Στο Μαξίμου με το «μανιφέστο» της

Οι αριστεροί άκουσαν στην ερώτηση της ολλανδής δημοσιογράφου τη φασαρία του πούρου ακτιβισμού που ανέδειξε τον «αυταρχισμό» της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οι δεξιοί καμάρωσαν την πρωθυπουργική αντίδραση υπεράσπισης του έθνους, η οποία συνοψίστηκε στη φράση «δεν μπορείτε να έρχεστε σε αυτό το κτίριο και να με προσβάλλετε». Η Ingeborg Beugel έγινε μέσα σε ελάχιστα λεπτά σοσιαλμιντιακό τρεντ, προκαλώντας έντονα συναισθήματα τόσο στους μεν όσο και στους δε. Για τους πρώτους παρέδωσε μαθήματα σκληρών ερωτήσεων – άρα, καλής δημοσιογραφίας. Για τους δεύτερους έστησε ένα προβοκατόρικο σόου. Η ανταποκρίτρια με το θεατράλε κόκκινο καπέλο, όμως, δεν έκανε τίποτα απ’ τα δύο. Εκανε μόνο μερικά, στοιχειώδη για επαγγελματία ρεπόρτερ, λάθη: τον εαυτό της είδηση, και τη δημοσιογραφική ερώτηση κήρυγμα.

Μεγάλα μίντια έχουν παρουσιάσει εκτεταμένες δημοσιογραφικές έρευνες γύρω από το Μεταναστευτικό, και δη για τις καταγγελίες περί push backs στο Αιγαίο. Από τους New York Times μέχρι το Spiegel. Η Διεθνής Αμνηστία έχει ευθέως κατηγορήσει την ελληνική πολιτεία – με έκθεση που φέρει τον τίτλο «Ελλάδα: Βία, ψέματα και επαναπροωθήσεις» – ότι παραβιάζει συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών που φτάνουν στα σύνορά της.

Στη φετινή ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το τράφικινγκ σημειώνεται: «Αναφορές από αξιόπιστες πηγές μαρτυρούν πολυάριθμες, μερικές φορές βίαιες, επαναπροωθήσεις μεταναστών και αιτούντων άσυλο που μπήκαν στην ελληνική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών». Η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες τον Αύγουστο του 2020 δήλωνε πως «εξακολουθεί να είναι βαθιά ανήσυχη εξαιτίας του αυξανόμενου αριθμού αξιόπιστων αναφορών» για επαναπροωθήσεις από τις ελληνικές Αρχές. Το ίδιο κι ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης έναν μήνα νωρίτερα. Για να το πούμε με λιγότερα λόγια: αν κάποιος θέλει να ρωτήσει τον έλληνα Πρωθυπουργό για τα push backs έχει στοιχεία να επικαλεστεί.

Μπορεί να βρει δεδομένα, η παράθεση των οποίων θα προσδώσει στο ερώτημά του όχι μόνο το κύρος των πληροφοριών, αλλά και την αξιοπιστία της αντικειμενικής διατύπωσης. Η Beugel αντί αυτού προτίμησε την τακτική των ερωτήσεων – δηλώσεων. Ή μάλλον του λογύδριου – μανιφέστου.

Παρότι για την πλειονότητα των συναδέλφων της ο εκνευρισμός του συνεντευξιαζόμενου είναι μια ασφαλής ένδειξη πως ο δημοσιογράφος επιτελεί το λειτούργημά του σωστά, το κρίσιμο ζητούμενο είναι ο έλεγχος της εξουσίας. Δεν αρκεί να θυμώσει ο ερωτώμενος, πρέπει και να εκμαιευθεί μια απάντηση πάνω στο θέμα. Ή έστω μια μη απάντηση πάνω στο θέμα, αφού ακόμη και μέσα από τις υπεκφυγές των πολιτικών το τηλεοπτικό και αναγνωστικό κοινό έχει την ευκαιρία να εξαγάγει τα συμπεράσματά του.

Αυτό το διδάσκονται οι φοιτητές δημοσιογραφίας στο πρώτο κιόλας έτος των σπουδών τους. Οπως και ότι τη γνώμη τους τη γράφουν στα άρθρα, δεν την αναλύουν στις συνεντεύξεις Τύπου. Η σταρ της προχθεσινής στο Μαξίμου πέτυχε μόνο μια φορτισμένη αγόρευση του Μητσοτάκη, όχι την απόκρισή του. Διέπρεψε, επομένως, στο infotainment.