον πρόεδρο Κυριάκο, σχετικά με τις επαναπροωθήσεις προσφύγων, και η οποία θεωρήθηκε «προβοκατόρικη». Θα το κάνω σήμερα, που έχει περιοριστεί ο «κουρνιαχτός» που σηκώθηκε εξαιτίας της θυμωμένης απάντησης του προέδρου Κυριάκου. Προσωπικά δεν θεωρώ λάθος την αντίδρασή του, τα όσα είπε. Λάθος θεωρώ ότι δεν έλεγξε τα νεύρα του. Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο είναι αυτό που είπε περί της «κουλτούρας» των ολλανδών δημοσιογράφων να θέτουν «ευθέως» ερωτήσεις. Νομίζω ότι η αναφορά αυτή ανήκει στην κατηγορία της βρεγμένης πατσαβούρας στα μούτρα των ελλήνων δημοσιογράφων. Αποδίδω την αναφορά, μόνο στον εκνευρισμό του. Γιατί ήταν άκρως προσβλητική για όλους τους συναδέλφους, και ειδικά του πολιτικού ρεπορτάζ με τους οποίους συμφύρεται επί καθημερινής βάσεως.

Επίσης, κάτι ακόμη: για μένα δεν υπάρχουν «προβοκατόρικες» ερωτήσεις. Υπάρχουν αγενείς ερωτήσεις, επιθετικές ερωτήσεις, εχθρικές ερωτήσεις, προσωπικού χαρακτήρα ερωτήσεις, ερωτήσεις-τοποθετήσεις, ερωτήσεις-διαλέξεις, αλλά όχι «προβοκατόρικες». Περί του «προβοκατόρικου» χαρακτήρα των αναφορών της κυρίας Μπεχουέλ θα μπορούσε να αναφερθεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Εμείς οι δημοσιογράφοι, πρέπει να αποφεύγουμε τις ταμπέλες αυτού του χαρακτήρα, γιατί, είναι σίγουρο, θα γυρίσει πάνω μας όλο αυτό…

«Τρύπες» στο σύστημα επικοινωνίας

Με απασχόλησε ζωηρά ωστόσο το πώς βρέθηκε η κυρία Μπέχελ στην κοινή συνέντευξη του Πρωθυπουργού με τον ολλανδό ομόλογό του Μαρκ Ρούτε. Πώς μπορεί ας πούμε, να βρίσκεται παρούσα σε μια συνέντευξη δύο πρωθυπουργών και να της δίνεται δε και ερώτηση, μια δημοσιογράφος, η οποία έχει ήδη μία δίωξη εις βάρος της – αυτή του περασμένου Ιουνίου για την παράνομη «φιλοξενία» ενός αφγανού πρόσφυγα στην Υδρα.

Οι απαντήσεις που έλαβα, δείχνουν «τρύπες» στο σύστημα επικοινωνίας του Πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη – στο Μέγαρο Μαξίμου γενικά. Και ίσως αυτό το περιστατικό με την κυρία Μπέχελ να αποτελέσει την ευκαιρία για να ξαναδούν μερικά πράγματα για το ποιος μπαίνει στο Μαξίμου, και τι βιολί βαράει…

Λοιπόν, ο κύριος Ρούτε δεν συνοδευόταν από δημοσιογράφους κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα. Η ολλανδική πρεσβεία των Αθηνών ενημέρωσε ότι το θέμα της συνέντευξης θα το κάλυπταν τρεις ολλανδοί ανταποκριτές μέσων ενημέρωσης της χώρας, που ζουν εδώ. Μεταξύ των τριών ονομάτων συμπεριλαμβανόταν και εκείνο της κυρίας Μπεχουέλ. Σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική, θα δίνονταν από δύο ερωτήσεις σε κάθε πλευρά – σε έλληνες και ολλανδούς δημοσιογράφους.

Στη συνέντευξη από ολλανδικής πλευράς εμφανίστηκε μόνο η κυρία Μπέχελ, οι άλλοι δύο του καταλόγου, όχι. Και έκανε τη γνωστή ερώτηση που τίναξε στον αέρα τη συνέντευξη. Γιατί ουδείς από το γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού είχε ιδέα περί ποιας επρόκειτο (αν διάβαζαν εφημερίδες, πιθανώς να είχαν ενημερωθεί για τη δίωξη της Υδρας…). Και ουδείς επίσης είχε εικόνα για τη «δραστηριότητά» της μεταξύ των διαφόρων «δικαιωματιστών» που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Αυτά…

Αλαλούμ στο ΚΙΝΑΛ από την έλλειψη ηγεσίας

Το πόσο καταστροφική αποδεικνύεται για το ΚΙΝΑΛ η έλλειψη ηγεσίας, έστω και προσωρινής, αποδείχθηκε προχθές με το αλαλούμ σχετικά με τη στάση του κόμματος απέναντι στην αυστηροποίηση των ποινών για εγκλήματα που έχουν να κάνουν με τους βιασμούς. Το κόμμα διχάστηκε, για ένα θέμα για το οποίο θα έπρεπε να υπάρχει ομόθυμη στάση (καταδίκη) των εγκλημάτων σεξουαλικού περιεχομένου. Και είναι αυτό, θα το πω, δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα, αποτέλεσμα του άθλιου παιχνιδιού που στήθηκε προκειμένου να μην τοποθετηθεί μεταβατικός πρόεδρος – εν προκειμένω ο Κώστας Σκανδαλίδης. Αντ’ αυτού επιλέχθηκε ένα περίεργο, όσο και αλλοπρόσαλλο μοντέλο «διακυβέρνησης» του κόμματος που στήθηκε με βάση τους συσχετισμούς στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, και μόνο για να ικανοποιηθεί η μωροφιλοδοξία μερικών μερικών. Και ιδού το αποτέλεσμα, που πριονίζει το κλαδί όλων όσων κάθονται πάνω του. Να εμφανίζεται προοδευτική η ΝουΔου που έφερε το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή, και αναχρονιστές εκείνοι που θα έπρεπε να είχαν κάνει σημαία τους την υπόθεση της αυστηροποίησης των ποινών για εγκλήματα σεξουαλικής κακοποίησης ατόμων, όπως οι ανήλικοι. Λες και δεν βλέπουν τι γίνεται γύρω μας, ειδικά το τελευταίο διάστημα…

Μοιραίοι κι άβουλοι…

Οι ξένοι θυμούνται τον Βαλυράκη

Εχουν περάσει δέκα μήνες από τον αδόκητο χαμό του Σήφη Βαλυράκη, και ενώ η ελληνική Βουλή δεν έχει ορίσει ακόμη μια τιμητική συζήτηση για τον αγωνιστή της Δημοκρατίας, δεν έχει κάνει και το αυτονόητο: να πιέσει από την πλευρά της, ώστε να ριχτεί άπλετο φως στις συνθήκες του θανάτου του. Πρόκειται για ντροπή – θα το πω όσο πιο καθαρά γίνεται…

Αυτό όμως που παρέλειψε και παραλείπει να κάνει η ελληνική Βουλή, έγινε προ ημερών στο Μιλάνο, κατά την έναρξη του 39ου διεθνούς φεστιβάλ FICTS, του φεστιβάλ αθλητικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών. Πραγματοποιήθηκε τιμητικό αφιέρωμα στη μνήμη του Σήφη Βαλυράκη, ο οποίος είχε ιδιαίτερους δεσμούς με την Ιταλία και το αντιφασιστικό κίνημα, και εκθειάστηκε η συμβολή του στον αντιστασιακό αγώνα στην Ελλάδα, κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Ο δε πρόεδρος του φεστιβάλ, καθηγητής Φράνκο Ασκανι, παρούσης και της Μίνας Βαλυράκη, μίλησε στην κατάμεστη αίθουσα του φεστιβάλ με θερμά λόγια για τον Βαλυράκη και τους αγώνες του για Δημοκρατία και κοινωνική ισότητα.

Ευτυχώς που υπάρχουν οι ξένοι και τον θυμούνται. Εμείς εδώ…

Οι επιστολές Κοραή – Τζέφερσον

Η θαυμάσια δουλειά που κάνει η Athens Review of Books, χρόνια τώρα για την ανάδειξη του (παραμελημένου από σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις) βιβλίου στην Ελλάδα, αποδεικνύεται – για πολλοστή φορά – στο τελευταίο τεύχος της, του Νοεμβρίου: δημοσιεύει όλες τις επιστολές που αντάλλαξαν μεταξύ 1821 και 1823 δύο μεγάλες μορφές της ελληνικής και της αμερικανικής Ιστορίας. Ο θεωρούμενος ως «πνευματικός ηγέτης» της Επανάστασης του 1821 Αδαμάντιος Κοραής και ο Τόμας Τζέφερσον, συγγραφέας της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών και τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ. Τα κείμενα, όπως αναφέρουν οι εκδότες της Athens Review of books, αποτελούν «μνημείο στην ιστορία και τη θεωρία της πολιτικής Ελευθερίας κατά το 19ο αιώνα», τον αιώνα τον επαναστάσεων. Οι επιστολές έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά από τον καθηγητή της Πολιτικής Φιλοσοφίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Περικλή Βαλλιάνο, ο οποίος συνοδεύει τη μετάφρασή του με εμπεριστατωμένο δοκίμιο όπου παρουσιάζονται αναλυτικά οι ιστορικές περιστάσεις κάτω από τις οποίες γράφτηκαν οι επιστολές αυτές, καθώς και οι ιδέες που αναπτύσσονται μεταξύ των δύο κορυφαίων στοχαστών. Νομίζω πως αξίζει να το διαβάσουμε όλοι αυτό το αφιέρωμα, που ουσιαστικά αποτελεί (σημαντικότατη) συμβολή του περιοδικού στον εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση.