Το μοντέλο της Ιταλίας αποδίδει

Είμαι υπέρ της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού στον στενό κρατικό μηχανισμό (δηλαδή στα σώματα ασφάλειας, στα  στρατεύματα, στους εκπαιδευτικούς κ.ο.κ.) και σε κρίσιμους τομείς της κοινωνίας και της οικονομίας (ιερωμένοι, εργαζόμενοι στην εστίαση, στην ψυχαγωγία, στον τουρισμό και στα ΜΜΜ). Αλλωστε, το μοντέλο της Ιταλίας, όπου η υποχρεωτικότητα είναι προαπαιτούμενο σε συγκεκριμένους κλάδους, αποδίδει.

Πίσω στη χώρα μας, το υποχρεωτικό testing δεν φαίνεται να πτοεί τους ανεμβολίαστους, γεγονός που αποτυπώνεται στους ελαφρώς αυξημένους, πλην όμως όχι ικανοποιητικούς, ρυθμούς της εκστρατείας «Ελευθερία». Εάν όμως μπορούσαμε να αυξήσουμε την εμβολιαστική κάλυψη κατά ένα εκατ. επιπλέον, οι νοσηλευόμενοι, οι διασωληνωμένοι και οι θάνατοι θα μειώνονταν θεαματικά και η εικόνα της χώρας θα προσομοίαζε με την Ιταλία και την Πορτογαλία όπου οι απώλειες είναι ελάχιστες. Επίσης, υπό την προϋπόθεση της θετικής αυτής εξέλιξης ο αριθμός των κρουσμάτων δεν θα μας απασχολούσε, καθώς δεν θα συνδεόταν με βαριά νόσηση. Σε ό,τι αφορά τον ιδιωτικό τομέα, πάλι, θα πρέπει να ελεγχθεί η συνταγματικότητα της υποχρεωτικότητας αλλά και θέματα που άπτονται ηθικών ζητημάτων. Πάντως μια παράμετρος που είναι αναγκαίο να συνυπολογιστεί είναι η δυνατότητα να υποκατασταθούν άμεσα οι εργαζόμενοι που θα τεθούν σε αναστολή, κάτι που δεν είναι εύκολο ούτε οικονομικά αλλά ούτε και οργανωτικά. Για παράδειγμα, στο  ΕΣΥ έχουν προκύψει προβλήματα έπειτα από την αναστολή περίπου 6.000 εργαζομένων.

Επομένως, η υποχρεωτικότητα έχει νομοθετικά, πολιτικά και οργανωτικά προβλήματα τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν διεξοδικά πριν να ληφθούν οι σχετικές αποφάσεις.