Εργαλείο

Ο Κώστας Αρβανίτης κλήθηκε να σχολιάσει το περιστατικό μεταξύ της ολλανδής δημοσιογράφου και του έλληνα Πρωθυπουργού στο Μαξίμου. Και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «σε όλα αυτά ο Μητσοτάκης είναι εργαλείο, και όταν καεί, καίγεται ήδη πιστεύω εγώ, θα αντικατασταθεί από κάποιον άλλον». Μια και – παρότι έχει περάσει στην απέναντι όχθη – συνεχίζει να ομιλεί ωσάν πρότυπο της αμερόληπτης δημοσιογραφικής ανάλυσης, μήπως να μας πει και ποιος είναι εκείνος που τον χρησιμοποιεί;

Κριτική

Οι συριζαίοι κάνουν πολυσχιδή αντιπολίτευση. Το λέω γιατί η Σία Αναγνωστοπούλου, π.χ., ως τομεάρχης Πολιτισμού δεν μένει στις κορώνες εναντίον του υπουργείου. Κριτικάρει και ταινίες πλέον. Οπως το «Καλάβρυτα 1943», για το οποίο θεωρεί ότι το πρόβλημα είναι πως «υπάρχει όλη η ιστορία αλλά σε επίπεδη αφήγηση, ενώ εκεί που είναι η αιχμή της ιστορίας, δηλαδή στο Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, χάνει την έντασή του». Κυβερνητικό δάκτυλο δεν είδε παραδόξως. Εγώ, όμως, διακρίνω μια καταπιεσμένη επιθυμία για καριέρα σκηνοθέτη.

Σενάρια

«Ενα κόμμα με χαμηλό ποσοστό πρέπει να μείνει στην αντιπολίτευση. Ενα κόμμα με πολύ μεγάλο ποσοστό, συζητά όλα τα σενάρια, αλλά αξιακά και προγραμματικά, όχι για τη διανομή της εξουσίας και των υπουργικών θέσεων». Ετσι απάντησε ο Νίκος Ανδρουλάκης σε δημοσιογραφικό ερώτημα περί μετεκλογικών συνεργασιών. Το καταθέτω στα πρακτικά ως το πρώτο παραθυράκι διαφοροποίησης από τη γραμμή «δεν συνεργαζόμαστε με κανέναν», η οποία φάνηκε να επικρατεί τις προηγούμενες ημέρες.

Φάρμα

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης μπαίνει σε βουκολικό ριάλιτι προκειμένου να αποδείξει – όπως ο ίδιος ενημέρωσε το τηλεοπτικό κοινό, που μάλλον είχε ξεχάσει την ύπαρξη του άλλοτε σαλονικιού πολυσελέμπριτι – ότι μπορεί κι εκείνος να γίνει αγρότης και να ζήσει στο χωριό. Θα ερμηνεύσω την είδηση ως μια επιστροφή στην παλιά – κακιά κατ’ εμέ – εποχή της εγχώριας σόουμπιζ. Αναγνωρίζοντας, βέβαια, ότι τα προϊόντα της έχουν πια κάτι σαν αυτογνωσία. Επιλέγουν το σκηνικό που ταιριάζει στην περσόνα τους – σαν τη Φάρμα.