Ρόμπα

Μια ολλανδή δημοσιογράφος αποφασίζει να κάνει φασαρία στο Μέγαρο Μαξίμου. Τρυπώνει σε μια συνέντευξη Τύπου για άσχετο θέμα, παίρνει τον λόγο και κατηγορεί τον Πρωθυπουργό (πεντέξι φορές) ότι «ψεύδεται».

Είναι καταφανές ότι η κυρία δεν κάνει δημοσιογραφική ερώτηση αλλά ασκεί πολιτικό έλεγχο ανάλογα με το μυαλό που κουβαλάει ή με τις πεποιθήσεις που έχει. Κάνει φτηνό ακτιβισμό.

Αυτά όμως συμβαίνουν και μάλιστα παντού.

Υπάρχουν δημοσιογράφοι ή (ακόμη καλύτερα) «ακτιβιστές της δημοσιογραφίας» με ατζέντα, με εμμονές ή με συμφέροντα που καλλιεργούν την πρόκληση απέναντι σε έναν ισχυρό συνομιλητή για να ακουστούν, να προβληθούν ή να πουλήσουν μούρη.

Δεν είναι απλώς βλακεία, ούτε αγένεια. Είναι μέθοδος.

Ευτυχώς ο Πρωθυπουργός έκανε με αξιοπρέπεια την κυρία ρόμπα σε απευθείας μετάδοση. Οι υπόλοιποι γελούν, τη βρίζουν ή την αποδοκιμάζουν – κανένα πρόβλημα…

Λήξη περιστατικού. Και μετά ήλθαν οι Παπαδημούληδες. Διάφοροι τύποι δηλαδή που νομίζουν ότι κάτι τέτοιο λέγεται δημοσιογραφία.

Ο γνωστός Παπαδημούλης δήλωσε ότι αυτό που έκανε η Ολλανδέζα είναι «ένα είδος δημοσιογραφίας που σπανίζει πλέον στην Ελλάδα. Δημοσιογράφοι που να ελέγχουν την εξουσία» (9/11).

Δεν ξέρω αν ο Παπαδημούλης έχει κάποια ιδιαίτερη ευαισθησία για την Ολλανδέζα επειδή και οι δύο δραστηριοποιούνται στη «φιλοξενία προσφύγων».

Αλλά κάνει δύο λάθη.

Πρώτον, αυτό δεν είναι «είδος δημοσιογραφίας». Η δημοσιογραφία δεν είναι άσκηση γαϊδουριάς, ούτε θράσους.

Δεύτερον, αυτό το «είδος δημοσιογραφίας» δεν σπανίζει στην Ελλάδα. Στη χώρα μας δυστυχώς κυκλοφορούν ακόμη αρκετοί τενεκέδες που υποδυόμενοι τους δημοσιογράφους προσποιούνται ότι «ελέγχουν την εξουσία». Πολλοί από αυτούς έσπευσαν να χειροκροτήσουν την Ολλανδέζα.

Για παράδειγμα, ένας κανονικός δημοσιογράφος δεν θα εγκαλούσε έναν Πρωθυπουργό ότι «ψεύδεται». Αλλά θα παρουσίαζε τα εξακριβωμένα περιστατικά που αποδεικνύουν ότι ψεύδεται.

Οι δημοσιογραφικές ερωτήσεις δεν περιέχουν χαρακτηρισμούς ή ύβρεις. Δεν συνιστούν επιθέσεις στον ερωτώμενο, ακόμη κι αν είναι επιθετικές. Δεν εκλαμβάνουν την ερώτηση ως απάντηση. Ούτε προσβάλλουν τον συνομιλητή τους.

Αλλωστε ένας κανονικός δημοσιογράφος δεν θα ρωτούσε τον ολλανδό πρωθυπουργό «ποιες είναι οι κυρώσεις που θα πρέπει να επιβληθούν στην Ελλάδα».

Διότι κι ο τελευταίος κάτοχος δημοσιογραφικής ταυτότητας οφείλει να γνωρίζει ότι καμία κύρωση κατά της Ελλάδας δεν είναι θέμα ολλανδού πρωθυπουργού. Αλλα όργανα αποφασίζουν.

Συνεπώς η ερώτηση απευθύνεται σε έναν καταφανώς αναρμόδιο, δεν έχει απάντηση και γίνεται απλώς για τη δημιουργία εντυπώσεων.

Αλλά πολύ ασχοληθήκαμε. Η κυρία έγινε ρόμπα, πρόβλημά της.

Ηταν όμως μια καλή ευκαιρία για να εξηγήσουμε τι είναι και τι δεν είναι δημοσιογραφία. Με την οποία ούτε η κυρία, ούτε οι υποστηρικτές της, έχουν την παραμικρή σχέση.