Τραγούδια που χτυπούν απευθείας στην καρδιά

Πειραιώτης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται – γεννήθηκε στις 2 Απριλίου το 1953. Ρομαντικός τροβαδούρος που με την κιθάρα του τραγουδούσε τους νταλγκάδες του. Βιωματικές ιστορίες, ανθρώπινες στιγμές και καταστάσεις, κεντημένες άμεσα αλλά μαεστρικά δομημένες.

Ο Χρήστος Κυριαζής δεν κρυβόταν στις εξομολογήσεις του, δεν δίσταζε να παραδεχτεί πως «Μου θυμίζεις τη μάνα μου, γι’ αυτό σε αγαπάω».

Ο Χρήστος Κυριαζής δεν έκρυβε ότι «Εχει κλάψει», όμως δεν το έκανε μίζερα, αλλά με την αρχοντιά του «υπεράνω» απ’ τις μικρότητες. Γευόταν όσα του δόθηκαν, απολάμβανε τη στιγμή και την υμνούσε, ακόμη κι αν… το μετά της τον πλήγωνε. Πάντα «Επέμενε» γιατί γνώριζε πως «Η αγάπη είναι μία» και συχνά καταντά «Φυλακή». «Η φυλακή είν’ η αγάπη σου ετούτη τη στιγμή / σε συλλογίζομαι / μ’ έχω κλειδώσει, σου το ‘χω δώσει το κλειδί / και βασανίζομαι».

ΚΑΗΜΟΙ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ. Απ’ το ολοκληρωμένο ξεκίνημά του, το 1986, με είχε κερδίσει με το «Μπρικάκι» του και το «Ελα, μωράκι μου». Μετά ήρθαν οι… μέρες, «Βράδυ Σαββάτου» και «Κυριακή απόγευμα». Τι όμορφα που έμπλεξε τους καημούς με τα χρώματα της πόλης… Τη δισκάρα του το 1992 την έλιωσα στο πικάπ. Και τα 13 τραγούδια της έπαιζαν συνεχώς απ’ την αρχή μέχρι το τέλος και ξανά da capo. Ξεκινούσε κάπως έτσι: «Αν μάθω κάπου πως κρυώνεις / θα γίνω παρεκκλήσι για να ‘ρθεις / κεράκι που θα με ανάψω, / θα προσκυνήσω, να νοιαστείς». Και τελείωνε: «Η καρδιά μου δε βολεύεται εύκολα / η καρδιά μου δε φονεύεται εύκολα». Ο Αντώνης Τουρκογιώργης με τις ενορχηστρώσεις του είχε κομβικό ρόλο στην «απόσταξη» των σκέψεών του, στο «καταστάλαγμά» του.

Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’90 θα κυκλοφορήσουν τέσσερα ακόμη άλμπουμ που θα αναδείξουν την ιδιαίτερη φλέβα του τραγουδοποιού, με τον ξεχωριστό ψαγμένο αλλά και άμεσο συνάμα προσωπικό στίχο και τις ταιριαστές μελωδικές «αφηγηματικές» γραμμές.

Την εμπλοκή του με τη δισκογραφία τη χρωστά, όπως έχει δηλώσει, στον Γιώργο Πολυχρονίου: «Είχα βαρεθεί να ακούω “όχι” από τις δισκογραφικές. Οταν πέρασε ο Γιώργος Πολυχρονίου από το μαγαζί μου με τη Μάγκυ Χαραλαμπίδου για να αγοράσουν έπιπλα για τον γάμο τους, ήταν η αφορμή για να πάω στη Sony». Η σχέση όμως με το τραγούδι ξεκινάει πολύ νωρίτερα, τη δεκαετία του ’60. «Οταν ήρθε ο Βλάσσης Μπονάτσος στο υπόγειο του Hobbit της Πλατείας Αμερικής, μου είπε: “Ρε συ, έλα εδώ. Τα τραγούδια αυτά ποιανού είναι;”. Του λέω “δικά μου”. “Τα στιχάκια;”. “Δικά μου κι αυτά”, του απάντησα. Και έτσι με πήρε μαζί του στο Τσιν Τσιν. Ο Βλάσσης Μπονάτσος είχε τότε το συγκρότημα Πελόμα Μποκιού και είχαν κάνει επιτυχία με το “Γαρύφαλλε”. Πάω και βλέπω το μαγαζί γεμάτο με 2.000 άτομα μέσα. Τρελάθηκα και ξεκίνησα εκεί. Ο Βλάσσης τότε με βοήθησε πάρα πολύ, με γούσταρε και με αγαπούσε. Προπάντων, όμως, του άρεσαν τα τραγούδια μου, οι στίχοι, αυτά που λέω. Οταν γίνονται αυτά, συμβαίνει το πραξικόπημα του 1967 και, θυμάμαι, είχαμε βγει έξω από το μαγαζί και ακούγαμε τα τανκς. Τότε πάλι σταμάτησα, δεν ξέραμε τι να κάνουμε τότε, διαλύθηκαν τα πάντα, όλα. Τότε έφυγα, γνώρισα ένα κορίτσι και πήγα στην Ιταλία. Μου βγήκε σε καλό, γιατί εκεί σπούδασα σχέδιο και, όταν γύρισα πίσω, έκανα τα δικά μου έπιπλα και μαγαζιά και πήγα πολύ καλά […] Τότε έγινε το μεγάλο μπαμ! Θυμάμαι, είχα έξι μαγαζιά επίπλων και ο κόσμος έμπαινε μέσα όχι για να αγοράσει αλλά για να με δει να τραγουδάω. Εκεί κατάλαβα τη δύναμη της μουσικής, “χώρισα” με τα έπιπλα και “παντρεύτηκα” με τη μουσική».

ΣΕΜΝΗ ΜΑΓΚΙΑ. Αφησε αρκετά ωραία κομμάτια ο Χρήστος Κυριαζής με δικό του αποτύπωμα και χαρακτήρα. Δεν ήταν ο τραγουδισταράς και, όπως δήλωνε μάλιστα ο ίδιος, ο Γιώργος Ζαμπέτας τού έλεγε «Κυριαζή, πατάς στη χαραμάδα, στο κενό ανάμεσα στα πλήκτρα του πιάνου», αλλά η αλήθεια που είχε, η ευαισθησία, η καλλιέργεια και η σεμνή μαγκιά του πέρναγαν κατευθείαν στην καρδιά.

Θυμάμαι τον τίτλο του δίσκου του, το 2004, «Ζωή δεν σου ζητάω πολλά» κι εκείνον του 2019 «Δικαίωμά σου». Αυτός ήταν ο Χρήστος Κυριαζής, και στα θέλω του και απέναντι στα θέλω του άλλου. Κι αν πάω πιο πίσω στο παιχνίδι των τίτλων, «Χαμένος νικητής» το 1995, «Αλλο τι θέλω, άλλο τι μπορώ» το 1997, «Να μου προσέχεις» το 1999. Μια σύνοψη της «κοσμοθεωρίας» του.

Δεν έχω δει έπιπλά του. Ξέρω πως ως σχεδιαστής ήταν τρανός στην τέχνη του. Φαντάζομαι όμως πως θα πρόκειται για ξύλινα κομψοτεχνήματα, «ομιλούντα», που θα ομορφαίνουν την καθημερινότητα των ανθρώπων. Οπως ακριβώς συμβαίνει και με τα τραγούδια του. Κρίμα που από δική μου αβλεψία, το καταραμένο «τρέξιμο» των δουλειών, δεν καταφέραμε να πούμε όσα έπρεπε. Το αντίο, σε έναν πραγματικά ωραίο, τελειώνει εδώ.

Ο Κώστας Μπαλαχούτης είναι μελετητής του ελληνικού τραγουδιού